Van de grote zomerfestivals in Nederland is Best Kept Secret waarschijnlijk het meest relaxt. Zonder daar nu heel uitgesproken in te zijn, richt het festival zich op de net iets oudere festivalganger, die net iets serieuzer bezig is met muziek en iets minder met het feestje. Ook biedt het uitgestrekte festivalterrein genoeg mogelijkheden om even te chillen, een hapje te eten, of af te koelen in het water.
Met een megastage (One), een prachtig overdekt groot podium (Two), een plek voor experimenteel talent en eigenzinnige nieuwelingen (The Secret) en een zweetplek voor onstuimige postpunk (The Casbah) is er altijd wat te doen. Je kunt zelfs drie dagen lang dansen op de muziek van de onvermijdelijke DJ St. Paul, soms lijkt het of we in Nederland maar één plaatjesdraaier hebben. Goed, het experiment is wellicht dan ook niet de sterkste kant van BKS, maar mooi, gezellig en genieten is het wel.
Vandaag de tips van onze bloggers voor het festival dat aanstaande vrijdag losbarst.
Keuze Jeroen Mirck: Curtis Harding – Hopeful (2021)
Tijdloos goede slop ‘n’ soul
Luisterend naar oude soul en R&B blijf ik me telkens weer verbazen hoe tijdloos goed die muziek is. Gelaagde composities met rijke instrumentatie, teksten recht uit het hart en een performance die door merg en been gaat. Kom daar maar eens om in de slappe hiphop die ze tegenwoordig R&B durven noemen.
Gelukkig zijn er artiesten die wel in staat zijn om een volwaardig hedendaags eerbetoon te brengen aan de oude soul. Michael Kiwanuka is zo iemand, maar dat geldt zeker ook voor Curtis Harding. Zoon van een gospel-zangeres die door het land reisde om in kerken te zingen. Zijn eigen muziek is een smeltkroes van stijlen die hij slop ‘n’ soul noemt.
Harding maakte direct indruk met zijn eerste soloplaten Soul Power (2014), Face Your Fear (2017) en het corona-album If Words Were Flowers uit 2021. Die laatste plaat kan ik van begin tot eind aanbevelen, van het sfeerbepalende openings- annex titelnummer tot aan de afsluiter I Won’t Let You Down. Voor nu licht ik graag het politiek geëngageerde Hopeful eruit. Zodra Harding in de videoclip het protestbord met de tekst Black Lives Matters oppakt, is de toon gezet. Een toon die ook het publiek van Best Kept Secret wederom in het hart zal raken.
Keuze Klaas Kloosterman: Ajuma – Stranded FM x WAS (2021)
Paradijsvogels en wilde exotica bij Ajuma
Tijdens Best Kept Secret mijd ik gewoontegetrouw de dj-sessies. Na al die bandjes en solisten is de koek meestal wel op en zere voetjes en algemene vermoeidheid jagen ons – in het geval van BKS – richting de luxueuze safari hut. Voor één plaatjesdraaier maken we graag een uitzondering: Ajuma uit Utrecht.
Ajuma (Eva Maasen) is een dj die kiest voor een warm soulful geluid met invloeden vanuit alle windstreken. Ajuma is uitheems en vinyl-only: elke buitenlandse trip wordt dan ook besteed aan het urenlang doorspitten van de bakken van lokale platenzaken, De keuze voor het wat zachtere exotische werk maakt dat Ajuma graag en veel wordt geboekt op de wat intiemere festivals.
Contact met het publiek en vooral ook de interactie tussen publiek/dansers onderling is van belang. Liever niet te veel filmende telefoons. Het fragment hieronder is van een sessie voor een Utrechtse club en een radiostation (WAS en Stranded FM). Goed van begin tot eind, maar luister vooral even vanaf minuut 5.35 tot 9.15. Voer voor paradijsvogels.
Keuze Patrick Schellen: Gorillaz ft. Sparks – The Happy Dictator (2025)
Het slaapt lekkerder als je slecht nieuws niet hoort
Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met Gorillaz. Soms hebben ze een nummer wat ik echt te gek vind, maar het overgrote deel van hun nummers ontstijgt voor mij het niveau van vullers niet. Ze hebben door de jaren heen de nodige albums uitgebracht, maar het merendeel ben ik allang weer vergeten. Dertien-in-een-dozijn hitparade muziek die simpelweg mijn smaak niet is.
Tot afgelopen jaar ineens single The Happy Dictator dropte. Het kwartje viel gelijk. Dit zijn voor mij de Gorillaz op hun best. Geïnspireerd, een mengeling van verschillende stijlen en vooral oorwurmen waar je in een 1000 jarig rijk nog niet vanaf komt. Deze keer samen met de gebroeders van Sparks. Deze heren maakten eerder al eens een album met Franz Ferdinand (FFS). Dit album was voor Franz Ferdinand toch een laatste stuiptrekking van creativiteit voor ze een parodie van zichzelf werden. Kortom, Sparks kan ondanks hun gevorderde leeftijd wel wat losmaken bij andere muzikanten. Iets dat bij Gorillaz ook met vlag en wimpel gelukt is. De tekst is bijtend, cynisch en lijkt vooral gericht op de huidige situatie in de Verenigde Staten. Oh what a happy land.
Keuze Remco Smith: Don West – Day to Night (2025)
A little bit of Blue Eyed Soul
In muziek bestaat één zekerheid en dat is dat alles ooit weer terugkomt. Zo stond ik twee weken geleden met Ondergewaardeerde Luitjes (onze Popquiznaam) Jasmijn, Michiel, Martijn en Quint in EKKO bij BASHT. te kijken: een Iers bandje met Gen-Z-ers dat muziek maakte alsof die uit 1993 kwam. Muziek is (haast per definitie) niet origineel, alles is te herleiden tot The Beatles, Kraftwerk, Link Wray en James Brown en dat is helemaal niet erg.
