Velen zouden het bijltje erbij neergegooid hebben. Na het album Seaborne West werd Daryll-Ann gedropt door hun Britse label Hut. Niet hun manager Ferry Roseboom, die het samen met producer Frans Hagenaars dan maar zelf ging doen. Dat zelf doen begon met een serie vinylsingles in 1995, toen nog onder de naam (Nothing Sucks Like) Electrolux. Een jaar later, juni 1996, debuteerde Excelsior Recordings volwaardig.
Een, twee, drie, vier! Zo begint EXCEL96001, het album Clean van Caesar. Weinigen zullen toen vermoed hebben hoe belangrijk dit moment zou worden voor vele (vooral Nederlandse) bands en artiesten. In 30 jaar hebben zeker 125 artiesten een of meerdere albums voor het label uitgebracht. Kortom, een label met een enorme catalogus waarvan vele artiesten ook hier op Ondergewaardeerde Liedjes nog nooit voorbij zijn gekomen. Aan onze bloggers vandaag dus de taak: wat is het meest ondergewaardeerde pareltje uitgebracht door het label?
Keuze Erik Stam: The Serenes – Trip Down Memory Street (1990)
CD of LP, maar liever niet op Spotify
Met 758 luisteraars per maand op Spotify behoort The Serenes nu niet bepaald tot de meest beluisterde bands. Er zijn met mij dus nog ruim 750 mensen die Barefoot and Pregnant zo nu en dan beluisteren. Het valt dus niet zo heel veel mensen op dat de opnames op Spotify niet goed zijn. Op verschillende plekken ‘hikken’ nummers. Een beetje alsof de naald van een plaat verspringt, maar dan niet op een bedoelde, triphop-achtige manier maar echt een foutje. Heel even geen eentjes en nulletjes.
In 2022 viel mij dit voor het eerst op. Ik heb daarna een mailtje gestuurd naar Excelsior Recordings, die de plaat heeft heruitgegeven met de vraag of hieraan iets gedaan kon worden. Op hun verzoek daarna zelfs een lijstje aangeleverd met de exacte momenten waarop ik het stukje niets hoorde (en dat zijn er best een aantal).
Dit alles tot nu toe zonder resultaat. Er zitten op Spotify nog steeds hikjes in de eerste plaat van een van de beste Nederlandse bands ooit. Alle reden dus om de CD op te zetten. Of de dubbel-LP die ik in 2016 bij het 20-jarige jubileum van Excelsior uit de handen van een andere liefhebber heb kunnen vissen (we pakten vrijwel tegelijk maar ik was nét iets eerder). Want ondertussen blijft Barefoot and Pregnant een van de mooiste Nederlandse platen ooit, eentje die het verdient om zonder fouten te kunnen beluisteren.
Keuze Quint Kik: Caesar – Mistaken (1996)
Kapitale misvatting
Op 27 juni 1996 vond in Tivoli aan de Oudegracht de releaseparty plaats van EXCEL96002: het pas met terugwerkende kracht op waarde geschatte meesterwerk Daryll-Ann Weeps. Het label was er speciaal voor in het leven geroepen, nadat platenmaatschappij Virgin de bezem haalde door sublabel HUT en de band van Jelle Paulusma en Anne Soldaat op straat kwam te staan.
Opvallend genoeg viel de eer van catalogusnummer EXCEL96001 te beurt aan de debuutplaat Clean van voorprogramma Caesar. Een heel ander geluid dan de Byrds en Buffalo Springfield-verwijzingen van de hoofdact. Vooraan bij het podium werden mijn vrienden en ik weggeblazen door een verpletterende punkrock-orkaan en we raakten op slag verliefd op drummer Marit de Loos.
Dat dit opwarmertje het nog ver zou schoppen, was overduidelijk: twee platen verder belandde Caesar zelfs in de studio met producer Steve Albini. Het ingehouden Leaving Sparks (2000) zette echter niet de verwachte carrièrelijn door, zoals collegablogger Michiel hier vorig jaar beschreef. In 2003 verscheen Caesars laatste album, vijf jaar erna deed de band het licht uit met een afscheidsoptreden in de Melkweg. Een kapitale misvatting van het platenkopende publiek.
