De argeloze lezer heeft het misschien niet helemaal in de gaten, maar achter Ondergewaardeerde Liedjes zit een hele community van muziekliefhebbers. Met ruim dertig jongens en meisjes (we zijn met iets meer mensen van het mannelijke geslacht) vullen we elke dag de site met een nieuwe blog of battle. Zonder uitzondering doen we dat allemaal met een behoorlijk grote portie liefde. Voor de muziek, die we graag met de wereld willen delen. Maar ook voor Ondergewaardeerde Liedjes zelf, en de groep met wie we deze blog in de lucht houden.
Iedere blogger heeft daarbij zijn eigen verhaal. Iedereen is op een ander moment ingestapt, in de vijftien jaar dat Ondergewaardeerde Liedjes bestaat. En voor iedereen betekent Ondergewaardeerde Liedjes iets anders. Toen Remco Smith onlangs deze ode schreef aan het schrijverschap voor Ondergewaardeerde Liedjes, dachten we: dat is nou nog eens een mooi thema voor een battle over 15 jaar Ondergewaardeerde Liedjes.
Het onderwerp: wat betekent Ondergewaardeerde Liedjes voor onze bloggers?
Keuze Quint Kik: Fabrizio de André – Inverno (1968)
Dankbare ontsnappingsroute
Eind juni blog ik vijf jaar voor Ondergewaardeerde Liedjes. Ergens voor de zomer tik ik de 300 blogs aan. Via Twitter kreeg ik de club al in 2014 het vizier; het zal de Snob 2000 geweest zijn. Een maand voor corona het land overrompelde, schoof ik een keertje aan bij onze Deep Dive-podcast. Meepraten over mijn jeugdidool Prince, die verleiding kon ik niet weerstaan. Ik kreeg een lift naar Hilversum van collegablogger Martijn, de ontvangst door spreekstalmeester Stefan en opperhoofd Freek in de voormalige Curry & Van Inkel-studio voelde als een warm bad. Daarna begon het hoe langer hoe meer te kriebelen. Schrijven voor Ondergewaardeerde Liedjes bleek een dankbare ontsnappingsroute te bieden voor die bizarre opeenvolging van lockdowns.
Lidmaatschap van het bloggersgilde leverde naast een uitlaatklep om over muziek te schrijven ook een compleet nieuwe kring van muziekvrienden op. Met de meest uiteenlopende voorkeuren. Eén blog in het bijzonder deed me na half jaar besluiten om een playlist bij te houden in Spotify, van alles dat ik voorbij hoorde komen. Sindsdien stel ik iedere zomer een persoonlijke Ondergewaardeerde 31-countdown samen en deel ik er in augustus dagelijks eentje op Blue Sky. Leitmotiv: zoveel moois als er iedere week weer op ons platform passeert, je kan het zomaar hebben gemist. Zo’n persoonlijk top 31 stelt me al vijf jaar in de gelegenheid om individuele bloggers te bedanken voor parels waar ik anders nooit van zou hebben gehoord.
Het blog in kwestie, ging over Fabrizio de André en maakte een onuitwisbare indruk op me. Een singer-songwriter uit Genua en blijkbaar een hele grote naam in Italië, doch hopeloos onbekend in ons door Anglo-Amerikaanse pop overstelpte landje. Collegablogger Alex van der Meer bracht zijn tragische levensloop onder de aandacht en vergeleek hem met Boudewijn de Groot. Zelf hoorde ik een kruising tussen Leonard Cohen, Zjef Vanuysel en Ede Staal. Alleen al die viool, piano en desolate trompetsolo in de eerste halve minuut waren genoeg om op weg naar mijn eerste vakantie in Italië de waterlanders aan te roepen. Binnenkort gaan we er voor de vierde keer naartoe, hoog tijd dat Alex weer eens in de pen klimt voor het langverwachte vervolg.
Keuze Martijn Vet: Moondog – Lament 1, “Bird’s Lament” (1969)
De ware muziekidioot
Een blog over muziek, dat leek me nou echt een topidee. Zou ik niet eens…? Maar de titel…? En over welke muziek dan…? En op welk platform…? En alleen of met andere bloggers…? En wie zit daar dan op te wachten…?
Gelukkig bestaan er ook mensen die wél gewoon beginnen, zoals Freek. Het blog dat ik zo’n beetje voor ogen had, dat bleek dus al te bestaan.
Wat is bijna net zo leuk als een eigen blog? Aanhaken op een bestaand blog. En zo drong ik mezelf op om de eerste gastbijdrage op Ondergewaardeerde Liedjes te verzorgen. Een paar weken later volgde de eerste voorzichtige battle. Klinkt heftig, maar Freek en ik besloten toch maar om elkaar heel te houden, zoals alle bloggers dat in latere battles zouden blijven doen.
Of de besproken muziek nou je smaak is of juist helemaal niet, de verhalen blijken keer op keer de sterkste troef van Ondergewaardeerde Liedjes.
En wat een hoop muziek heb ik dankzij het blog leren kennen.
Van Moondog had ik nog nooit gehoord, tot de bijdrage van Ed, die kortgeleden toetrad tot het blogteam. Dat dit het origineel was van een nummer dat ik heel goed kende van mijn favoriete band Motorpsyho, ik had geen idee.
De ware muziekidioot gaat dan direct op zoek naar ander werk van zo’n artiest. Inmiddels is een muziekstuk van 57 jaar oud veruit mijn meest gedraaide liedje van dit jaar tot nu toe. En dat dankzij een mooi verhaal over mooie muziek. Dat er nog maar heel veel mogen volgen.
Keuze Leendert Douma: David Bowie – My Death (1973)
We vieren het leven
Iedereen gaat maar dood, en de rest drinkt bier in het café (De Dijk)
Verreweg de meeste liedjes gaan over de liefde. Daarna komt de dood. (Nee, dat is niet waar. Seks scoort hoger. De dood komt pas op drie.) Hoe dan ook, dood en muziek zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De ontroering, het verdriet, de troost. Het definitieve afscheid geeft muziek een extra lading. Dat kan iets kitscherigs romantisch zijn. Heiligverklaring á la de Club van 27. Maar het onherroepelijke kan ook zorgen dat teksten opeens een filosofische laag krijgen die je er nooit in had gehoord. De dood als inspiratiebron, ik vind het een hele mooie gedachte.
