Voor menige blogger op dit platform was de verrassing groot: 16 Horsepower is voor het eerst in twintig jaar weer bijeen! De band, wier Black Soul Choir al geruime tijd in de hogere regionen van de Snob 2000 verkeert, is deze week voor enkele optredens in Nederland. Ik heb het stinkende geluk die hoogmis vanavond bij te mogen wonen in de hoofdstedelijke poptempel. Dertig jaar geleden reisde ik er nog speciaal voor af naar mijn geboortestad, om ze voor het eerst te zien spelen in de Effenaar. Notabene in het voorprogramma van Grant Lee Buffalo, die achteraf gezien fungeerden als naprogramma.
16 Horsepower kwam ik op het spoor dankzij Leo. Midden jaren negentig was hij de norse eigenaar van Plato Utrecht. Weliswaar niet zo’n misantroop als die ouwe achter de kassa bij concurrent White Noise, maar je voelde je nooit echt welkom. Tot die ochtend dat ik een werkcollege skipte om bij Plato door de bakken te neuzen en plotsklaps overvallen werd door een wolvengehuil waar ik spontaan Jeffrey Lee Pierce-vibes bij kreeg. De enige keer dat ik Leo zag openbreken in een dikke grijns, was toen ik hem vroeg wat hij op had staan. Daarna durfde ik het pand niet zonder Sackloth ‘N’ Ashes te verlaten.
Enkele maanden later stond ik me vooraan bij het podium van de Effenaar te vergapen aan het met antieke instrumenten volgebouwde podium. Vergeleken met de intense donderpreek van frontman David Eugene Edwards – I Seeeen What I Saaaaaaw – stak het aansluitende optreden van Grant Lee Buffalo bleekjes af. Grant Lee Buffalo had net zijn derde cd uitgebracht; de eerste twee hadden keurig hun weg naar mijn collectie gevonden. Mogelijk pakte ik halverwege de show al de trein terug naar Utrecht. Ze verdienden beter, maar qua southern gothic rock moesten ze in 16H helaas hun meerdere erkennen.
Veel langer zou de band daarna niet meer bestaan; net als hun voorland Shiva Burlesque zouden ze als een nachtkaars uitgaan. In Shiva Burlesque stond ene Jeffrey Clark aan het roer. Gevalletje too post-punk to be folk-rock and too folk-rock to be post-punk, las ik op AllMusic. De hair metal scene van Los Angeles zat eind jaren tachtig niet te wachten op een Amerikaanse tegenhanger van Echo & The Bunnymen. Laten wij hier, aan de vooravond van drie uitverkochte 16 Horsepower-concerten, dan maar even bij ze stilstaan, met de vergeten southern gothic meets postpunk-klassieker The Lonesome Death Of Shadow Morton.