Keuze Naomi Mertens – Scram C Baby – Kisses Suzuki (1996)
De ruimte van experimentele indie
Eén liedje kiezen van één artiest uit de hele Excelsior-stal? Onmogelijk natuurlijk! Dit platenlabel heeft mijn (festival)leven gekleurd en me mijn vrienden en liefdes gebracht. Op alle belangrijke momenten waren er de nummers en songteksten van Johan, Daryll-Ann, Caesar, Bauer, Alamo Race Track, Spinvis, Tim Knol, Meindert Talma, Clean Pete, etc, etc. En ja, dat ik voor een aantal van deze bands in een ver verleden ook wel eens de merchandise deed, draagt er misschien aan bij dat ik dit label zie als de basis voor de beste (Nederlandse) indiepop en als een muzikaal thuis.
De grote (oranje-blauwe) draad door al deze platen is de onafhankelijkheid; het eigenzinnige randje aan de muziek; het credo dat de muziek kwalitatief goed moet zijn, ook als die dan geen stadions uitverkoopt. Het getuigt van lef om platen uit te brengen die vooral door indie-snobs worden gewaardeerd. Zo ook Scram C Baby. We schreven er al eerder over bij Ondergewaardeerde Liedjes, zoals over Elephant en I’m In Your Band.
Kisses Suzuki is zo’n liedje dat je de hele dag niet meer uit je hoofd krijgt. De rammelende gitaar, de verwijzing naar Lucy In The Sky WIth Diamonds, is het nu pretentieus, of juist helemaal niet? In interviews lees en hoor je John Cees Smit, Frank van Praag en Geert de Groot vooral vertellen over hun niet al te hoge ambities, terwijl ze toch serieus de ruimte onderzoeken die experimentele indie biedt. Live was dat zo mogelijk nog meer het geval dan op de platen, als de band kletsnat van het zweet in te kleine zaaltjes voor een uitbundig publiek van echte liefhebbers speelde. Voor mij is dit waarom Excelsior Recordings bestaat en hopelijk nog heel lang kan blijven bestaan.
Keuze Patrick Schellen: Johan – Swing (1996)
Ik weet wel wie er jarig is, hoera!
Excelsior Recordings is voor mij ontzettend belangrijk in de muziek die ik luister. Was ik zonder het label zo’n muzikale snob geworden? Waarschijnlijk niet. In mijn studietijd kwam ik vaak bij Plato in Utrecht en de kans was groot dat ik weer met een release van het label thuiskwam. Het label heeft in deze dertig jaar echt ontzettend veel moois uitgebracht. Veel meer dan waar ik in deze battle recht aan kan doen.
Omdat ik zoveel muziek van het label goed vind, bleef ik dus van mening veranderen over mijn inzending voor deze battle. Ik begon met The Herb Spectacles of The Upsessions om de diversiteit van het label te benadrukken. Vervolgens kwam ik bij Merry Pierce, een band die vergeten lijkt. Toen luisterde ik naar Klein met de onweerstaanbare stem van Merel Wijnberg. Zo mooi! Of moet ik maar gaan voor Bauer of Nagasaki Swim? Nee, die werden het ook niet. Alex Roeka of Blues Brother Castro dan, ook al zo ondergewaardeerd… Of wat te denken van The Kevin Costners met Laid Me Loved Me, ook zo’n lekker nummer… En The Heights en Lola Kite doen daar natuurlijk ook niet voor onder. Tenslotte zijn er dan natuurlijk nog de Big Five van het label: Daryll-Ann, Caesar, Scram C Baby, Johan en Spinvis. Die kunnen toch ook niet genegeerd worden…
Zo schommelde ik nog een tijdje heen en weer tussen verschillende nummers. Uiteindelijk zet ik mijn voeten maar aan de grond bij Swing van Johan. Een van de bekendere en meest geliefde bands van het label. Toch lijken velen niet verder te kijken dan de albums Pergola en THX JHN. Het eerste album lijkt soms wel een beetje vergeten te worden. Maarja met klassiekers, Swing, Payment en Porneaux is het eerste album van de band toch ook wel een ondergewaardeerde klassieker.