Ik kwam in 2022 bij Ondergewaardeerde Liedjes, nadat ik zelf het monster in de bek had gekeken. Zes weken lang lag ik dood te gaan op een IC (lees mijn boek Zijden Draadje over het hoe en waarom), maar uiteindelijk overleefde ik. Daarna wilde ik alleen nog maar leuke dingen doen. Een daarvan was – nog meer – schrijven over muziek waar ik enthousiast van word.
Of erover lezen. Een van de meest aangrijpende blogs op dit medium is het verhaal van Jan-Dick den Das over If We Were Vampires van Jason Isbell. Daarin schrijft hij mooie woorden over het verlies van zijn vrouw Heleen. Op het laatst schrijft hij: Gelukkig is er altijd de muziek, die woorden kan geven aan verdriet, aan de hoop, en ook de glans soms weer terugbrengt in het leven. En tot slot: Waar muziek is daar draag ik haar met me mee, altijd en overal, mijn leven lang. Dat geldt ook een beetje voor mijn jeugdliefde die plotseling overleed. Ik kreeg veel reacties op de ode die ik hier schreef, over een romantisch moment in Berlijn na de val van de Muur.
Bij Ondergewaardeerde Liedjes ontpopte ik me gaandeweg tot ‘ripper’. Ik schrijf vaak een in memoriam (een ‘RIP’ noemen wij dat hier) als een artiest is overleden, dat kan variëren van Wim de Bie of Rob de Nijs tot obscure grootheden als Frank Ziegert (van Abwärts) of Roli Mosimann (Wiseblood, Swans, Young Gods). Het meest trots ben ik op die over Shane MacGowan van The Pogues of die over Sinéad O’Connor. En een paar maanden voor haar overlijden hebben we nog een hele mooie Ondergewaardeerde Playlist KINK-podcast over haar gemaakt…
Ondergewaardeerde Liedjes is inmiddels uitgegroeid tot een club freaks die elkaar ook in real life veel tegenkomt. In allerlei wisselende samenstellingen staan we vlak voor het podium bij Belangrijke Concerten. Veel van ons waren bij Massive Attack en Young Fathers in Tilburg, en ook velen bij dEUS in Nijmegen. Sommigen bij Personal Trainer of Thomas Azier. En vrijdag zijn we bij Fischer Z. Allemaal heel gezellig. Dan herdenken we niet de doden, maar we vieren het leven! Soms kan dat heel troostrijk zijn. Ongeveer een jaar geleden was ik met blogger Quint Kik en zijn vriendin in een klein zaaltje ergens bovenin TivoliVredenburg in Utrecht. Daar gaf grootmeester Blaine L. Reininger, voormalig frontman van Tuxedomoon, een bevlogen optreden voor een handvol bezoekers. Na afloop spraken we met hem over de vroege jaren tachtig, toen hij van San Francisco naar Brussel verhuisde. Precies toen ik zijn platen zat te beluisteren op een zolderkamertje, als puber bij mijn ouders thuis. M’n moeder moest meegenieten, of ze wilde of niet. Het Utrechtse concert vond plaats in de periode dat zij naar een hospice verhuisde en kwam te overlijden. Ik stond met tranen in mijn ogen naar Blaine L. Reininger te kijken. Zo mooi kan het dus zijn.
Tot slot: een rode draad bij Ondergewaardeerde Liedjes is het gemopper van de redactie als ik alweer op de proppen kom met David Bowie – mijn grootste held, alweer tien jaar dood. Ik moet altijd glimlachen om de bezwaren. Bowie kan mij namelijk hier niet vaak genoeg voorbij komen! (Ik heb al eens voorgesteld om deze site om te dopen in ondergewaardeerdebowieliedjes.nl, maar dat idee viel niet in goede aarde. Heel gek) Ik weet niet hoeveel bijdragen ik inmiddels in totaal heb geschreven, maar dit was mijn tiende over David Bowie. Hier komt een werkelijk ij-zing-wek-ken-de uitvoering van het Jacques Brel-nummer La Mort/My Death.
Keuze Jasmijn Godding: Tom Waits – Strange Weather (1988)
Inspiratie
“Goh, Jasmijn, jij houdt ook wel van schrijven toch. Wil je niet eens een bijdrage voor Ondergewaardeerde Liedjes tikken?” Vroeg mede-blogger en goede vriend Lenny mij, inmiddels alweer vijf jaar geleden. En aldus geschiedde.
Bij vrienden en familie bespeur ik nog wel eens een glazige blik wanneer ik over muziek begin te ratelen. Dan is dit platform een mooie uitlaatklep. Daar zijn een aantal memorabele momenten uit voortgevloeid waar ik vol trots op terugkijk. Zo reageerde een lezer ooit op mijn black midi blog dat hij liever zijn plasser tussen de deur zou klemmen dan nog een minuut langer naar deze plaat te luisteren. Werd mijn betoog voor de Viagra Boys opgenomen in de Ondergewaardeerde 31 van Quint. Kon ik tijdens de sollicitatie voor mijn huidige baan bij BNNVARA volmondig “ja” antwoorden toen gevraagd werd naar ervaring met schrijven en met radio. En heb ik -niet te vergeten- stiekem best wel een dosis nieuwe muziek leren kennen.
Bloggen doe ik tegenwoordig (te) weinig. Maar als battle-redacteur raak ik tijdens het verbeteren van taalfoutjes en linkjes nog wel eens geïnspireerd om wat te schrijven. Zo ook vandaag.
Onlangs las ik de blog van Willem over het nummer Strange Weather, uitgebracht door zowel Keren Ann als Anna Calvi ft. David Byrne. Een prachtig liedje waar we vrijdag tijdens Snob Radio verder over uitweiden. Terloops noemt Willem in zijn blog een gelijknamig nummer van Tom Waits. Verliefd als ik ben op die stem moest dat natuurlijk direct beluisterd worden. Sindsdien staat het op repeat. Meer woorden hoef ik er geloof ik niet aan vuil te maken.
