Social
  • RSS feed
  • Twitter
  • Facebook
 

Ondergewaardeerde Liedjes


Alquin – The Dance

Op #1500 in de Snob 2000

Begin jaren zeventig was de aandacht met betrekking tot symfonische  muziek met name op Engeland gericht. Niet geheel ten onrechte, want bands als Pink Floyd, Genesis, Yes, Jethro Tull en King Crimson brachten het éné naar het andere schitterende album uit. Maar toch schudde Nederland ook aan de symfoboom; denk aan Focus, Supersister, Solution, Kayak en Alquin.

De laatste was in 1971 begonnen als Threshold Fear en had een single uitgebracht: Sally Saddlepain. Een grappig instrumentaaltje, maar indien zij op deze weg waren doorgegaan hadden we never nooit meer iets van hen vernomen. Ze veranderde hun naam naar Alquin; naar het Alcuinklooster waar de band repeteerde. Een jaar later zag het debuutalbum Marks het levenslicht. Dat was even andere koek; een heel gevarieerd album met een vleugje jazz. Het leverde hen interesse vanuit het buitenland op, waardoor de opvolger Mountain Queen in Londen kon worden opgenomen met Derek Lawrence; de producer van Deep Purple. Dit album markeert hun hoogtepunt als symfonische rockband en leverde hen optredens in het buitenland en op Pinkpop op.

Voor hun derde album, Nobody Can Wait Forever, wordt Michel van Dijk als zanger aan het collectief toegevoegd, mede vanuit de wens iets meer rock te spelen waardoor er kortere liedjes uit de pen kwamen rollen. Op dit album staat Wheelchair Groupie; hun bekendste lied. De opvolger was overigens wat ‘bluesier’ met Fool In The Mirror als uitschieter. Het zou hun laatste studioalbum in de vorige eeuw worden, want door interne onvrede en frustratie over het afschieten van een toernee door de V.S. viel de band in 1977 uit elkaar met een nalatenschap van vier verschillende, maar uitstekende albums op hun conto.

Toen ik als puber op de middelbare school zat werd er tijdens de lunchpauze muziek gedraaid en Alquin kwam regelmatig voorbij. Muziek waar je een beetje op kon zweven, waarbij The Dance van het album The Mountain Queen altijd een favoriet van mij gebleven is. Wellicht omdat Alquin met dat nummer verdacht veel op een combinatie van Genesis, Jethro Tull en Gentle Giant leek? Een opening met scherpe gitaarlicks en vet orgelwerk om halverwege lekkere funk wordt dankzij de sax. Een meesterwerk van Hollandse bodem. In alle eerlijkheid moet ik wel bekennen dat zanger Michel van Dijk (vanaf Nobody Can Wait Forever) een veel betere zanger mét een uitstekende beheersing van de Engelse taal was.

 
 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.