Kiezen voor een vertrouwde naam is misschien niet helemaal eerlijk naar al die onbezongen helden van het label. Maar ik kan gewoon niet kiezen, er is zoveel wat hier een plek verdient… Kunnen we niet gewoon een Ondergewaardeerde Deep Dive doen in plaats van een battle? Dan heb ik tenminste tien keuzes.
Tien, zijn dat er eigenlijk wel genoeg??
Keuze: Mers: Fixkes – Kvraagetaan (2007)
Melancholische nostalgie met een vleugje humor
Fixkes is een Belgische band die sinds 2005 actief is. Kvraagetaan werd in Vlaanderen één van de grootste Nederlandstalige hits aller tijden. Het kwam op alle Vlaamse radiozenders op nummer 1 te staan. In de Ultratop 50 stond het van 3 maart tot 9 juni bovenaan in de hitlijsten. Op 23 juni zakte het even naar plek 2, maar stond een week later alweer voor de laatste maal op nummer 1. In de Ultratop van de VRT brak het zelfs een record en werd de nummer 1-hit die het meeste aantal weken op die positie bleef staan. Dat record hield stand tot 17 januari 2020 (13 jaar), toen werd het van de troon gestoten door tones and I met dance Monkey. In Nederland werd het niet zo’n grote hit, terwijl er verschillende verwijzingen naar Nederland in het nummer voorkomen: “Buurman wat doet u nu” wat verwijst naar Flodder en Ron’s Honeymoonquiz van Ron Brandsteder.
Het is een nostalgisch en melancholisch lied dat terugblikt op de kinderjaren van de leden van de band. Daarom is het vooral nostalgisch voor mensen die zijn opgegroeid in de jaren 80. Maar het roept natuurlijk ook een algemeen gevoel van jeugdsentiment op en dat raakt echt een gevoelige snaar. Het lied doet terugdenken aan simpeler tijden en dat raakt ons toch allemaal? Voor het platenlabel waarover we vandaag schreven betekende het in ieder geval een onsterfelijke hit bij onze zuiderburen.
Keuze Leendert Douma: Roosbeef – Volle Magen (2008)
Sowieso volstrekt origineel
In april 2008 tekent Roos Rebergen met haar band een contract voor één album met Excelsior. Of althans, dat is de bedoeling. Ferry Rosenboom van Excelsior was de papieren vergeten. Toen zijn we maar bier gaan drinken, vertelt Roos Rebergen later. Dat het toch nog goed komt, blijkt in december 2008 als het debuutalbum Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten in de platenwinkels ligt. (Briljante titel trouwens, ik weet precies waar ze het over heeft.)
Tijdens het bier drinken – of misschien al eerder – wordt besloten dat Tom Pintens van Zita Swoon de plaat gaat produceren. En de band Roosbeef krijgt hulp van Tjeerd Bomhof van Voicst. Goeie zetten: ‘Je Hond’ draait uit op een prachtplaat! Maar het allerbelangrijkste besluit is dat Roosbeef gaat stoppen met Engelse liedjes. Voortaan alleen nog maar in het Nederlands. Dat dat sowieso een goede keuze is, blijkt uit Volle Magen – het eerste liedje dat Roos Rebergen in haar moerstaal schreef.
Op Je Hond staan taalpareltjes als de klassieker Boerderij, maar ook Onder Invloed, Te Heet Gewassen of Jongen Gaat Het Leger In. Roos Rebergen is droogkomisch, grappig naïef, maar ook ontroerend en (toen al) doorleefd. Sowieso volstrekt origineel. Haar onorthodoxe stem maakt het helemaal af, vind ik. Al is lang niet iedereen dat met mij eens.
Het is lastig kiezen, maar ik ga toch voor haar eerste Nederlandse liedje. Vanwege de teksten, maar ook vanwege de zwierige wals die erin zit verstopt. Die doet denken aan het beste werk van André Manuel/Fratsen/Krang. Roosbeef weet wel waar ze de mosterd moet halen. Net als Excelsior. Ze blijven nog een paar jaar doorgaan met Roosbeef. Bij hen groeit het uit tot iets volwassens. Maar zo fris als die eerste plaat gaat het niet meer worden.