Keuze Henkjan Olthuis: Lou Reed – Magic and Loss (The Summation) (1992)
Eindelijk gewoon
15 jaar Ondergewaardeerde Liedjes, 3½ daarvan ben ik actief betrokken. Het begon voor mij (naar aanleiding van een oproep van Freek op Twitter) met mee te stemmen op de Ondergewaardeerde Playlist over Lou Reed in de herfst van 2022. Daarna volgden nog 2 playlists (Kendrick Lamar en Talk Talk, waarbij ik bij die laatste ook wat vertelde in de podcast) voor ik einde 2023 de stap nam om ook mee te gaan bloggen: een bijdrage in de 2023 jaarbattle. Sindsdien volgden nog 44 blogs, en ik hoop er nog velen te zullen schrijven.
In de ‘gewone’ wereld word ik gezien als muzieknerd die iedereen in hun popquiz team wil hebben, met een idioot grote verzameling muziek, die ziek vaak naar concerten gaat. Maar bij Ondergewaardeerde Liedjes val ik amper op (behalve door m’n Coldplay shirt misschien): we zijn allemaal gek op alle aspecten van muziek, en vooraan in de concertzaal is onze natural habitat. Het is een heerlijke club vrienden die elkaar regelmatig tegenkomt. Verrekte vaak ongepland bijvoorbeeld bij concerten (ik ben ondertussen zelfs licht teleurgesteld als ik niet een andere blogger tegenkom). Maar ook gepland bij concerten en op onze bijeenkomsten, met die rondom de Snob 2000 als jaarlijks hoogtepunt.
Dankzij Ondergewaardeerde Liedjes heb ik veel nieuwe dingen geleerd: nieuwe muziek leren kennen, onbekende verhalen gehoord over bekende muziek. Maar ook veel nieuwe dingen gaan doen: schrijven over muziek uiteraard, maar ook meedoen aan een podcast en dankzij Ondergewaardeerde Liedjes was ik zelfs op de radio te horen. Maar het mooiste nieuwe is de vriendenclub waar ik elke dag weer van geniet dat ik er bij zit. Samen je liefde van muziek delen met zo’n mooie diverse groep lieve mensen, hoe mooi is dat!
Als liedje voor deze battle kies ik voor waar het avontuur voor me mee begon. Mijn favo van held Lou Reed: Magic and Loss (The Summation).
Keuze Patrick Schellen: Bon Jovi – Keep The Faith (1992)
Waar kennen we Bon Jovi ook alweer van? Van de gladde powerballads natuurlijk
Ondergewaardeerde Liedjes is 15 jaar! Allereerst de felicitaties aan opperhoofd Freek en de vele mede-bloggers. Zelf ben ik pas sinds december 2025 hier aan het bloggen. Ik heb dus nog niet de persoonlijke verhalen zoals Freek en Remco die eerder zo mooi in hun blogs vertelden.
Inmiddels is Ondergewaardeerde Liedjes toch wel een beetje de laatste der Mohikanen geworden. Vele muziekblogs en internetfora zijn verdwenen in de afgelopen 15 jaar. Teruglopende cijfers hebben al menig blog de nek omgedraaid. Aalles moet tegenwoordig maar in korte filmpjes op social media… Wie nog graag mooie verhalen leest komt steeds minder aan zijn trekken.
Maar gelukkig, Ondergewaardeerde Liedjes met een groep onverzettelijke bloggers blijft dapper weerstand bieden. Niet alleen tegen de eenheidsworst op de radio en in de Top 2000, maar ook door vol te houden aan de eigen ideeën. En waarom? Vooral omdat we het leuk vinden! We blijven vertrouwen houden, ook al is het soms een beetje tegen de stroom in.
Normaal post ik hier vooral obscure indie artiesten die wat mij betreft onterecht onder de radar zijn gebleven. Muziek die ik vanaf mijn 18e zo’n beetje ontdekte. Mede na de oproep van Freek voor meer popmuziek doe ik dat vandaag eens anders. De muziek die ik luisterde toen ik zelf 15 was. En dat was wat minder hoogstaand, het zou door sommigen zelfs fout genoemd kunnen worden. Dan kom ik uit bij Bon Jovi. Een band die ik als snob oh zo graag zou haten, maar ik kan het niet. Ze hebben gewoon ook goede liedjes. Keep The Faith is er zo eentje. Onbegrijpelijk dat deze al enkele jaren uit de Top 2000 is verdwenen. Zullen we deze knaller met de Snob 2000 dan maar adopteren?
Keuze Mers: Whitney Houston – My Love Is Your Love (1998)
Want mijn liefde is jullie liefde
Oh nee, daar komt die vent weer aan met Whitney Houston. Mijn eerste bijdrage voor Ondergewaardeerde Liedjes ging over een gospelnummer van Whitney. Voor wie het nog niet wist: mijn favoriete zangeres aller tijden. De tekst die ik schreef was gericht aan de beheerders van de website omdat ik Whitney graag onder de aandacht wilde brengen. Ik had helemaal niet het idee om mee te schrijven want ik wist niet dat dat kon. Toch werd de tekst die ik schreef op 5 augustus 2019 geplaatst en ik kreeg de vraag of ik interesse had om mee te schrijven, waarvoor ik nog steeds erg dankbaar ben. Ik herinner me dat ik heel warm ontvangen werd door iedereen. Ik schrok er wel van dat mijn eerste bijdrage alweer zeven jaar geleden is. De tijd vlieg schrikbarend snel voorbij, des te sneller als je het naar je zin hebt.
Omdat mijn eerste bijdrage over Whitney ging vond ik het passend om voor dit jubileum ook een nummer van haar te kiezen. Vooral vanwege de titel in dit geval: My Love Is Your Love. De mensen bij Ondergewaardeerde liedjes zijn mensen die allemaal met elkaar verbonden zijn vanwege de liefde voor muziek. Die liefde wordt op zijn beurt met liefde gedeeld aan ons zeer gewaardeerde publiek (en met elkaar). Ik ervaar het als een feestje om over muziek te mogen schrijven die ik leuk vind en om daar ook nog waardering voor te krijgen, bijvoorbeeld omdat ik met de muziek waarover ik schrijf vaak net een andere invalshoek kies dan gebruikelijk: veel soul, maar ook uitstapjes naar Japan of zelfs K-Pop. Soms was ik wel eens bang dat het niet gewaardeerd zou worden maar niets bleek minder waar.
