Barbra Streisand (1942) is een van de zeldzame artiesten die in bijna elk creatief domein uitblinkt: zang, acteren, regie, productie. Ze brak begin jaren ’60 door met haar unieke stem: warm, krachtig, theatraal, en groeide uit tot een van de bestverkopende artiesten aller tijden. Dat is best bijzonder, want toen ze opkwam, was rock and roll de dominante muziektrend en zij volgde deze trend niet. Haar carrière laveert tussen Broadway, Hollywood en popmuziek, maar altijd met een sterke artistieke eigen wil.
Ze won praktisch alles wat er te winnen valt: Oscars, Grammys, Emmys, Golden Globes en Tony Awards. Toch keert ze, telkens wanneer het echt persoonlijk wordt, terug naar haar eerste liefde: het musicalrepertoire.
The Broadway Album markeert een kantelpunt in Streisands carrière. Na jaren van popproducties en filmrollen besloot ze terug te keren naar het materiaal dat haar gevormd had: klassieke showtunes. Het album is een statement: artistiek, compromisloos, en volledig in dienst van interpretatie. Streisand werkte nauw samen met top-arrangeurs en producers (o.a. David Foster en Peter Matz) om de nummers opnieuw te benaderen, vaak met moderne orkestraties en een filmische grandeur.
Het resultaat werd een onverwacht commercieel en kritisch succes. Het album won een Grammy en bracht haar opnieuw in de culturele voorhoede van het musicalgenre. Bovendien bracht ze Broadway en popmuziek samen. In Nederland leverde het album geen hits op.
Somewhere werd in 1957 geschreven door Leonard Bernstein (muziek) en Stephen Sondheim (tekst) voor West Side Story. In de musical is het een droomlied: een fluisterzachte hoop dat er ergens een plek bestaat waar liefde wél kan overleven.
Streisand’s versie van het nummer is een emotionele heruitvinding. De productie van David Foster bouwt het nummer op als een crescendo, met synthpads, strijkers en een bijna kosmische sfeer. Streisand zingt het met een mengeling van hoop, melancholie en volwassenheid: minder Broadway‑projectie, meer pop-soul. In 1985, midden in de Koude Oorlog en sociale spanningen, kreeg het nummer een nieuwe betekenis: een verlangen naar een betere wereld, een plek waar het wél klopt. Het is Streisand op haar meest iconische: groots, emotioneel, technisch perfect, maar toch intiem.