Keuze Remco Smith: Happy Camper – Born With a Bothered Mind (2011)
Waar je multitalent Job Roggeveen van hebt leren kennen, is afhankelijk van je perspectief. Voor mij was Happy Camper, zijn muzikale project, de instap. Anderen zullen hem kennen als onderdeel van animatiestudio Job Joris & Marieke, die het heeft geschopt tot een Oscarnominatie in 2015. En ook nog een ontroerende overzichtstentoonstelling in de Kunsthal, in 2022. Of je kent Job Roggeveen misschien nog wel als toetsenist van El Pino & The Volenteers.
Voor Roggeveen lopen die projecten door elkaar heen: het frivole van de muziek wordt begeleid door een licht-melancholische video van zijn studio. Beeld en geluid komen zo prachtig bij elkaar. Happy Camper is sowieso het soort project dat zo vreselijk goed bij Excelsior past: een samenwerking van meerdere Excelsiorartiesten, muziek die gemaakt wordt uit eigen liefde voor muziek, zonder dat heel erg wordt nagedacht of die commercieel succesvol zal zijn. Met een heel fraai geproduceerd resultaat, waarin ook nog eens het liedje centraal staat. Zoals het zomerse Born with a Bothered Mind, gezongen door Bouke Zoete van Excelsiorband The Kevin Costners. Passend in een battle, als cadeau aan de meest eigenzinnige platenmaatschappij van Nederland. Excelsior: proficiat en nog vele jaren.
Keuze Jeroen Mirck: Anne Soldaat – Maybe (2012)
Misschien wel onze eigen Paul McCartney
Muzieklabel Excelsior is de ultieme vergaarbak van ondergewaardeerde liedjes, maar wie is in die fabuleuze catalogus de meest ondergewaardeerde artiest? Wat mij betreft is dat onbetwist Anne Soldaat. Daar hoeven we geen oorlog over te voeren. Hij was de stille kracht van Daryll-Ann, wat mij betreft nog altijd de beste band van het label, en maakte ook prachtig solowerk. Het zegt iets dat Jason Falkner, producer van Beck en Air, met hem wilde werken. Zelf werkte hij met Tim Knol, Clean Pete en Yorick van Norden. Hij tourde door Nederland om odes te brengen aan The Beach Boys, Chet Baker en Paul McCartney. Maar het mooie is: hij klinkt zelf ook echt als zijn idolen.
Anne Soldaat schrijft wonderschone liedjes die kunnen wedijveren met ‘Macca’ en Brian Wilson. Ik zag hem een paar jaar geleden in het Concertgebouw van Amsterdam vol vuur het werk van McCartney spelen. Soldaat is geen stoere frontman, eerder een neurotische twijfelaar in de coulissen. Die twijfel heeft hij heerlijk verpakt in het nummer Maybe. Geniet vooral van het goddelijke refrein van deze goed verborgen parel. Anne Soldaat is schandalig ondergewaardeerd. Wat mij betreft is hij de Nederlandse Paul McCartney. Bam!
Keuze Sander Bouwman: Meindert Talma – Crucifix (2013)
De kwetsbaarheid van een Noordelijke hobbyrocker
Als geboren en getogen Nedersaks (hoewel grensgeval) heb ik altijd een zwak gevoeld voor artiesten die hun afkomst niet verloochenen. Als moderne zelfverzekerde man, geboren en getogen in een melancholisch lichaam, heb ik altijd een zwak gehad voor droefneuzen met gevoel voor relativering, humor en zelfspot. Mits de muziek wel snobistisch goed is natuurlijk. Meindert Talma is zo’n artiest: zijn Surhústerfeaner roots zijn nooit ver weg, zijn liedjes wekken steevast empathie op.
Het oeuvre is groot: hij bezingt bekende namen als Van Gaal, Poetin en Domela Nieuwenhuis, maar ook namen die meer bekendheid verdienen als Oekie Hoekema en Jan ‘Petsound’ Heddema. Mensen die hem raken. Zijn liedjes zijn vaak raak. Nog vaker bezingt hij zijn eigen leven. En juist daarin raakt hij mij.