Het kan soms best een werkje zijn om een mooie blog te schrijven. Soms moet je daar echt tijd voor vrij maken in je volle agenda en ik vind het geweldig dat iedereen die hier vrijwillig aan meewerkt elke dag zorgt voor iets moois dat op onze website verschijnt. Dat het met zo’n leuke groep mensen kan (natuurlijk schuurt het achter de schermen met passievolle mensen wel eens, maar dat is niet erg) maakt het extra leuk.
De groep is door de jaren heen gegroeid met nieuwe bloggers (soms vertrok er ook iemand) en inmiddels kennen veel mensen elkaar ook al buiten de digitale wegen om. Als introvert is het voor mij soms was moeilijker om de digitale weg los te laten, maar nu dit jubileum een feit is lijkt het me tijd om daar toch eens overheen te stappen. Ook al ben ik soms wat minder sociaal betrokken: ik vind het erg fijn om deel uit te maken van deze groep.
Nu ga ik natuurlijk toch even mijn momentje pakken om het over Whitney te hebben. Want My Love Is Your Love, geschreven door Wyclef Jean en Jerry Duplessis, is natuurlijk een briljante mix van R&B, pop, reggae en hip hop. Whitney’s soulvolle vocalen zijn schitterend. Het was in 1998 acht jaar geleden dat Whitney een studioalbum uitbracht en dit nummer was Whitney zoals men haar nog nooit gehoord had. De kinderstem die je hoort is overigens van Whitney’s dochter. Hoewel het niet het meest onbekende nummer is waarover is geschreven vind ik dat het meer waardering verdient. Het nummer gaat over onvoorwaardelijke, blijvende liefde die de uitdagingen van het leven overleeft, zoals oorlog, armoede en persoonlijke moeilijkheden. Whitney zei bij een optreden ooit:
“You know, it’s all about love. And to me, music and love are the same things really you know. So, and if our kids grow up with music in their lives, then there is no question, that there will always, always be love you all.“
Ik denk dat het een klein beetje samenvat wat wij hier proberen te doen. Freek: gefeliciteerd met wat je hier hebt neergezet. Aan de hele groep (waarvan een groot deel achter de schermen echt veel meer doet dan alleen bijdragen schrijven): bedankt voor de leuke jaren en de mooie bijdragen. Op naar het volgende jubileum.
Keuze Willem Kamps: Jason Falkner – Holiday (1999)
Te ingewikkeld voor een hit
Ik verzin het niet, mijn eerste blog (Peter Hammill) werd gepubliceerd op de 13de. 13 april 2015. Geen vrijdag maar een maandag, en er zijn geen gekke dingen gebeurd. Of misschien wel, want nu dik elf jaar verder is Ondergewaardeerde Liedjes een zeer gewaardeerd onderdeel van mijn leven geworden.
Het bloggen is een vorm van verslaving; vrijwel voortdurend vinden afwegingen plaats of ik zou willen schrijven over de muziek die voorbijkomt. Ik zet liedjes op een lijst voor potentiële blogs, maar vaak wil ik het ei ook meteen leggen. Dat gebeurt vaak eerst in gedachten: op de fiets, op het strand, s ’avonds in bed. Al bloggend val ik in slaap – en dan maar hopen dat ik m’n volzinnen nog herinner bij het ontwaken.
Zo heeft Ondergewaardeerde Liedjes mij steeds meer in haar greep gekregen. Naast bloggen ook een deel planning, eindredactie, de Ondergewaardeerde 30, Nieuwe Muziek (en daarvoor interviewen) én Snob Radio. Ik bereid de wekelijkse uitzendingen voor: een thema kiezen, daar liedjes bij zoeken waarover is geblogd en daar samenvattingen van maken zodat DJ Ronny Borgsteede genoeg info heeft voor de uitzending.
En dan vrijdagavond gekluisterd aan de radio, horen hoe Ronny het op zijn geheel eigen wijze verwoordt, hoe de liedjes combineren en de reacties lezen van de luisteraars in de Pinguin-chat. Al zorg ik voor een brede mix, mijn eigen smaak kan ik natuurlijk niet volledig uitvlakken. Dus bij gelegenheid ook regelmatig een liedje op de radio waarover ik zelf heb geblogd.
Voor vandaag een passend lied wat al ruim acht jaar in de Ondergewaardeerde 30 staat. Het komt van een heel fijn album dat ik al lang in huis had, maar is toegevoegd door DJ Arjan Snijders. Nu een mooi moment om het nog een keer onder de gewaardeerde aandacht te brengen: Holiday van Jason Falkner. Het perfecte popliedje volgens Arjan. “Zo spitsvondig, zo avontuurlijk, zo rijk, maar te ingewikkeld voor een hit. Het is niet complex of gefreak; de song biedt gewoon te weinig houvast voor de gemiddelde luisteraar.” Zul je net zien dat het komende maand uit de lijst wordt gekieperd.
Keuze Halbe Kroes: Muse – Showbiz (1999)
Het liedje wint altijd
Wat betekent Ondergewaardeerde Liedjes voor jou? Deze vraag wordt gesteld aan ons als bloggers om een soort van duiding te geven bij het feit dat dit medium al 15 jaar bestaat.
Zelf ben ik eind 2021, midden in de pandemie, begonnen met schrijven voor OL. Ik schreef al vaker over muziek op eigen gemaakte WordPress sites. Maar toen ik op Twitter (toen het nog leuk was) in contact kwam met eindbaas Freek ben ik hier geïntroduceerd, en sindsdien niet meer weg geweest. En wat is het een feest. Om te mogen schrijven over liedjes die jij zelf leuk vindt. Over liedjes die een groter podium verdienen dan alleen in die eigen mp3-speler in je hoofd. Het mooie is dat jezelf baas bent over wat je schrijft en hoe (vaak) je schrijft.