Onverwacht wellicht is dat de jaren tachtig Blue Eyed Soul zomaar terug lijkt te komen. Muziek met aandacht gemaakt, mooie arrangementen, goed gezongen. Soulful, zwoel, gesoigneerd, het had er alle schijn van dat dat in de jaren tachtig zou zijn achtergebleven. Dat was buiten Don West gerekend. Een Australiër met spierballen waar je u tegen zegt. Sterker nog, U met een hoofdletter dus. Met de knoopjes verder open dan dat Danny Vera dat durft. En met een plaat die zomaar uit de jaren tachtig had kunnen komen. West staat op een vrij prominente plaats: Stage Two op zaterdag om kwart voor 5. In Australië kennelijk een hele grote naam, voor mij totaal onbekend. Wat het gaat worden op het podium is de vraag: hoe pakt zijn zwoele soul uit op het podium? Laat maar komen, ik kijk ernaar uit!
Keuze Klaas Kloosterman: Model/Actriz – Diva (2025)
Vaker voor dan op het podium
De zinderende muzikale stamppot, bekokstoofd door Model/Actriz, bevat ingrediënten uit de noiserock en postpunk, op smaak gebracht met een stevige scheut dance à la LCD Soundsystem. Zanger/ performer Cole Haden manoeuvreert daarbij lenig voorbij de staccato dancebeats/ gitaarriffs met zijn mooie stemgeluid dat soms doet denken aan Conor Oberst (Bright Eyes) en in mindere mate Mike Hadreas (Perfume Genius).
Model/Actriz staat geprogrammeerd op podium drie (Secret) en dat is fijn, al had de band ook prima gepast in de zweterige, met mensenvlees volgestouwde Casbah. Zanger Haden is daarbij, in waarschijnlijk weer een oogverblindende outfit, vaker voor dan op het podium te vinden. Dat belooft letterlijk en figuurlijk een intiem optreden.
Een grote act zal Model/Actriz nooit worden, daarvoor is de muziek te eigenzinnig en wellicht ook wel wat te eenvormig. Live is de band een ware sensatie, zoals een paar geleden al duidelijk werd op Le Guess Who. Genieten.
Keuze Quint Kik: Parker Fans – I’m Your Dog, Baby (2026)
Nedchester
Bij mijn allereerste bezoek begin dit jaar aan ESNS – ik deed er de afgelopen maanden uitgebreid verslag over (in drie bedrijven: Lézard, The New Eves, Gaia Banfi) – trof ik ook deze gillende festivaltip op de menukaart: Parker Fans uit Amsterdam. Met het housepianootje van I’m Your Dog, Baby riepen ze bij mij die vrijdagavond in Simplon de tijd van Madchester en discotheek Escape in herinnering.
Ze waren daar trouwens op herhaling (en ongetwijfeld op veler verzoek): begin 2025 speelde Parker Fans op ESNS al eens de kelder van Oosterpoort plat. Voor vaste Best Kept Secret-bezoekers zijn het evenmin onbekenden; daar traden ze vorig jaar te elfder ure aan als invalact. We dachten dat niemand ons zou kennen en hadden lage verwachtingen [maar] het stroomde helemaal vol en dat was gewoon magisch, aldus zanger Kick Kluiving op 3voor12.
Met de lome hiphopritmes van het verslavende Bricks stampten de gewezen drummer van Personal Trainer en zijn maten Parker Fans in 2023 uit de grond. Twee EP’s verder is het bandgeluid dankzij de nodige breakbeats geëvolueerd tot Nedchester. Het moet raar lopen, wil het daar op de festivalweiden van Beekse Bergen niet uitdraaien op een eigentijdse tegenhanger van de clandestiene raves van weleer.
Keuze Leendert Douma: Ão – Malandra (2026)
Parallel universum
Het wordt een beetje verwarrend straks. Ze staan dan in Hilvarenbeek, je waant je in Coimbra of Lisboa, maar ze komen gewoon uit Leuven. Maak op Best Kept Secret kennis met de Belgische band Ão. (Ze spelen vrijdag.) Helemaal onbekend zijn ze niet. Ze speelden de Ancienne Belgique in Brussel al plat en ook Ekko in Utrecht moest eraan geloven. Het album Malandra verscheen half februari en dat is hun tweede plaat.
De titel laat zich moeilijk vertalen. ‘Malandra’ is Portugees voor een krachtige, intelligente, charmante vrouw, die tegelijkertijd sluw en manipulatief is. En dat staat op een mooie manier symbool voor de muziek van zangeres Brenda Corijn (haar vader is Belgisch, haar moeder komt uit Mozambique – vandaar dat Portugees), gitarist Siebe Chau, percussionist Bert Peyffers en elektronica-wizard Jolan Decaestecker.
Hoe klinkt Ão? De basis is saudade, een zonnige mix van Portugese en Braziliaanse muziek. De band bouwt daar allemaal lagen omheen: bezwerende percussie, glitchy elektronica, vervreemdende tegentonen. Een loepzuivere falsetstem zingt melancholische teksten in het Portugees (en een enkele keer in het Engels). Het is alsof ergens in een parallel universum de traditionele fado-oma Amália Rodrigues een innige omhelzing aangaat met de futuristische r&b alien FKA twigs. En om hen heen staan SOPHIE, Arooj Aftab en Rosalía goedkeurend toe te kijken.
Alleen, het is geen parallel universum. Je ziet het straks op het veld gebeuren. Maak je klaar voor muziek waar je je niet meteen raad mee weet, maar die je direct bij de kloten (m/v/x) pakt.