Als onbekendste popster van Nederland moet Meindert het niet hebben van een daverende podiumperformance, noch van zelfingenomenheid en bravoure die een popster zich soms denkt te moeten aanmeten. Hij moet het hebben van zijn innemende en oprechte liedjes, van zijn semi-onhandige slungeligheid en de bij tijd en wijle ongemakkelijkheid die hij met zich meeneemt.
Nergens komen het ongemak en de oprechtheid wat mij betreft zo perfect samen als in Crucifix:
Ze zei ‘Dat was een mooi concert ‘ Ik zei ‘Dank je wel.
Ik wil je iets zeggen maar het is wel wat vrijpostig’
Ze zei ‘Ga je gang’ Ik zei ‘Ik ben jaloers op jouw crucifix,
omdat die hangt tussen jouw borsten’
Het liedje is voorbij in 216 seconden en neemt ons mee naar een avond, waarin Meindert na een optreden met een meisje in bed belandt. Tweehonderdzestien seconden: een prestatie waar menig vroegtijdig finishende hobbyromanticus met enige afgunst naar zal luisteren. Zei er iemand ongemakkelijk?
Keuze Freek Janssen: Hallo Venray – Bob Dylan Lyrics (2014)
Je zou kunnen zeggen dat er geen band is die ondergewaardeerder is
Hallo Venray is een van de beste Nederlandse bands, krijgt bij elk nieuw album lovende kritieken, maar daar blijft het dan ook bij: geen grote verkopen of plekjes op populaire festivals. Je zou de dus kunnen zeggen dat er geen band is die ondergewaardeerder is. En ik ben een van de schaarse grote fans.
Dat startte bij The More I Laugh, The Hornier Due Gets uit 1991. Ik was 12, het album was fantastisch, dit was de Nederlandse Harvest van Neil Young. De band stond op Pinkpop, zanger Henk Koorn haalde daar een stunt uit door op een pogostick op het podium rond te stuiteren (Hotpants, yeah!). Het mocht niet baten, een album later (A Million Planes To Fly) kon de hooggespannen verwachtingen niet waarmaken. Het album daarna, Merry-Go-Round, misschien wel hun beste, werd ook al geen knaller.
In 2000 stapte de band over van Van Records naar Excelsior. Er volgden nog verschillende briljante albums, zanger Henk Koorn was in 2020 te gast in onze Ondergewaardeerde Playlist-podcast, wat ik nog steeds beschouw als het absolute hoogtepunt in mijn Ondergewaardeerde Liedjes-carrière. Eén van de conclusies die me bij staan van dat interview: dat de band langzaam maar zeker van een Neil Young-sound is verschoven richting Lou Reed. Bob Dylan Lyrics is daar een goed en sterk voorbeeld van: tekstueel erg sterk, minder gericht op melodie, meer op het zoeken van nieuwe vormen om een verhaal te vertellen.
Zoals dat gaat met Hallo Venray zal ik deze battle wel niet winnen. Maar dat maakt niet uit: misschien win ik er wel weer een zieltje (of twee) mee.
Keuze Stefan Koopmanschap: Jacco Gardner – Face To Face (2015)
Deze komt wel even binnen
Het is onmogelijk om één ondergewaardeerd liedje te kiezen uit de enorme stal van Excelsior Recordings. Hoewel dit fantastische label natuurlijk veel grote namen opleverde is er ook zo veel wat, in ieder geval naar mijn mening, veel te weinig aandacht krijgt bij het grote publiek. Ik zou dan ook kunnen schrijven over Marilu, over Romy Liz Rose of Nagasaki Swim, om zo maar eens wat te noemen. En er is nog zo veel meer.
Maar nee, ik besluit na bestudering van mijn platenkast te kiezen voor een liedje van Jacco Gardner. Veel mensen zullen Clear The Air van zijn hand wel kennen, van het prachtige album Cabinet of Curiosities uit 2013, maar er is veel meer. Bijvoorbeeld het prachtige Somnium uit 2018, en ook Hypnophobia uit 2015. Ze staan hier allemaal in de kast dankzij de fantastische Excelsior Supporters optie.
