Bijna 10 jaar geleden was ik even in Californië. En ik wil nog wel een keer terug. Maar niet zolang Trump of een van zijn cronies aan de macht is, daar in de VS.
Half Moon Run komt uit Montreal, Canada en is aan deze kant van de oceaan nog niet zo populair als in hun eigen land. Ze maken een fijne mix van pop, rock en folk met daar over heen een subtiel indie-sausje. In 2009 zijn ze nog een trio, bestaande uit Devon Portielje, Conner Molande en Dylan Phillips. Drie jaar later verschijnt hun eerste album met de titel Dark Eyes en krijgen ze vlak daarna gezelschap van Isaac Symonds. Alle vier bespelen ze meerdere instrumenten.
Volgende schijf Sun Leads Me On (2015) doet het beter en de band komt ook richting Europa. Ze vallen pas echt op met A Blemish In The Great Light (2019) en de single Favourite Boy met hemels gelaagde vocalen haalt de Snob 2000.
Een jaar later is alles anders. Alles en iedereen binnen moet binnen blijven door een pandemie. Op zoek naar andere muzikale paden verlaat Symonds in goede harmonie de groep. Gelukkig zien de drie achterblijvers het als een nieuwe kans. Phillips plant een keyboard op zijn bass drum en Portielje heeft meer dan genoeg inspiratie voor nieuwe songs. Ook blijken er nog wat oudere liedjes op de plank te liggen die meegaan naar Salt dat in 2023 het licht ziet. Een album dat poppier klinkt voor hun doen, maar ook warmer. En niet dat scherpe randje zoals bij de voorgangers, dus zelfs prima geschikt voor bezoek dat niet zoveel verstand heeft van de betere muziek.
Canada staat nog op mijn lijst van nog te bezoeken landen. De vroegere albums van Half Moon Run zal ik daar dan zeker een stuk goedkoper dan hier kunnen scoren (tot die tijd red ik het wel met Spotify).
Goodbye Cali gaat over de ervaringen van Portielje tijdens het touren door de VS. On the road werd zijn stemming meerdere malen op de proef gesteld door angstaanvallen en een burnout. Toch is het een heerlijk nummer geworden met zalige hooks. En er is helemaal niks mis met de albumversie, maar als fan van bewegende beelden kwam ik een leuke live-versie tegen.
“Waar kan ik heen, ik kan niet naar Duitsland. Wil niet naar Duitsland, daar zijn ze zo streng.”
Waar we deze vakantie wel naar toe gaan? Naar Leeds, Belgrado, Havana en uiteindelijk weer naar huis. Een hele maand songtitels en bandnamen met de mooiste bestemmingen. “En de USSR….dat gaat me net te ver.”