Nog een dikke maand en dan is het zomervakantie. Frankrijk en Noord-Spanje zijn het doel. Vaste prik, zoon en dochter, inmiddels respectievelijk 17 en 14, achterin, met oortjes in. Hij veelal slapend, daarin lijkt hij op zijn vader. Zij heel alert, net haar moeder, ondertussen een e-book luisterend. Voor de achttiende keer Hunger Games ofzo. Een jaar of zes geleden zijn we begonnen met Vakantieplaylist, waarop we alle vier muziek konden zetten. Waarom we die nog steeds aan zetten is een raadsel: zij van de achterbank luisteren in ieder geval niet mee.
Dat die lange van 17 met muziek aan komt, die wij nog niet kennen, komt vaker voor. Van die knappe van 14 komt iets minder vaak nieuwe muziek. Haar liefde voor Suzan & Freek is inmiddels geweken, Olivia Rodrigo is het nu helemaal, en terecht overigens. Wat een goede plaat heeft zij vorige week uitgebracht. Van Olivia Rodrigo weet mijn dochter alles: het vriendje van dat moment, waarom bepaalde liedjes zijn geschreven, bij wijze van spreken wie welk instrument bespeelt tijdens de tour, dat zij op Glastonbury naast Robert Smith stond. Als ze enthousiast is over iets of iemand, duikt zij daar volledig in. Zij gaat wat muziek betreft wat meer voor de diepte dan voor de breedte.
Als er dan toch opeens een liedje voorbij komt, dat zij heeft aangedragen, spitsen mijn oren. Ik weet niet hoe zij aan Indila is gekomen, maar opeens kwam ik die op een Autobahn ergens tussen Irgendwo en Endbestemmung op de Vakantieplaylist tegen. Misschien dat het kwam door haar kortstondige Barbara Pravi-fase, ik weet het niet. In december 2025 had ik al eens geschreven over Indila en zei toen al: wat een leuk liedje is dat.
Zoals bij goede muziek gebruikelijk is, blijkt het niet alleen maar een leuk liedje te zijn. Indila, geboren Adila Sedraia, is een Parijzenaar maar zij voelt zich wereldburger. Zij heeft Indiaas, Cambodjaans, Algerijns en Egyptisch bloed door de aderen stromen. Te veel invloeden, te veel bewustzijn van haar achtergrond, om zich alleen Française te noemen.
Dernière Danse komt al weer uit 2014, dertig was Indila destijds, en het is haar grootste hit. Een hit over het zijn van migrant, het gevoel van ontheemding en de pijn van racisme. Zelf ben ik het Frans niet machtig, ik ben blij dat Fransen tegenwoordig enigszins Engels spreken. Teksten gaan sowieso vaak aan mij voorbij, maar als er een taalbarrière is zeker. Dat Dernière Danse destijds een grote hit is geweest in Franstalige gebieden, zal dan ook zeker met de boodschap te maken hebben, een boodschap die helaas nog steeds moet klinken. Voor mensen die het Frans niet machtig zijn, zoals ik, blijft in ieder geval mijn eerste gedachte overeind: wat een lekker liedje is dat!