Die Hypnophobia, daar wil ik even op inzoomen. Naast Clear The Air was er nog een track van Jacco Gardner die wat aandacht kreeg, en dat was Find Yourself van dit album. Maar als je het album even wat langer had laten spelen was je terecht gekomen bij Face To Face. Het begint als een ballade, maar evolueert op een prachtige manier. Er komen elementen bij, soms valt er weer iets weg. Het heeft iets weg van een stuk persoonlijke ontwikkeling. En hoewel Face To Face muzikaal voor mij voelt als een soort opluchting, een soort droom die steeds beter wordt, is de tekst toch best heftig. Over persoonlijke ontwikkeling gesproken.
I want to have myself
Split in two
Please tell me how toI want to see that side
Face to face
And try to eraseI want to see the world
Through his eyes
And then decideShow me his weakness now
And begin
To help me to win
Ja, deze komt wel even binnen. Zowel muzikaal als tekstueel.
Keuze Marco Groen: zZz – Juggernaut (2015)
Allesbehalve slaapverwekkend
Leuke bandjes ontdekken op festivals, wie is er niet groot mee geworden? Vooral in de kleinere tentjes op Lowlands was het af en toe smullen geblazen. Zo ook in 2005 waar zZz mocht opdraven als relatief onbekende band tussen een legendarische verzameling van artiesten. Zie je daar maar eens tussen te onderscheiden!
Dat deed zZz. Het leverde ze na afloop een ovationeel applaus op van het – toch wat verwende – laaglandpubliek. Zo ook van mijn kant, zij het om een andere reden dan mijn vrienden: Ik was blij dat het afgelopen was. De vele indrukken en enorme input van nieuwe muziek op die dag zorgden er klaarblijkelijk voor dat zZz niet doordrong tot mijn limbische systeem. Deze vreemde muziek trok ik even niet.
Want het woordje vreemd is behoorlijk van toepassing op zZz: twee leden, bewapend met een drumstel en een orgeltje, waaruit ze een soort van psychedelische krautrock weten te persen. Muziek waar een normaal mens aan moet wennen. Behalve dan mijn vrienden, de tent op Lowlands en de jury van de Essent Award. Ze wonnen in dat jaar prijzen en hun muziek werd verwerkt in films en games. Zou het heel, hééééél misschien zo kunnen zijn dat ik het verkeerd gezien heb? Het klinkt wat onwaarschijnlijk, maar het korte antwoord is ‘ja’.
Het duurde alleen even voor dat besef kwam. In 2017 kon je de Indiestadpas gebruiken voor het Van Onderen-festival in Paradiso. Op die avond waren bands te zien als The Ex, Iguana Death Cult en… zZz. Ook dit keer gingen mijn handen na afloop op elkaar voor beide Amsterdammers. Alleen nu om een heel andere reden dan de eerste keer. Het was steengoed.
Keuze Johan Hol: Mooon – Alcohol (2017)
Als een klok
Dertig jaar Excelsior vraagt om een nummer dat niet te moeilijk doet. Daarom kom ik uit bij Alcohol van Mooon. Een track die begint alsof je in de middagzon blijft hangen en eindigt alsof iemand de Dandy Warhols‑knop heeft omgezet.
Mooon is sowieso zo’n band die perfect past bij Excelsior: eigenwijs, warm, een tikje retro zonder dat het een trucje wordt. En dan hebben ze ook nog een album dat Safari heet — een knipoog die je alleen hoeft te horen om te snappen dat het natuurlijk verwijst naar Moon Safari van Air. Niet subtiel (dat geldt zeker ook voor de albumhoes), maar wel leuk.
Alcohol voelt als een nummer dat je opzet wanneer het feestje net een beetje loskomt. Niet om te knallen, maar om iedereen in dezelfde zachte, zonnige groove te krijgen. En precies daarom past het zo goed bij dit jubileum: Excelsior viert dertig jaar muziek die niet schreeuwt, maar blijft hangen.
Proost op Mooon, op Alcohol, op Safari — en op dertig jaar Excelsior.
