Een tijdje terug kwam High Vis bij mij op de radar. Ik weet niet meer waarom of wanneer, maar ik weet wel dat het gelijk indruk op me maakte. Een paar dingen waar ik hard op ga komen namelijk samen in deze band: gitaren, post-punk sound, hardcore zang en rauwe Engelse roots. Denk aan wanneer Idles, The Stone Roses en een New Yorkse hardcore band een liefdesbaby zouden krijgen.
High Vis presenteert zichzelf als een band van het volk met thema’s als klassenstrijd, upbringing in het Engeland van nu en thema’s als mentale problemen en liefdesproblematiek. Of ze echt working class zijn durf ik niet te zeggen, daarvoor ken ik de mores van de Engelse klassen niet goed genoeg, maar ze hebben vast niet helemaal voor niets hun naam afgeleid van high-visibility clothing. Lees: reflecterende werkkleding, omdat bij de working class hoort aldus henzelf.
Groot was mijn tevredenheid toen ze in het voorprogramma van Turnstile naar de AFAS kwamen vorig jaar november. Toch een beetje twee voor de prijs van een, dat idee. Maar speelden ze nou als opener, met daarna nog een act (The Garden), of zouden ze als tweede komen? Ik gokte het laatste en gokte fout, waardoor ik uiteindelijk alleen het afsluitende nummer mee kon pakken en daarna naar het VRESELIJKE (in kapitalen? ja in kapitalen ja) The Garden heb staan gluren, voordat Turnstile alle ellende van daarvoor goed maakte met een vijfsterren optreden. Maar het afsluitende nummer dat ik nog net meepikte was wél m’n favoriet: Trauma Bonds.
En waarom Trauma Bonds boven de andere nummers van High Vis uittorent, en het daarmee voor mij tot een topnummer maakt, is dat het heel eerlijk is over verlies en uitdagingen die ervaren kunnen worden in het leven. Dat leidt tot eerlijke zinnen als ‘It’s a short life, tears on my Gore-Tex’ en ‘We’re not driven by hate, were just slaves to fear’. En het hele refrein is er ook eentje om hard mee te blèren. Niet alleen als het slecht gaat, maar ook als je normaliter goed in je vel zit maar een keer je dag eens niet hebt. Op een rauwe meezing melodie is het er eentje die klinkt alsof je even je frustraties bij je maten in de pub er uit kan gooien en de druk van het ventiel kan halen. Om daarna weer fris en in het reine wakker te worden en de uitdagingen van die dag aan te gaan. Heerlijk.