De ‘Ondergewaardeerde 30’ is onze non-hitlijst en wordt samengesteld door muzikanten en DJ’s. Liedjes die in hun oren nog steeds ondergewaardeerd zijn. Elke laatste donderdag van de maand is er een nieuwe bijdrage.
Op 3 april verscheen Country Dragon, het derde album van Mountaineer. Mountaineer is de band van Drentse Amsterdammer Marcel Hulst en maakt een mix van verstilde Americana, alt-country en folk. Het is hun derde album en lost – alsof het geen enkele moeite kost – alle verwachtingen in na de geweldige voorganger Lewis & Clark, wat door OOR “het eerste sterke album van Nederlandse bodem van 2022” werd genoemd en van NRC vier sterren ontving: “tijdloos”.
Country Dragon gaat over de Verenigde Staten van nu en de kwetsbaarheid van democratieën. Aanvankelijk was Not to Wake up the Mountain de werktitel van de plaat. ‘De berg niet wakker schudden’ staat volgens Marcel voor de roze olifant in de kamer: het maar door blijven consumeren en doorgaan met hoe we leven, terwijl we allemaal zien wat er aan de hand is. Toen Country Dragon kwam als liedje, vond hij dat iets hoopvoller. En dat voel je bij beluistering; de plaat ademt somberheid, maar na elf liedjes, met afsluiter On a Day Like This, ben je toch beter gestemd.
Dus ja, dat maakt dan ook benieuwd naar wat Marcel nou een zeer ondergewaardeerd liedje vindt.
Het meest ondergewaardeerde liedje ooit volgens Marcel Hulst (Mountaineer): R.E.M. – Fall On Me (1986)
Mijn keuze na dagen piekeren, zoeken, wikken en wegen: Fall on Me van R.E.M., uit 1986. Ik had honderd onbekende parels van obscure bands kunnen kiezen, maar ik wilde graag een grote band met een onbekend liedje.
Uiteraard is R.E.M. sinds 1991 geen ondergewaardeerde band – integendeel – maar voor mij stamt hun mooiste nummer uit 1986. Het komt nooit voor in lijstjes of op de radio, en dat zijn toch vaak de interessantere liedjes: Fall on Me. Het is zo’n perfect popliedje waar alles in zit: een magisch intro op een Rickenbacker-gitaar links, waarbij opeens een akoestische gitaar rechts invalt en elke keer weer ontroert. En dan die mooie snaredrum – die bijna klinkt als een floortom – waarna de prachtige zanglijn erin knalt.
Teksten volg ik nooit, en die van Michael Stipe al helemaal niet, maar in Fall on Me hoor je genoeg moois om je verbeelding aan het werk te zetten: “feathers hit the ground before the weight can leave the air.” En dan het refrein: “and tell the sky, don’t fall on me” – de dreiging van de hemel die omlaag kan vallen. Vroeger dacht ik dat ‘fall on me’ een liefdesverklaring was, maar niets daarvan. Het bleek een protest tegen een gevoel van algemene machteloosheid rond de problemen in die tijd (zure regen, Reagan, etc.), en dat je er toch niets aan kunt doen, dus dat we altijd positief moeten blijven.
De tweede stem van Mike Mills, die er later doorheen gaat zingen, voegt ook nog eens iets lichtvoetigs toe wat ‘de perfecte popsong’ nog meer benadrukt. Het liedje werd uitgebracht door het onafhankelijke I.R.S.-label, maar dit label had wel banden met de grote distributeurs en zorgde zo voor een flinke stap voor de band. Toch duurde het nog tot 1991 voordat de grote doorbraak kwam. Losing My Religion – tja, het is catchy, maar heeft voor mij werkelijk niets van de magie die Fall on Me wél heeft.
En vraag morgen iemand om tien liedjes van R.E.M. te noemen; je hoort geen Fall on Me. Het liedje bewijst hoe mooi popmuziek kan zijn.
Jesca Hoop mag eruit. Ik heb haar naam vaak gehoord door de jaren, maar het pakt me net niet. Het is enorm gepolijst, en mis dan ‘het liedje’.
*Cursief = niet op Spotify
De huidige Ondergewaardeerde 30 is samengesteld uit bijdragen van Ferdinand Bakker, Bazz, Blaudzun, Jaap Boots, Ronny Borgsteede, Stefan Breuer, Marcus Bruystens, Johan Buurke, Dead Elvis, Seb Dokman, Tessa Douwstra, Leon Geuen, Pascal Griffioen, Lenny Helsing, Jeroen Houben, Léon Huisman, Marcel Hulst, Danique van Kesteren, Pepijn Kolsteren, Thijs Kuijken, Joop Lelieveld, Diederik Nomden, Marco Raaphorst, Hugo Remmelt, Aafke Romeijn, Ferry Roseboom, Ollie Schmitz, Martje Schoemaker, Arjan Snijders, Ilona Stoker, Rick Treffers, Peter Visser en Rob Wijtman.