Een tijdje terug hadden we in het snobuur een thema uitzending over vogels. In de uitzending kwam ook Glen Hansard langs, iemand die toch een beetje naar de achtergrond was verdwenen bij me. En zo vergat ik hem dus ook voor de battle van de mooiste mannelijke stem. Wat een vergissing… Tijd dus om dat recht te zetten.
Hansard begon ooit als busker (straatmuzikant) in Dublin. Iets wat hij ieder jaar rond kerst ook nog doet om geld in te zamelen voor het goede doel. Vervolgens vormde hij in 1990 de band The Frames, waarmee hij internationaal tourde en vijf studioalbums plus enkele livealbums uitbracht. Van The Frames verschenen meerdere juweeltjes die ik net zo goed voor deze blog had kunnen kiezen. Neem bijvoorbeeld What Happens When The Heart Just Stops, Finally of Fake en zo zijn er nog veel meer.
Hij speelde ondertussen een van de hoofdrollen in de film Once, waar hij samen met Marketa Irglova ook de soundtrack verzorgde. Het duo bracht samen nog enkele albums uit onder de naam The Swell Season. Enkele muzikale hoogtepunten van dit duo zijn bijvoorbeeld Falling Slowly en When Your Mind’s Made Up of de Neutral Milk Hotel cover die ze eens voor een sessie deden.
Sindsdien is Glen Hansard vooral solo-artiest. Hij bracht ook solo tot op heden vijf studioalbums uit. Dit jaar verschijnt ook -in twee delen- een liveplaat van hem, opgenomen in het Funkhaus in Berlijn. Eind april verscheen het eerste deel, Don’t Settle (Vol. 1 – Transmissions East) en later deze maand verschijnt deel twee. Het titelnummer verscheen oorspronkelijk op het album This Wild Willing uit 2019. Maar eerlijk is eerlijk, die studioversie verbleekt bij deze live versie.
De man kan nummers live ontzettend intens neerzetten. Het concert van hem wat mij het meest is bijgebleven is een instore bij de Amsterdamse platenzaak Concerto ter promotie van zijn solo album Rhytm And Repose. Dit was nog voor ze een podium hadden en instores nog vanaf de ballustrade van de cd-afdeling gedaan werden. De artiest boven en het publiek beneden. Het was uiteraard druk in de winkel. Iedereen hield netjes afstand, maar als straatmuzikant was hij duidelijk wat meer gewend. Hij nodigde publiek dus uit om boven om hem heen te komen staan. En zo stond ik op ongeveer een halve meter van hem terwijl hij een fantastische set neerzette. Een unieke manier om een optreden te beleven. Wat ook opviel is dat hij gewoon ontzettend aardig en bescheiden was, ondanks alle roem en succes die hij inmiddels bereikt had.
Terug naar het heden en deze weergaloze uitvoering van Don’t Settle. Deze heeft voor mij echt alles wat Hansard zo goed maakt. De dynamiek, de gitaren, de uitbarstingen met zijn stem, de overduidelijke invloeden van de Ierse traditie op zijn muziek. Werkelijk waar prachtig.
Afbeelding: Bernhard Holub via Wikimedia Commons