Vanuit die gedachte heb ik regelmatig geprobeerd om muziek van buiten Europa te promoten, zoals uit Mali (het land van mijn vrouw). Maar ook om de vrouwelijke artiesten meer aandacht te geven. Kleine bijdrages om onderbelichte liedjes of artiesten in het zonnetje te zetten.
Exact waar dit medium voor bedoeld is. Zoals in het intro al vermeld, schuilt er achter de website met blogs een hele community. En ook dat is een feest. Zo heb ik hier al vele mensen leren kennen die ik normaliter nooit in mijn leven was tegen gekomen. Als meest noordelijke schrijver van OL – ik schrijf vanaf het prachtige Schiermonnikoog – kan ik niet altijd aansluiten bij concerten of evenementen waar mede-bloggers vol overgave over berichten. Maar heb ik wel eens mede-bloggers Marèse en Alex een keer op de koffie gehad!
En dan de podcasts. Vrijwel tegelijk met het starten met schrijven, startte ik ook met meedoen aan stemmen op liedjes uit een oeuvre van een artiest. Eerst de Ondergewaardeerde Playlist en later de Deep Dive. En tot mijn eigen grote vreugde zelfs meegedaan – weliswaar op afstand – aan de podcasts. Via deze podcasts leerde ik ook weer nieuwe mensen kennen, zoals tijdens de podcast over Kate Bush. Mede-‘expert’ in die aflevering, Jacob, heb ik onlangs in zijn woonplaats Berlijn in levende lijve ontmoet. Al met al een verrijking van mijn leven, al die nieuwe ontmoetingen.
De eerste artiest die ik mede besprak in de podcast serie was Muse. Een band die bij mij in m’n top drie staat van meest beluisterde artiesten. Als ik Muse luister wordt ik gelukkig en kan ik de hele wereld even vergeten. En niet alleen bij Muse, maar bij meer artiesten en specifieke liedjes heb ik dat natuurlijk. En daar komen we, denk ik, bij de gemene deler van OL. Liedjes die bij de auteur tot de verbeelding spreken en hen even de wereld doen vergeten, maar die graag gedeeld willen worden met een groter publiek. Waarbij het vaak komt tot een explosie van woorden die jij en ik dan weer lezen op ons scherm.
Om terug te komen bij Muse, en specifiek Showbizz. Bellamy schrijft over hoe de muziekindustrie hen probeerde iets op te leggen, hoe ze muziek moesten maken, hoe ze hun woorden moesten opschrijven.
Trying to please you for to long and visons of greed you wallow.
Niemand kan je iets opleggen als het gaat om je gevoel uiten, je mening delen of kunst maken.
Power to the people, of in dit geval de bloggers. Ik hoop nog lang van dit prachtige medium deel uit te mogen maken. It’s Showbiz baby!
Keuze Joris van der Aart: Sleep – Dopesmoker (2003)
Waar ben ik nu beland?
Het was een vroege ochtend in december 2017. Ik weet nog dat ik net op kantoor zat met een bak koffie, nauwelijks wakker, en Pinguin Radio op mijn oortjes. De uitzending van de Snob 2000 was pas net bezig toen er een loodzwaar nummer langs kwam. Een monotone stroom geluid die maar niet ophield. Maar echt, het nummer duurde meer dan een uur en dat werd gewoon uitgezonden. Dat was Sleep met Dopesmoker (lees deze blog van Joop).
Ik was niet enthousiast over het nummer om eerlijk te zijn. Ik zat me vooral af te vragen wanneer het zou stoppen. Maar ik was wel gefascineerd. Wat is dit? In wat voor lijst ben ik beland? Sindsdien ben ik de Snob 2000 gaan volgen en dus ook Ondergewaardeerde Liedjes en de liefde en enthousiasme voor muziek wakkerde dat ook bij mij aan.
Een muziekkenner vind ik mezelf niet, laat staan een schrijver over muziek. Maar na een oproep van Freek begin 2024 besloot ik toch een poging te wagen. Mijn eerste blog schreef ik over The Dead South. Sindsdien ben ik onderdeel van deze fijne community. En dat draait niet alleen om de mooie verhalen op de site. Het is ook een fijne groep mensen waar je als muziekliefhebber je thuis voelt, ongeacht je smaak of achtergrond. Ik weet nog dat iemand zei toen ik voor het eerst andere bloggers ontmoette: “Ik dacht dat je er allang bij zat?” En zo voelt het ook. Hoe mooi is dat? Mijn dank is dus groot aan Freek en iedereen die deze site al 15 jaar draaiende houdt en ik hoop daar zelf de komende 15 jaar ook zeker aan bij te blijven dragen.
Keuze Alexander van der Meer: Arthur Russell – That’s Us/Wild Combination (2004)
Dit zijn wij
Tussen 2015 en nu heb ik hier, als ik het globaal inschat, zo’n driehonderd stukjes geschreven. Genoeg om een rode draad te zien. Niet alleen in wat ik luister, maar vooral in hoe ik luister. Ik lijk steeds weer te vallen voor het ongemakkelijke. Liedjes die niet direct binnenkomen. Die schuren of net niet kloppen.
De muziek van Arthur Russell past daar naadloos in.
Voor wie hem niet kent: Russell was in de basis een klassiek geschoold cellist, die zich ook verdiepte in Indiase klassieke muziek. Tegelijkertijd bewoog hij zich moeiteloos tussen werelden: van minimal music in het New Yorkse downtowncircuit tot de discovloer. Hij werkte met grootheden als Philip Glass en Laurie Anderson, maar schreef ook invloedrijke dansplaten als Is It All Over My Face en Go Bang. Altijd op zoek, altijd buiten de lijntjes. Russell overleed in 1992, maar liet een enorm archief na dat jaren na zijn dood nog nieuwe kanten van zijn werk heeft laten zien.
Ik leerde hem pas veel later kennen, eigenlijk pas rond de tijd dat ik voor Ondergewaardeerde Liedjes begon te schrijven. Ik was onder de indruk. En dat ben ik nog steeds.
