Social
  • RSS feed
  • Twitter
  • Facebook
 

Ondergewaardeerde Liedjes


Elton John – First Episode At Hienton

Het is 1970. Reginald Kenneth Dwight brengt zijn tweede plaat uit. Zijn eerste, Empty Sky, enkel uitgebracht in de UK, deed bar weinig. Het hing als een mengelmoes van stijlen aan elkaar. Die tweede plaat, door velen gevreesd, was erop of er onder voor het Britse multi-talent. Elton John, luidde de titel van plaat nummer twee. De naam die hij zichzelf gaf en die hij twee jaar later ook officieel de zijne maakte. Elton Hercules John, Elton naar blueslegende Elton Dean en John naar Long John Baldry.

Waar het voor velen misgaat na een nietszeggend debuut, was het voor Elton raak met zijn naar zichzelf vernoemde plaat. De plaat opent namelijk met het iconische Your Song. Nu zijn er veel openers te verzinnen die gelijk een onuitwisbare toon zetten, maar er zullen er niet veel zijn die dezelfde punch in the face geven als Your Song. Raak vanaf de eerste tonen om vervolgens nooit meer uit je hoofd te gaan. Zelfs nu, bijna 50 jaar (!) later, staat het nummer nog fier overeind. Geen krimp geeft het.

Toch ga ik een klein bommetje droppen. Het nummer Your Song, dé Elton klassieker, hét nummer dat hem voor altijd naar de top bracht, het prachtige, liefdevolle, ultieme liefdeslied, is niet het beste dat op het album staat. Dat is namelijk een redelijk anonieme als afsluiter van kant A, een nummer dat niet veel mensen zullen kennen. Het mooiste nummer op het album is First Episode At Hienton. Toch staat het nummer zo ver in de schaduw van Your Song dat het haast met het blote oog niet meer waarneembaar is.

De simpele pianobegeleiding geeft de woorden vleugels en schildert als het ware een compleet verhaal in in een paar minuten. Het verhaal van een man en een vrouw, genaamd Valerie die elkaar al lang kennen maar langzaam uit elkaar groeien.

I was one as you were one
And we were two so much in love forever
I loved the white socks that you wore
But you don’t wear white socks no more; now you’re a woman

De tragiek is voelbaar en snijdt door de plaat heen, recht je lijf in. Een jeugd die zorgeloos was, een liefde die nooit lijkt te eindigen. En dat alles in prachtige teksten.

A doormat was a sign of welcome
In the winter months to come
And in the summer laughing
Through the castle ruins we’d run

Het kantelpunt is onvermijdelijk. Je voelt het aankomen, het is onomkeerbaar. De eindeloze gesprekken en het verdriet. Het niet kunnen accepteren van een naderend einde. En toch weten dat het niet meer zal veranderen. Het is schrijnend.

I am who I am
You are who you are
Now Valerie’s a woman
Now Valerie’s a woman
Now Valerie’s a woman…

De acceptatie, gewild of niet, is er aan het einde. Een ieder gaat een eigen weg. Het zal uiteindelijk slijten. Hoe lang dat zal duren, of het überhaupt zal slijten, niemand die het weet. Ook de jonge Elton niet.

 
 

2 Comments

  1. Dat is er zeker niet met de haren bij gesleept. Dat is een heel mooi liedje. Het raakt me in mijn dertigershart. Ik moet niet eens aan een oude geliefde denken, maar aan al die mensen uit mijn studententijd die nu iets heel anders aan het doen zijn en met wie je nooit meer tot het licht wordt, zittend op een bierkratje, zult zitten zuipen. Die je sowieso zelden meer ziet, want ze hebben het te druk met hun leven.

    Ook een complimentje voor de keuze voor Elton John. Er zijn nog te weinig muzieksnobs die hun mainstreamkant zo durven tonen. Je maakt nog steeds goede sier met het afzeiken van Elton John, ABBA, Bløf etc.

    • Dank voor je mooie woorden Wouter! Volkomen eens met de laatste alinea.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.