Dat er veel goede muziek bij onze zuiderburen wordt gemaakt, is me al langer bekend. Maar in de Metalscene ben ik niet zo thuis en toch kon het me niet ontgaan dat er ook daar iets groeit. Amenra is daarvan de bekendste exponent. Maar er zijn meer Belgische metalbands die de aandacht verdienen.
Een daarvan is Pothamus. Al sinds 2013 actief, maar ze brachten pas in 2020 hun debuutalbum Raya uit en vorig jaar een vervolg, Abur. Pothamus maakt, zoals ze het zelf noemen, een mengeling van tribaleske postmetal en sludge. Ik ken postpunk, ik ken postrock, maar postmetal? Ik begeef me hier echt op onbekend terrein.
Maar wat doe je op onbekend terrein? Dat ga je verkennen, luisteren dus. En het grijpt me aan. Zoals Zhikarta. Het nummer heeft iets bezwerends, alsof je een dodendans uitvoert bij een Native-American tribe. Ik krijg hier kippenvel van. Dit maakt me nieuwsgierig naar meer, hoe is dit live? Ik heb geluk, dat kan ik namelijk gaan zien in de Kroepoekfabriek in Vlaardingen.
Vorige week was het zo ver. Samen met collega-blogger Joop, die mijn kennis over de Vlaamse Metalscene nog wat kon opkrikken, begaf ik me richting Vlaardingen. En hoe bescheiden de Kroepoekfabriek als zaal ook is, zo groots was Pothamus. Alles wat ik eerder al schreef over hun muziek, werd live nog eens uitvergroot. De band ging volledig op in hun eigen optreden, het was een bijna therapeutische ervaring, echt geweldig goed.
Ik heb mijn best gedaan, maar het is toch lastig om dit onder woorden te brengen. Daarom heb ik nog slechts één advies: Ga luisteren naar Pothamus, ga ze live zien en oordeel gewoon zelf.