De afgelopen jaren was ik hier minder actief. Door persoonlijke omstandigheden, pijn, een scheiding. Periodes waarin het veelschrijven van vroeger simpelweg niet lukte. Tegelijkertijd heeft Ondergewaardeerde Liedjes me verder geholpen. Het gaf me het vertrouwen om buiten dit platform te gaan schrijven. Met als hoogtepunt dat ik vorig jaar mede verslag deed van Noorderslag voor de landelijke 3voor12-redactie. Iets wat zonder Ondergewaardeerde Liedjes nooit was gebeurd. Waar ik mezelf nooit goed genoeg voor voelde.
Ondergewaardeerde Liedjes is voor mij een plek waar je mag zoeken. Waar je mag ontdekken. In muziek, maar ook in jezelf. En een plek waar je mag zijn wie je bent. That’s Us/Wild Combination voelt als de kern van dat alles: een beetje scheef, niet altijd gemakkelijk, maar wel de perfecte combinatie van alles.
Keuze Martijn Janssen: Paul McCartney – Jenny Wren (2005)
Ons eigen pareltje
Een regenachtige avond op een van de laatste dagen van het jaar. In een popzaaltje houden een aantal mensen een feestje. Het is niet erg druk, maar wel leuk en gezellig. De DJ draait leuke muziek, een tikje alternatief en op een gegeven moment wordt er ook een top 10 bekendgemaakt van een totaallijst van 2000 liedjes. Ik ben op een feestje van de Snob 2000, van een website die ik pas een paar weken ervoor heb ontdekt. Na wat te hebben gebabbeld met een aantal leuke mensen die achter de website blijken te zitten, krijg ik de uitnodiging om ook mee te schrijven. Dat lijkt mij geweldig. En zo verschijnt niet lang daarna, begin 2014, mijn eerste bijdrage.
Als redelijke eenling die zijn toevlucht zocht in de muziek en daarbij wat verder keek dan de hitlijsten is Ondergewaardeerde Liedjes een geweldige plek. Schrijven over liedjes die je raken is een mooie uitlaatklep, zeker als er niet echt richtlijnen zijn of keuze-beperkingen. Het gaat er tenslotte om wat jij ondergewaardeerd vindt, wat jij een groter publiek toewenst. Tegenwoordig schrijf ik wat minder regelmatig omdat mijn leven is veranderd en ik niet meer die muzikaal obsessieve eenling ben, maar de liefde voor de wat minder bekende pareltjes blijft.
Ook de verhalen van anderen zijn interessant. Het is mooi om te lezen hoe sommigen hun ziel durven open te stellen vanwege muziek. Je leeft met ze mee. Vooral ook omdat Ondergewaardeerde Liedjes meer blijkt dan alleen een site. Met de mensen erachter ben je ook onderdeel van een gemeenschap. Je ziet elkaar misschien niet vaak (of zelfs helemaal niet), maar je hebt wel een goede band. Afspraken worden gemaakt voor concerten, popquizzen of gewoon om te borrelen. Allemaal vanwege de muziek.
En de muziek zelf schept ook zijn eigen band. Want sommige liedjes voelen echt van ons. Vooral wanneer de Snob 2000 weer in volle gang is heb ik dat gevoel regelmatig. Mocht je je namelijk soms verwonderen over de liedjes die daar langs komen (“Waarom uitgerekend dát liedje en niet het bekendere …?”), dat zit zo. De keuzelijst wordt onder andere bepaald door de liedjes waarover is geblogd. En daar kan dus een onverwachte (want ondergewaardeerde) keuze bij zitten van een bepaalde artiest. En als die dan toch voldoende stemmen krijgt, heb je een Snob 2000 notering. Die dan hopelijk bij wat andere mensen blijft hangen voor het jaar erop.
Een liedje dat daar ook bij hoort, maar helaas al vele jaren niet meer in de eindlijst staat, is Jenny Wren van Paul McCartney. Nu behoeft Paul McCartney natuurlijk geen introductie (maar mocht je het niet weten, begin dan met de eerste Ondergewaardeerde Playlist/Deep Dive die we hebben gemaakt over The Beatles). Het grappige over het liedje is dat hier drie keer over is geblogd binnen een maand (waaronder twee keer in dezelfde battle). Het haalde zo een aantal keer de Snob 2000 tot het ineens verdween. Maar noem de titel bij de bloggers en de lofuitingen komen weer naar boven. Want als ondergewaardeerd liedje wordt het door ons omarmd.
Keuze Remco Smith: Alanis Morisette – Tapes (2008)
Het zijn de persoonlijke posts die bijblijven
Al vrij snel nadat ik was begonnen met schrijven op dit onvolprezen forum, heb ik mijzelf in mijn posts gelegd. De derde keer dat ik iets schreef, was het in het kader van de battle over het beste 90’s-liedje. Toen schreef ik al wat de muziek van Chris Whitley met mij deed, hoe hij altijd bij mij is geweest, juist als het niet al te best met mij ging. Ik ontdekte daarmee dat schrijven voor mij helend en troostend voelde. Niet in iedere bijdrage duik ik diep in mijn ziel, zeker niet, maar ik heb wel eens gezegd: wil je me leren kennen, dan kan ik je naar enkele bijdragen op Ondergewaardeerde Liedjes verwijzen.
Ik ben meer een lezer van de bijdragen dan dat ik de muziek uitpluis. Díe bijdragen, die de diepte in gaan, zijn de post die mij zij bijgebleven. Voorbeelden? Over welk liedje het blog van Jan-Dick den Das ging was ik vergeten (nagezocht: Jason Isbel), maar zijn liefdevolle herinnering aan zijn overleden vrouw absoluut niet. Ik kende haar niet, maar ging door het verhaal van Jan-Dick een beetje van haar houden. Hoe bij Quint, vriend dankzij Ondergewaardeerde Liedjes, de muziek van DJ Shadow de soundtrack was van het naderende einde van een relatie, kon ik zo invoelen. De prachtige battle geschreven door familieleden van bloggers, waarbij vooral de bijdrage van Zahra, de dochter van medeblogger Halbe Kroes, zeer in positieve zin opviel. Zo zijn er zijn meer voorbeelden van persoonlijke verhalen die mij niet snel zullen loslaten.
