In deze eerste aflevering van onze zomerserie over bestemmingen starten we met een historische locatie. Babylon van Thomas Azier is een ondergewaardeerd liedje van een ondergewaardeerde artiest over stad van een ondergewaardeerde beschaving.
Ik begin van achter naar voren:
Babylon kennen we uit de bijbel, van The Rivers of Babylon, als de stad waar de toren van Babel werd gebouwd die de Babylonische spraakverwarring teweeg bracht. Alle volkeren ter wereld spraken nog één taal, gingen samen een grote toren bouwen om dichter bij god te komen, god zei ‘dacht het nie’, zwaaide met zijn toverstaf en plots sprak ieder een andere taal.
Babylonië heeft inderdaad wel degelijk bestaan. De indrukwekkende stad had één van de zeven wereldwonderen (de hangende tuinen), Alexander de Grote veroverde de stad in 331 voor Christus, bestierde er voortaan zijn keizerrijk en stierf er vervolgens. Op mysterieuze wijze.
Wat weinig mensen weten, is dat Babylonië een relatief laat product was van de beschaving die het fundament heeft gelegd voor de onze. Niet de Romeinen, de Grieken of Egyptenaren waren de O.G.’s van de beschaving, maar de Soemeriërs. Dit volk dat leefde in Mesopotamië (het huidige Irak, grofweg tussen de Eufrat en de Tigris) heeft zo’n beetje alles uitgevonden wat je onder een beschaving kunt scharen: het schrift, scholen, rechtspraak, het wiel, politiek bestuur met twee kamers en zo kunnen we nog wel een tijd doorgaan. En dat eeuwen voordat andere beschavingen zo ver waren. Veel Bijbelse verhalen hebben een oorsprong in de Soemerische cultuur: de ark van Noach, Job, Adam en Eva. Niet zo gek, want aartsvader want Abraham kwam volgens de Bijbel uit Ur, een van de grote steden van het oude Soemerië.
Waarom we in onze geschiedenisboeken op National Geographic zoveel aandacht besteden aan die vermaledijde Egyptenaren terwijl zij (net als de Grieken) veel te danken hadden aan dit legendarisch volk; het is me een raadsel.
Godzijdank weet Thomas Azier Babylon wel op waarde te schatten. Misschien omdat hij ook een ondergewaardeerde artiest is; elke keer als ik naar hem luister, verbaas ik me er weer over hoe onbekend hij is. Zelfs in eigen land (ik was verbaasd toen ik hoorde dat de Grote Thomas Azier een Nederlander is). Wat ik nog niet wist, maar nu wel dankzij research voor dit blog: Azier co-schreef en -produceerde verschillende liedjes op het album Racine Carée van Stromae
Babylon is een prachtige ballad; qua compositie en manier van zingen zou het een van de beste liedjes van Robbie Williams kunnen zijn. En ja, dat bedoel ik ook als compliment.
Waar kan ik heen, ik kan niet naar Duitsland. Wil niet naar Duitsland, daar zijn ze zo streng” Waar we deze vakantie wel naar toe gaan? Naar Leeds, Belgrado, Havana en uiteindelijk weer naar huis. Een hele maand songtitels en bandnamen met de mooiste bestemmingen.
“En de USSSSR….dat gaat me net te ver.”