Keuze Gerlof du Bois: Wende – De zon komt op (2023)
Wende van dichtbij
‘De zon komt op’ is het openingsnummer van het album Sterrenlopen, door Wende zelf uitgebracht in 2023 en gedistribueerd door Excelsior Recordings. Tijdens de opvolgende Sterrenlopen-tour in 2023 en 2024 ben ik maar liefst drie keer naar haar concerten gegaan. Eigenlijk vier keer, want in Amstelveen P60 (2022) speelde ze al veel nummers van dit album, waaronder deze. Het nummer ontbrak op de setlist van haar legendarische optreden op Lowlands 2023, maar als je een goede indruk van die tour wil krijgen is dat een perfecte registratie.
Tijdens het optreden van Wende in de bij haar geliefde Grote Zaal van Paradiso op 10 oktober 2023 kwam alles samen. Ze werd die dag 45 en was zichtbaar ontroerd toen we voor haar verjaardag zongen. De connectie met het publiek was voelbaar.
Wende laat tijdens haar optredens altijd een sterke en zekere kant van zichzelf zien en tegelijkertijd is ze in staat om ook haar twijfels, zorgen en de soms lastige keuzes waar ze voor staat vlijmscherp te verwoorden – en dat allemaal zonder in clichés te belanden. Wende heeft me die tour geleerd hoe met die twee kanten om te gaan en ze als één te zien, aanvullend, elkaar versterkend. Een uitdaging die we denk allemaal wel herkennen en die we, aldus Wende, niet uit de weg moeten gaan maar juist samen met anderen moeten omarmen. Zelf zegt ze hierover op de site van Excelsior Recordings: “Ik denk dat de meeste mensen vooral gezien willen worden zoals ze hopen te zijn. We willen aan een ideaalbeeld voldoen. Maar als iedereen gezien wil worden, wie kijkt er dan nog?”.
De zon komt op is het nummer waar het allemaal samenkomt en hoe mooi is het dan dat dit het afsluitende nummer is tijdens haar Sterrenlopen-concerten. In Paradiso zong ze het zittend op de rand van het podium en ik stond daar, op één meter afstand. Eén van mijn meest indrukwekkende concertervaringen ooit. Iemand heeft dit bijzondere moment weten vast te leggen in onderstaande opname. Spring even naar het laatste hoofdstuk of scroll naar 1u:21m:36s.
Excelsior Recordings heeft met Wende een geweldige artiest in huis. En het volgende project komt er al weer snel aan – ‘Het Experiment’!
De zon komt op, alles klopt
‘t Is gebeurd, het is gedaan
Geen weg terug, laten we gaan
Laten we lopen tot we vallen
We moeten vallen, telkens vallen om weer op te staan
Vallen, telkens vallen om weer op te staan
Keuze Alex van der Heiden: Saartje van Camp – De Man In Mij (2025)
Muziek die luistert als een goed gerijpt abdijbier
Wanneer je ooit naar een Spinvis-concert bent geweest en je afvroeg wie die geweldige celliste was, maar na afloop toch te lui om dat even op te zoeken; het was Saartje van Camp! Een in Nederland woonachtige Vlaamse muzikant, tekstschrijver en … filosoof. Naast haar opleiding(en) als cellist studeerde Saartje in Leuven filosofie. Ik durf te zeggen dat dit terug te horen is in De Man In Mij.
De melodie en de titelherhaling doen transcendent aan en ook de coupletten stijgen uit boven een eerste indruk. Iedere keer hoor ik weer nieuwe zinsneden die op hun plek vallen, of beter gezegd op een plek ergens in mijn brein. Daarnaast zijn er flarden tekst tussendoor die minder goed verstaanbaar zijn, maar zich ergens vastkleven aan de Vlaamse coupletten.
De Man In Mij is te vinden op haar album In De Naam Van. Ik raad je aan om dit album te luisteren onder het genot van een goed gerijpt abdijbier uit België. Want zo luistert deze muziek: sterk en toch zoet en zacht, maar vooral verleidelijk. Excelsior: van harte gefeliciteerd met deze artiest in jullie midden en gefeliciteerd en dank voor 30 jaar mooie muziek!