Een tijdje geleden schreef ik over Animal Triste, en daarbij ontdekte ik dat de bandleden ook actief zijn in andere projecten, die ik stuk voor stuk niet kende. La Maison Tellier is een van die bands en inmiddels vraag ik me af hoe ik ze zo lang gemist kan hebben.
Pas de afgelopen maanden heb ik de tijd genomen om hun muziek echt te leren kennen en me erin onder te dompelen. Erg moeilijk was dat onderdompelen niet, want in twintig jaar bracht de band negen albums uit. Hun nieuwste, La Timidité Des Arbres, verscheen in april van dit jaar.
Alle bandleden gebruiken een Tellier‑alias. Daardoor voelt het alsof je te maken hebt met één grote muzikale familie. Zanger Yannick Marais noemt zichzelf Helmut Tellier, en de rest van de band volgt datzelfde principe. Het past bij hun achtergrond: zowel Animal Triste als La Maison Tellier zijn oorspronkelijk Franse boektitels, en dat literaire element zie je op verschillende manieren terug.
Een van de opvallendste kenmerken van hun muziek is het gebruik van een trompet. Dat zorgt ervoor dat sommige nummers — zoals Fraulein S. — doen denken aan de stijl van Cake. In hun beginjaren was die band ook een duidelijke inspiratiebron, zeker in de periode waarin La Maison Tellier nog voornamelijk Engelstalige nummers maakte.
Het nummer Les 12 Travaux d’Helmut verwijst duidelijk naar Les 12 Travaux d’Astérix (wat op zijn beurt dan weer een parodie was op Les 12 Travaux d’Hercule uit de Griekse mythologie). De titel is bijna identiek (mét apostrophe), maar de inhoud is persoonlijker. De tekst gebruikt de “twaalf werken” als beeld voor een reeks uitdagingen die iemand moet aangaan om verder te komen in het leven.
In het eerste couplet gaat het over vertrekken, littekens meenemen, terugkijken zonder te blijven hangen en bewust kiezen om geen schade meer aan te richten. Helmut beschrijft hoe hij zijn eigen monsters onder ogen ziet maar steeds met de boodschap dat geweld of controle niet de oplossing is. Het draait om leren, om discipline, om zachtheid, en om het vinden van een manier om de wereld beter te gebruiken dan voorheen.
Het refrein vat dat allemaal samen:
Une fois ces travaux accomplis
Je lèverai mon verre bien haut à mes amis.
Pas als het werk gedaan is, als de strijd gestreden is, hef je het glas op de mensen die zijn gebleven. Het is een simpel maar krachtig moment van erkenning: je doet het niet alleen.
Het tweede couplet gaat verder op dat idee. Iemand moet het werk doen, en als hij het niet doet, wie dan wel? De tekst verwijst naar sirenes, de hel, de Minotaurus, maar steeds als symbolen voor verleiding, angst, chaos of twijfel. Uiteindelijk draait het om het volhouden, om het kiezen voor zachtheid en om het delen van dat pad met anderen.
Het nummer is volledig in het Frans, maar blijft toegankelijk. Het refrein zing je snel mee en de structuur is duidelijk en rechtlijnig. Voor mij voelt het als een lied dat gaat over verantwoordelijkheid nemen, over vriendschap en over het afronden van wat je begonnen bent. En ja ondertussen heb ik inmiddels al heel wat glazen geheven op deze nieuwe Franse muzikale vriendschap.
Ik luister de muziek van La Maison Tellier nu in willekeurige volgorde en ontdek telkens iets nieuws. Soms spreekt een nummer meteen aan, soms pas later. Maar steeds denk ik hetzelfde: deze band had ik veel eerder willen kennen.