Een witte Cadillac doorkruist de gortdroge woestijn. Op de achterbank een wat dikkige blanke man met een witte stetson en een veel te grote zonnebril, achter het stuur een zwarte cowgirl. Ze passeren een bord met daarop de plaatsnaam Algiers. Niet de hoofdstad van Algerije, maar ooit een plantage vlakbij de Amerikaanse stad New Orleans. Indertijd een plek waar slavernij welig tierde, later uitgegroeid tot een wijk van de jazzstad.
De man met de witte hoed is Greg Dulli, zanger van Afghan Whigs. Het geschetste beeld is de videoclip van het nummer Algiers. Deze single was de aftrap van Do To The Beast (Sub Pop, 2014), het eerste album in zestien jaar waarmee de band een comeback maakte na een break-up in 2001. Sindsdien hebben de Whigs de draad weer opgepakt en verschijnt er pakweg elke vier jaar een nieuw album. Na de sterke albums In Spades en How Do You Burn? is het eind deze zomer weer raak. Dan verschijnt Soft Control.
Goed, laten we terugkeren naar Algiers. Geen fijne stad, zo impliceert de clip. De lokale bevolking kijkt Dulli misprijzend aan en het komt uiteindelijk tot meerdere gewelddadige confrontaties. Bij het verlaten van Algiers blijkt het woord ‘HELL’ op het plaatsnaambord te zijn gekalkt.
Faith, the diamond in the chain
Still I was a slave, waiting to be saved
Dream, the body sleeps but I
Am not too proud to roam
On the back streets
It’s oh, so simple when you know
You’ll know this when it’s time to go
De verwijzingen naar slavernij zijn vrij duidelijk in de songtekst van Algiers, al is die verder nogal abstract en metaforisch. Het nummer is ook vrij kalm naar de maatstaven van Afghan Whigs. Toch was Do To The Beast bepaald geen rustige reünie-plaat van een groep bedaagde vijftigers. Ik heb de band sindsdien meermalen live gezien en de rauwe passie uit de begintijd is nog altijd aanwezig. Haar krachtige mix van rock en soul heeft de tijd doorstaan en glanst nog steeds als een ongepolijste diamant. Ongeacht of die edelsteen uit Afrika komt of van een plantage in The Old South.
Waar kan ik heen, ik kan niet naar Duitsland. Wil niet naar Duitsland, daar zijn ze zo streng.” Waar we deze vakantie wel naar toe gaan? Naar Leeds, Belgrado, Havana en uiteindelijk weer naar huis. Een hele maand songtitels en bandnamen met de mooiste bestemmingen. “En de USSR….dat gaat me net te ver.”