11 maart 2026. Ik scheur 10 maart van mijn vinylkalender en leg het blaadje klaar om tijdens de lunch via YouTube naar het daarop vermelde album te luisteren. Een dagelijkse handeling. Ja, ook ik ben een gewoontedier. Op 10 maart stond Keren Ann & Quatuor Debussy met hun gelijknamige album. Het is vaak weer een verrassing wat ik ga horen, want niet alle artiesten van de vertoonde platenhoezen zeggen mij iets. En dat terwijl ik denk over een brede muziekkennis te beschikken; ik krijg regelmatig het deksel op mijn snobneus.
Keren Ann zong in het Frans en Quatuor Debussy bleek – goed ingeschat – een strijkkwartet te zijn. Al bij de eerste klanken werd ik getroffen door de muziek. Hier was niet zomaar chansonnière aan het zingen. Zij wist me te raken, ook zonder veel begrip van haar tekst. Ik had ooit met hangen en wurgen een zesje gehaald voor Frans op mijn eindlijst, dus ik versta lang niet alles. Het was haar zang in combinatie met de instrumentatie, het kwartet, aangevuld met een (elektrische) gitaar of piano. Beide instrumenten gespeeld door Keren Ann.
Keren Ann (achternaam Zeidel) is een Française van Israëlisch-Nederlandse komaf, vogelde ik al luisterend uit. Zij zingt in het Frans en Engels (en spreekt Hebreeuws en Nederlands) en heeft een achttal albums uitgebracht. Daarop meerdere covers, maar ook eigen werk dat is te horen in series als Grey’s Anatomy, Big Love en Six Feet Under (ik zou haar dus eerder gehoord moeten hebben als trouw volger van uitvaartonderneming Fisher). Ook H&M heeft van haar diensten gebruikgemaakt. Het mag duidelijk zijn, muziek afkomstig uit Frankrijk zit niet op mijn radar en dat is eigenlijk doodzonde.
Het vierde of vijfde nummer dat ik van haar hoorde herkende ik bij de eerste maten, al kon ik het niet direct thuisbrengen van wie. Keren Ann deed immers die covers. Ik las de titel, Strange Weather, en typte ‘m in de zoekmachine: een lied van Marianne Faithfull. Nou, die kon het niet wezen want in gedachten hoorde ik haar stem en die paste niet bij de uitvoering die ik kende. Het was ook een geheel ander lied (geschreven door Tom Waits), slechts de titel kwam overeen. Verder gezocht dus, en zo kwam ik bij Anna Calvi, die het had opgenomen met David Byrne. Dát was de versie die ik kende en die ook in de Snob 2000-keuzelijst staat (gek genoeg niet in de eindlijst).
Strange Weather staat op een EP van Anna uit 2014, leerde Wikipedia. Een EP die was gevuld met enkel covers. Covers? Dus het lied zoals ik het kende was ook niet van Anna. Nee, op aanraden van David Byrne, die zichzelf een ‘big fan’ van Anna noemt en op uitnodiging graag wilde meewerken aan de EP, hadden zij Strange Weather opgenomen. Byrne was namelijk ook fan van Keren Ann! Wat Keren Ann deed met Quatuor Debussy was dus een nummer van haarzelf. De vorm van het lied, de voortdurende herhaling van vier akkoorden onder zowel couplet als refrein, het begripvolle en geruststellende afscheid (She’ll Take You Back), de fluistervolle zang en dat prachtige strijkwerk. Dit is absoluut Snob-eindlijst-waardig.
Om de cirkel nog verder af te ronden: op haar album Bleue uit 2019 staat Le Goût d’Inachevé, een duet van Keren Ann met, jawel, David Byrne. David zingt hier in het Frans, al is dat geen verrassing, al bij Psycho Killer klonk het van qu’est-ce que c’est. Die vraag is nu wel beantwoord: Keren Ann.