Af en toe hoor je een nummer waarvan je denkt: Wauw, dit is goed! En dan verwacht je dat het nieuw is, omdat je het niet kent. Maar als je het opzoekt, blijkt het al twintig jaar oud te zijn. En dan denk je: Hoe heb ik dit gemist? Dat had ik toen ik vorig jaar ergens Tear You Apart van She Wants Revenge langs hoorde komen.
She Wants Revenge is het duo Justin Warfield en Adam Brevin. Hun muziek is te omschrijven als een mengeling van darkwave, gothic rock en post-punk. En als ik er goed naar luister, dan denk ik toch weer aan Joy Division. Dan verwacht je dus een duistere en ongemakkelijke sfeer in hun muziek, en dat is ook precies het gevoel wat je bij Tear You Apart krijgt. Het grijpt je direct bij de keel. Ik hou daar wel van.
Maar waarom kende ik het dan niet? Toen het uitkwam in 2006 was het namelijk best een succes. Pitchfork labelde de band nog als ‘a poor man’s Interpol’, maar hun debuutalbum verkocht enorm goed en ze tourden met oa Depeche Mode en Placebo. She Wants Revenge hield het echter niet lang vol. Na hun derde album in 2011 was het eigenlijk wel gedaan. En als ik erop terugkijk, viel hun succesperiode samen met een tijd waarin ik zelf minder met nieuwe muziek bezig was. Dat verklaart misschien waarom ik ze toen miste.
Maar toch had ik ze daarna wel kunnen oppikken. Want al maakten ze geen nieuwe muziek meer, dankzij Lady Gaga werd Tear You Apart toegevoegd aan de populaire serie American Horror Story in 2015, waardoor het nummer weer een enorme boost kreeg. Vervolgens gingen ze toch weer op tour. En dat herhaalden ze nog een paar keer en ja, ook in 2026 staan er weer optredens gepland!
Tear You Apart was dat ene succes waarop een band dus lang kan teren. Voor mij nu misschien een nieuwe ontdekking, maar meer dan 200 miljoen streams op Spotify vertellen me dat ik toch iets gemist had. Wat maakt het uit? Niets. Elke keer als je muziek ontdekt die je leuk vindt, is het immers een feestje. Hoe duister het ook klinkt.