Mijn herinnering aan 15 jaar Ondergewaardeerde Liedjes gaat over een blog van Erwin Herkelman die helaas is gestopt met bloggen. Nieuw fase in het leven, zeer actief in de politiek, je kunt niet alle ballen in de lucht houden. Erwin bleef tegen de stroom van de witte-bange-mannen-met-gitaren in dancemuziek pushen. Drie jaar geleden schreef hij op de Dag tegen het Pesten een aangrijpend stuk, over hoe hij was gepest in zijn jeugd en hoe hij dat altijd heeft mee moeten dragen. Pesten, wat ik in mijn jeugd ook heb meegemaakt en wat ik de rest van mijn leven als last heb ervaren. Zijn stuk over Tapes van Alanis Morissette, over wiens muziek ik niet bijster enthousiast ben, heb ik eruit gepikt als eerbetoon voor 15 jaar Ondergewaardeerde Liedjes. En hopelijk haakt Erwin weer aan: de wereld wordt mooier van samen dansen dan samen vechten.
Keuze Jan-Dick den Das: The Hold Steady – Stay Positive (2008)
We blijven positief
Dit wordt mijn 189e blog voor dit onvolprezen medium, Ondergewaardeerde Liedjes genaamd. Bloggen -nou korte verhaaltjes proberen te schrijven over liedjes- is leuk, leerzaam, soms erg helend en vaak ook weer verrassend. En niet alleen het schrijven, het lezen en het ontdekken van andere, nieuwe muziek blijft ook iedere keer weer verrassend. Je pc aanzetten of telefoon en dan kijken wat er vandaag weer is geschreven, blijft altijd weer een soort van cadeautje. Natuurlijk het ene cadeautje is mooier dan het andere, smaken verschillen, en zeker hier op deze site.
Wat blijft en mijn inziens ook verbind is dat muziek een verhaal vertelt en dat iedere blogger daar dan ook weer met hart en ziel zijn eigen verhaal over kan en mag vertellen. Verdriet, hoop, vreugde, boosheid het komt allemaal voorbij maar aan het eind van het liedje blijkt het toch altijd een positieve boodschap te hebben. Muziek verbindt op wat voor manier dan ook. Daar is Ondergewaardeerde Liedjes het levende bewijs van, en dat is alleen maar heel positief. Ondergewaardeerde Liedjes is een lichtje in een soms donkere wereld en daarom dit liedje van een geweldige band: The Hold Steady met Stay Positive. Want dat is wat deze bloggers doen. Iedere dag, iedere week, laten ze zien hoe mooi muziek is in al zijn verschillende vormen en genres.
Keuze Alex van der Heiden: Beans On Toast – Peter Pan’s Playground (2011)
Kettingreactie
Blogger zijn bij Ondergewaardeerde liedjes is zo leuk, omdat er diverse nieuwe contacten ontstaan tussen de bloggers onderling. En wat ook heel leuk is, zijn de contacten die er soms zijn met artiesten waar we over schrijven of mee praten in de deepdives. Ik had onder andere contact met Ruud Houweling, Anneke van Giersbergen, Henk Westbroek en Beans On Toast. Deze laatste vanwege een bijpassende foto die hij me opstuurde voor een blog.
Ik had Beans On Toast nooit ontdekt zonder Ondergewaardeerde Liedjes en dat geldt voor heel veel andere artiesten waar ik mijn medebloggers zeer erkentelijk voor ben. Bij Beans On Toast was het echter niet een medeblogger, maar onze huisdeejay Ronny Borgsteede die mij op het spoor bracht. Zijn uitzending had als thema Parklife en ineens was daar een heel komisch nummer over het leven in Essex, getiteld Peter Pan’s Playground. Van deze artiest wilde ik meer horen en ik stuitte op een nummer dat voor mij autobiografisch voelde: Magic
Dat vat een beetje samen wat Ondergewaardeerde liedjes doet, een mooie kettingreactie: Ik hoor Ronny zijn uitzending en Beans On Toast valt me op – Ik ga luisteren naar meer muziek van hem – Ik stuit op een magisch nummer – Ik schrijf de artiest aan en hij stuurt mij een foto – Ik schrijf een blog – Jij leest de blog en hopelijk is weer iemand op het spoor gezet – Veel plezier met het komische nummer waarmee ik in eerste instantie kennismaakte!
Keuze Gerlof du Bois: First Aid Kit – Emmylou (2012)
Klein podium – grootse battle
December 2025 was weer de leukste muzikale maand van het jaar, de Snob 2000 speelde op Pinguin Radio. Ook de maand waarin ik ontdekte dat, net als ik, veel muziekliefhebbers X hadden ingeruild voor Bluesky. Zo ook Ondergewaardeerde Liedjes. Ik vind het altijd al leuk om mijn enthousiasme over bands of nummers te kunnen delen, en al helemaal als de ander daar niet mee bekend is. Dus voor ik er erg in had reageerde ik regelmatig op de Snob 2000, Pinguin Radio en OL-berichten. De reactie op één van mijn berichten “Jij zou moeten gaan bloggen” viel in goede aarde. Nu mag ik hier schrijven.
Nog maar zo kort hier actief, put ik voor deze blog uit het recente verleden van Ondergewaardeerde Liedjes. De Tiny Desk Battle van 30 maart jongstleden mag wat mij betreft in deze jubileum-editie niet ontbreken. Deze is denk voor zowel de bloggers als de luisteraars/lezers speciaal. De “# views-score” op YouTube is voor vele optredens, opgenomen achter een bureau in het NPR-hoofdkantoor in Washington DC, flink gestegen in de maanden voorafgaand aan de publicatie. Wat was het heerlijk om door het uitgebreide archief te dwalen en emotioneel heen en weer geslingerd te worden van ‘legendarisch’ tot ‘nog nooit van gehoord’. Het resultaat? Een battle met een enorme diversiteit aan pareltjes uit het omvangrijke Tiny Desk archief. De battle bevat links naar de complete opnames dus word je ook nog eens aangespoord om 12 mini-concerten te gaan beluisteren. Daar doen we het voor! Snob Radio heeft er zelfs een speciale editie aan gewijd.
