De bestemming van vandaag is ergens op de honderdste meridiaan. Die ligt dus 100° ten westen van Greenwich, van de noordpool naar de zuidpool. Best wat keuze dus. In het noordelijk halfrond splijt hij grofweg zowel Canada als de VS doormidden (where the great plains begin). Aangezien de VS tegenwoordig een schurkenstaat is, wordt het Canada. Voor mij is de keuze dan makkelijk want dat is de thuisbasis van The Tragically Hip. Hoewel ze hier ook bekend zijn, zeker bij het Ondergewaardeerde Liedjespubliek, zijn ze echt megagroot in hun thuisland. Of waren, helaas, want zanger Gordon Downie overleed in 2017 aan glioblastoom, een agressieve vorm van hersenkanker. Hun slotconcert werd live uitgezonden op TV en gevolgd door een aanzienlijk deel van het land. Toen hij overleed was het land in nationale rouw. Het was echt een fantastische band, dus op naar die honderdste meridiaan.
Voor de Nederlanders zit er ook een frappante en beroemde zin in At The Hundredth Meridian, want Downie refereert ineens aan Hengelo:
I remember, I remember Buffalo
And I remember Hengelo
It would seem to me
I remember every single fucking thing I know
Ik kan me ooit een interview herinneren dat hij vooral een stad zocht die rijmde op Buffalo en dat hij het Metropool in Hengelo nog herinnerde. Het blijkt, volgens The Hip Museum, dat tijdens de tournee in 1991 de tourmanager verdwaalde op weg naar de show in Hengelo. Terwijl hij wanhopig de weg probeerde te vinden, zat de band achterin de tourbus te zuipen om de tijd te doden. Het leidde tot een dronken en berucht optreden dat de band altijd is bijgebleven. Was iemand van de lezers daar nog bij?
Ik heb ze begin jaren 90 vaak live gezien. Altijd geweldige concerten (op één mindere na), met de maniakale Downie in de hoofdrol. Maar mijn geheugen speelt me parten. Ik weet vrij zeker dat ik een grandioos concert van ze gezien heb, ook in 1991, in de Effenaar of Noorderligt. En dat ik ze binnen twaalf uur weer live zag, want ze openden op Pinkpop de dag erna (om 10 uur ’s ochtends!). Net als ik stonden zij daar duidelijk met een brak hoofd en slaaptekort. Het Pinkpop-optreden was een schim van het kolkende optreden de avond ervoor: het mindere concert dus. Maar ik kan er niks over terugvinden, dus ik moet het met m’n onbetrouwbare herinneringen doen.
Hoe dan ook: wat mij betreft gaan we deze bestemmingen-maand naar het midden van Canada. Hengelo kan altijd nog.
Waar kan ik heen, ik kan niet naar Duitsland. Wil niet naar Duitsland, daar zijn ze zo streng” Waar we deze vakantie wel naar toe gaan? Naar Leeds, Belgrado, Havana en uiteindelijk weer naar huis. Een hele maand songtitels en bandnamen met de mooiste bestemmingen.
“En de USSSSR….dat gaat me net te ver.”