De ‘Ondergewaardeerde 30’ is onze non-hitlijst en wordt samengesteld door muzikanten en DJ’s. Liedjes die in hun oren nog steeds ondergewaardeerd zijn. Elke laatste donderdag van de maand is er een nieuwe bijdrage.
Eind vorig jaar verschenen de eerste singles van Naga Kirana, Jalma Dengki en Siomai, en recent alweer hun vierde, Lumba2. Dit alles op weg naar een eerste album dat aan het eind van dít jaar moet verschijnen. De muziek van Naga Kirana is een verfrissende mix van Indonesisch geïnspireerde melodieën en analoge synthesizerklanken. In haar teksten verweeft zangeres Inda Duran de speelsheid en mystiek van het dagelijks leven. “Ik zing over wat dicht bij mij staat”.
Muzikaal wordt Inda ondersteund door de pulserende grooves en hypnotiserende synthlagen van Jasper Verhulst (Altin Gün) en Marnix Wilmink (Mauskovic Dance Band), de (bas)gitaarlijnen van Rouzy Portier (Nusantara Beat) en de loeistrakke beats van drummer Kees Schaper (The Kik).
Met een beetje mazzel heb je ze begin dit jaar gezien bij ESNS, het Lentekabinet Festival of afgelopen week bij Oerol. Is dat niet het geval dan kun je Naga Kirana deze zomer nog zien en bovenal beleven bij de festivals De Wilde Weide, Valkhof en De Vierdaagse Feesten. Wij vroegen Inda naar wat zij nu echt ondergewaardeerd vindt.
Het meest ondergewaardeerde liedje ooit volgens Inda Duran (Naga Kirana): Black Baby Tigers – Antonio
Dat is Black Baby Tigers nieuwste nummer, Antonio. Maar ik vind alles van hen mooi. Het brengt heel veel invloeden samen waar ik wat bij voel, ik hou van de elektronische en akoestische mix aan sounds, de dansbaarheid, de lolligheid, de “lelijkheid’, de balans en het spel. Ze hebben ook een andere band met nog twee andere leden, Teca “the ensemble of cultural approximation”. Wat ik fijn vind aan hen als muzikanten is dat ze niet heilig in een bepaalde manier van muziek maken geloven, maar zich laten beïnvloeden vanuit verschillende hoeken. Elke stijl heeft zijn charmes, maar muziek blijft ook een uiting van hoe mensen leven. Daar heeft ieder een andere voorkeur voor. Ik word rustig van deze uiting. Ik krijg zin in maken om het maken en met elkaar zijn, koste wat het kost, Ik krijg zin om te dansen, lekker levenslustig!
Eruit? The Prayers & Tears of Arthur Digby Sellers – Lisa (2005). Omdat de schrijver zinkt in zijn gevoel, ik word er een beetje slap van. De instrumentatie en het stemgebruik gaan ook volledig mee met het zielige gevoel. Voor alles een plek, maar ik vind het iets te serieuze muziek. Misschien is het ook een beetje van die tijd om zo’n gevoel zo te benaderen? Geen idee. Ik ben er nu iets te nuchter voor, denk ik.
*Cursief = niet op Spotify
De huidige Ondergewaardeerde 30 is samengesteld uit bijdragen van Ferdinand Bakker, Bazz, Blaudzun, Jaap Boots, Ronny Borgsteede, Marcus Bruystens, Johan Buurke, Dead Elvis, Seb Dokman, Tessa Douwstra, Inda Duran, Leon Geuen, Pascal Griffioen, Lenny Helsing, Jeroen Houben, Léon Huisman, Marcel Hulst, Danique van Kesteren, Pepijn Kolsteren, Thijs Kuijken, Joop Lelieveld, Diederik Nomden, Marco Raaphorst, Hugo Remmelt, Aafke Romeijn, Romy Liz Rose, Ferry Roseboom, Martje Schoemaker, Arjan Snijders, Ilona Stoker, Rick Treffers, Peter Visser en Rob Wijtman.