Ik doe alle bloggers (inclusief mijzelf) waarvan ik het geselecteerde nummer nu niet noem natuurlijk flink tekort… excuus. Echter het optreden van First Aid Kit is om meerdere reden speciaal. De nog piepjonge zangeressen weten bij het derde nummer Emmylou de juiste snaar te raken. Ik kende het nummer wel van ze, maar toen ik van blogger en Tiny Desk Battle initiatiefneemster Renate hoorde dat ze het geschreven hebben toen ze 14 en 16 waren was ik nog eens extra onder de indruk! Wat deed ik op die leeftijd….? Het spoort mij alleen nog maar meer aan op zoek te gaan naar de mooiste ondergewaardeerde muziek. Dat deze site ook de komende 15 jaar ons allemaal mag blijven verrassen!
Keuze Jeroen Mirck: Hurray for the Riff Raff – Pa’lante (2017)
Driemaal is scheepsrecht
Voor mezelf heb ik een vuistregel voor bloggen op dit platform: niet vaker dan drie keer over dezelfde artiest schrijven. Het moet namelijk wel een beetje afwisselend blijven – voor mezelf, maar vooral voor de lezer. Sinds begin 2019 schreef ik inmiddels bijna driehonderd bijdragen. Honderd keer drie, maar slechts een paar keer driemaal over dezelfde band of artiest: The Tragically Hip (als je een solonummer van wijlen Gordon Downie meetelt) en Sparklehorse (want ik kon natuurlijk dat posthume album niet negeren).
Vandaag schrijf ik voor de derde maal voor de derde maal (ja, twee keer) over dezelfde artiest. Eigenlijk wilde ik dit nummer al eens eerder ‘doen’, maar iemand anders was me al voor geweest (ja, jij, Alex!). Toen we ooit een radio-uitzending maakten over de beste ondergewaardeerde liedjes (de aanleiding ben ik vergeten), wilde ik een lofzang uitspreken over dit nummer, maar ik koos uiteindelijk toch voor iets anders.
Maar nu we terugkijken op vijftien jaar Ondergewaardeerde Liedjes, vind ik de tijd rijp om alsnog stil te staan bij het protestlied Pa’lante van Hurray for the Riff Raff. Ik schreef al eerder over de Puertoricaanse roots van zangeres Alynda Segarra. Daarover gaat dit nummer. Eigenlijk maakt HFTRR muziek die zich laat omschrijven als country of Americana (hier goed te horen), maar Segarra kiest soms voor een uitstapje naar haar eigen wortels. Zie mijn bijdrage aan de recente migrantenbattle, maar toch vooral het prachtige Pa’lante. Een strijdlied om op te komen tegen onderdrukking, met halverwege een verbindende brug die je ineens lijkt mee te voeren naar A Day in the Life van The Beatles.
Dit soort composities stijgen ver uit boven de middelmaat. Gek genoeg is het nummer toch niet echt bekend. Daarom mijn keuze om voor een derde keer te schrijven over Segarra en haar band. Een dikke vette hoera voor ondergewaardeerde muziek!
Keuze Johan Hol: Charlie Cunningham – So It Seems (2023)
Het begon met een Tweet
Het is eind 2023 als ons opperhoofd Freek iets post op Twitter over wat het beste ondergewaardeerde liedje van het afgelopen jaar is. Ik volg Ondergewaardeerde Liedjes al een tijdje en dan vooral in de tijd van de Snob 2000 maar had er nooit bij stilgestaan om zelf te gaan bloggen. Tot die ene Tweet dus en mijn reactie erop met enkel een artiest en titel. Nee zo makkelijk kwam ik daar niet mee weg, daar moest toch echt een stukje over geschreven worden van meer dan 140 tekens.
Lang verhaal kort: vanaf december 2023 ben ik opeens blogger bij Ondergewaardeerde Liedjes.
Een mooi platform om mijn muzikale ontdekkingen te delen met anderen en in diverse battles uitgedaagd te worden om – soms met de nodige dichterlijke vrijheid – een passende bijdrage te leveren.
Zo ook dit keer. Ga ik kiezen voor een ander nummer van Adam Lytle of Animal Triste?
Na een zoektocht door mijn bijdragen en mails werd de keuze opeens heel eenvoudig en de reden heel simpel. Als ons opperhoofd Freek een artiest niet kent, dan is ie pas écht ondergewaardeerd.
“Jee, die Charlie Cunningham! Waarom kende ik dit nog niet? Soort Ben Howard maar dan veel spannender. Heerlijk, dank voor deze kennismaking!”
Keuze Hans Dautzenberg: Joe Jackson – Fabulous People (2026)
Waar te beginnen?
Voor mij begon het op Facebook. Uitgedaagd door een of andere challenge, postte ik wat kleine stukjes over popmuziek. Over liedjes die mij raakten en persoonlijke herinneringen: de soundtrack van gekke, heftige, leuke en lieve momenten in mijn leven. Ik zocht naar een plek om dat meer te doen en vond, ruim 9 jaar geleden alweer, Ondergewaardeerde Liedjes.
Gestaag heb ik meegeschreven aan deze ontdekkingsgids voor muziekgestoorden, dit verhalenparadijs voor muzikale zoekenden en dwalers. Deze encyclopedie van misachte muziekparels. Zelf vind ik er hele mooie liedjes en ontdek artiesten die ik anders nooit zou hebben gevonden.
De bijvangst is bijna nog leuker. Ik kan me onderdompelen in een groep vertellers en liefhebbers. Het is soms wel een beetje intimiderend te verkeren tussen bloggers met boven-mijn-pet fabuleuze muziekkennis en een bezochte-concerten-lijst langer dan een telefoonboek. Maar wat is het gezellig in het virtuele chatcafé, waar we gevat, serieus en behulpzaam zijn. En waar al chattend een heel imperium aan OL-producten wordt bestierd. Hoewel ik de meesten nooit heb ontmoet, voelt het als een echte vriendenclub. Niet enkel de liedjes en de blogs, ook de bloggers vormen aldus een mooie verzameling, met -zoals dat in de museumwereld heet- een hoge ensemblewaarde.
Een van de eerste popstukjes die ik schreef, ging over Joe Jackson. Indachtig het jubileum daarom hier aandacht voor een nummer met een toepasselijke titel van het laatste – sterke – album van Joe Jackson.