It was fifteen years ago today…
Op 7 mei 2011 schreef ik het allereerste blogje voor Ondergewaardeerde Liedjes. Het was toen alleen nog een Tumbler-pagina die In De Schaduw, heette, de blogjes waren nog veel korter (en simpeler). Eigenlijk was het vooral een vingeroefening in bloggen. Ik werkte voor een communicatiebureau, social media waren enorm in opkomst. Ik wilde heel graag ervaring opdoen in bloggen (wat toen nog hip was) en dacht: hoe kan ik dat beter doen dan schrijven over een onderwerp waar ik heeel graag over praat? En dat was: muziek die meer aandacht verdient.
Wat er sinds de start is gebeurd, kan ik moeilijk onder woorden brengen. Ik ga het toch proberen: wat betekent Ondergewaardeerde Liedjes voor mij?
Community in de mooiste zin van het woord
Wat begon als een solo-hobbyproject, is uitgegroeid tot een heuse ‘community’ van liefhebbers van liedjes die meer aandacht verdienen. Ik zou soms weleens terug willen gaan naar die dag in mei 2011 en tegen de iets jongere Freek vertellen wat Ondergewaardeerde Liedjes uiteindelijk zou worden.
Ik denk dat hij me niet zou geloven.
Inmiddels hebben meer dan honderd bloggers bijgedragen aan het platform, ruim 30 mensen zijn op dit moment actief. En allemaal hebben ze dezelfde ‘vrolijke kronkel in hun hoofd’ (om Matthijs van Nieuwkerk te citeren): we zijn allemaal van die mensen die op een feestje net iets te lang praten over muziek waarvan we vinden dat andere mensen die ook moeten luisteren. En waarderen, natuurlijk.
Het allermooiste aan Ondergewaardeerde Liedjes heb ik altijd gevonden dat we social media hebben gebruikt waar het ooit voor bedoeld was: gelijkgestemden ontmoeten en elkaar inspireren. Bijna alle bloggers zijn via Twitter (of later Bluesky) bij Ondergewaardeerde Liedjes terechtgekomen. Dit vind ik een baken van licht in een wereld waarin social media (veel) meer kwaad aanrichten dan goed. We delen graag onze mening over muziek, we zijn het weleens oneens, maar altijd met liefde. Of iets een ondergewaardeerd liedje is of niet, dat is per definitie subjectief, dus moet je het ook leuk vinden om daarover met elkaar van mening te verschillen (vandaar dat we ook elke week een battle organiseren).
Onze liefde voor muziek staat centraal
Een jaar of twee geleden hebben we een aantal ‘strategische sessies’ (bij gebrek aan een beter woord) georganiseerd om samen na te denken over de toekomst van Ondergewaardeerde Liedjes. Daarin kwamen vragen aan bod als: willen we nog verder groeien in bezoekersaantallen? Kunnen we nieuwe doelgroepen aanboren? Moeten we diverser worden in de muziekstijlen waar we aandacht aan besteden? Eén van de belangrijkste uitkomsten van deze sessies: natuurlijk is het leuk als we veel mensen bereiken, maar uiteindelijk doen we het vooral omdat we het leuk vinden om te schrijven, om de muziek die wij mooi vinden onder de aandacht te brengen. Dat is altijd belangrijker dan het ‘bereik’.
Ook daar waren we het met zijn allen over eens, dus.
Dat is waar ik na al die jaren nog steeds het meest trots op ben: dat het ons gelukt is om een ‘stelletje muziekidioten’ bij elkaar te zetten, een blog te laten draaien waar elke dag iets nieuws op te vinden is, waar mensen actieve rollen aannemen (podcaster, eindredacteur, social media-redacteur, planner) en nog steeds met liefde voor muziek en voor elkaar. Natuurlijk zijn er weleens discussies, maar die eindigen eigenlijk altijd wel in een handreiking, of op zijn minst in ‘agree to disagree’. Meestal.
Muziek kan mensen dus écht bij elkaar brengen.
Sterker nog: er zijn er behoorlijk wat vriendschappen voortgevloeid uit Ondergewaardeerde Liedjes. Hoe mooi is dat?
Toch worden we serieus genomen
Ondanks dat het ons nooit te doen is geweest om beroemd te worden, is het toch wel echt heel gaaf dat we regelmatig erkenning krijgen. Of het nu gaat om landelijke media-aandacht voor de Snob 2000, bands als Johan en Bettie Serveert die een gastoptreden verzorgen in onze podcast of de ruim honderdduizend bezoekers die de site krijgt in de laatste maanden van het jaar: toch voelt het goed om gezien (en gelezen) te worden.
Van mainstream naar niche
Een andere verandering die Ondergewaardeerde Liedjes heeft doorgemaakt in de loop der jaren: we zijn ietwat verschoven van mainstream popmuziek naar de rafelrandjes (indie, alternatief). Is prima, want het is maar net waar bloggers over willen schrijven. Ik ben zelf voorstander van een heel breed spectrum aan stijlen en zou dus graag (weer) wat meer popmuziek willen zien op de blog.
Daarom wil ik vandaag, op de vijftiende verjaardag van Ondergewaardeerde Liedjes, een van de eerste blogjes weer eens naar boven halen. City to City was een Nederlands duo dat een enorme hit scoorde met The Road Ahead, een (best saai) liedje uit een autoreclame. De tweede single, House With Two Faces, was in mijn oren veel mooier, van een McCartneyaanse fraaiheid zelfs. Maar het liedje haalde niet de top van de hitlijsten (hij bleef steken op nummer 33 in de top 40 en donderde erna er weer uit).
Ik denk niet dat nu, in 2026, nog veel mensen zich nog dit liedje kunnen herinneren. En eigenlijk is dat de essentie van de missie van Ondergewaardeerde Liedjes: mooie liedjes aan de vergetelheid onttrekken. Dat is me 15 jaar geleden niet gelukt, maar toen las ook nog bijna niemand mijn blog.
In de herkansing dan maar?
Bron afbeelding: Facebook-pagina City to City