Social
  • RSS feed
  • Twitter
  • Facebook
 

Ondergewaardeerde Liedjes


Jade Bird – Uh Huh

De afgelopen jaren erger ik me mateloos aan die huilerige singer-songwriter liedjes die 3FM zo ongeveer de kop hebben gekost. Ik heb het over die brave, ruggengraatloze easy listening muziek, die zogenaamde ‘gevoelige’ bas- en drumloze middelmatigheid, met steeds datzelfde gekwelde zijige stemmetje.

Het is muziek die vooral niet mag storen en die vooral niet mag knellen. Muziek die als gladde voorgekauwde fastfood in je oortjes moet glijden, en al helemáál niet mag choqueren. Van die niets-aan-de-hand muziek die fijn is als je een lift staat of in een wachtkamer moet zitten. Het lijkt wel of al die singer-songwriters heel erg graag op Coldplay willen lijken, want marktonderzoek heeft ongetwijfeld uitgewezen dat dat goed verkoopt. Nou hoef ik ook weer niet de hele dag Snollebollekes te horen, maar godallemachtig, mag het allemaal een klein beetje pittiger en opgewekter alsjeblieft?

Maar proberen dan alle singer-songwriters ons een depressie in te zingen? Gelukkig is het ook weer niet zo erg. Want zie daar het fenomeen Jade Bird. Op Lowlands 2018 nog aangekondigd als een soort tuttig paardenmeisje. Toegegeven, ze mag met haar kleine gestalte en akoestische gitaar ogen als een schattig durske, en met haar akoestische gitaar kan ze prima doorgaan voor de kleindochter van Emmylou Haris. Maar schijn bedriegt! Jade heeft een tomeloze energie die mijn ouwe punkerhart sneller doet kloppen. Ze heeft een stem als een misthoorn, en maakt woeste gitaarmuziek die uit je boxen spettert. Al die energie en opwinding wordt in dit geval samengebald tot nog geen 2,5 minuut, wat het oer-Rock ‘n’ roll gevoel alleen nog maar versterkt. Niks lang uitgesponnen achtergrondmuziek, maar keihard to the point! In het refrein bereikt ze bijkans het stemvolume van een koe in barensnood. Daarnaast heeft Jade tekstueel beslist iets te zeggen wat de aandacht van het luisteren waard is. Ze is vast een hele lieve, maar ook vrij stellige feministe, die aan de lopende band het rollenpatroon aan flarden zingt. Kortom: een vrouw met megapower die verdomd goed weet wat ze wil.

Afgelopen jaar debuteerde ze met onderstaande nummer in de Snob 2000 op plek 1625, een eerste bescheiden stap naar waardering. Kunnen we afspreken dat we haar dit jaar de bovenste 100 in stemmen?

 
 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.