Angine de Poitrine – Fabienk

Je kent dat wel. Doomscrollen op de socials totdat je niet meer weet waar je bent en dat je hoopt dat het algoritme nog steeds je beste vriend is.

Zo gebeurde het dus dat ik op een druilerige zondagmiddag verdwaald was op YouTube. Hoe verder ik ging, des te meer polkadots ik begon te zien. Gelukkig geen afwijking aan mijn ogen of het algoritme, maar muziek. En zoals blijkt, muziek op een manier die ik nog nooit gehoord had. In de breedste zin van het woord. Fris, vernieuwend, vreemd, groovy, verslavend.

Graag wil ik je voorstellen aan Khn en Klek, oftewel: Angine de Poitrine.

Er zijn bands die muziek maken, en er zijn bands die een soort parallel universum bouwen waar je als luisteraar per ongeluk in struikelt. Angine de Poitrine hoort duidelijk bij die tweede categorie. Wie ze ooit live heeft gezien of zelfs maar een album heeft opgezet, weet dat je hier niet te maken hebt met een standaard “gitaar-bas-drum en gáán”-verhaal. Dit is eerder wiskunde met gevoelens, verpakt in kostuums die zo uit een vergeten toneelstuk lijken te komen.

De geschiedenis van Angine de Poitrine is, zoals je misschien al vermoedt, niet helemaal rechtlijnig. De band ontstond in 2019 als een grap. Ze werden twee keer in één week geboekt in dezelfde concertzaal. Bang dat er niemand zou komen de tweede avond, gingen ze verkleed en traden ze op onder een andere naam. Het concept was geboren. Geen ego’s, geen herkenbare frontman die alle aandacht opeist. In plaats daarvan krijg je een collectief dat samen één vreemd, muzikaal organisme vormt. Het helpt ook dat hun muziek niet bepaald geschikt is voor een casual meezinger; de visuele kant trekt je naar binnen, zodat je hersenen de tijd krijgen om te verwerken wat je oren overkomt.

Wat meteen opvalt aan Angine de Poitrine is dat ze dus zelden “gewoon” het podium op stappen. Optredens zijn eerder performances, waarbij de bandleden verkleed verschijnen in outfits die ergens balanceren tussen theatrale kostuums en licht verontrustende droombeelden. Maskers, lagen stof, asymmetrische ontwerpen – het lijkt soms alsof ze net uit een surrealistische modeshow zijn gelopen.

Waar anderen genoegen nemen met vierkwartsmaat en voorspelbare structuren, besloten zij dat muziek best wat… schever mocht. Letterlijk en figuurlijk. Invloeden uit math rock, avant-garde en zelfs een snufje klassieke compositieleer werden door elkaar gehusseld tot iets wat moeilijk in een hokje te stoppen is. En eerlijk is eerlijk: dat hokje willen ze zelf ook helemaal niet. Microtonale math rock klinkt als iets wat je alleen tegenkomt in een obscure Wikipedia-lijst, maar Angine de Poitrine maakt er verrassend tastbare muziek van. Waar de meeste westerse muziek zich netjes houdt aan de bekende halve tonen (de toetsen van een piano, zeg maar), gaat deze band daar vrolijk tussendoor zitten. Microtonaal dus: noten die nét niet passen binnen het standaard systeem.

Het resultaat is een geluid dat constant een beetje “scheef” aanvoelt, alsof je oren zich steeds opnieuw moeten afstellen. Combineer dat met de complexe ritmes van math rock en je krijgt muziek die zowel verwarrend als intrigerend is. Het is niet het soort band dat je opzet tijdens het koken van je pasta, tenzij je graag je saus laat aanbranden omdat je probeert te begrijpen wat de drummer in hemelsnaam doet.

Toch zit er onder al die complexiteit een verrassend emotionele laag. De dissonantie en onvoorspelbaarheid zorgen voor spanning, maar juist daardoor kunnen de momenten van harmonie extra hard binnenkomen. Het is een beetje alsof je door een wirwar van smalle steegjes loopt en ineens uitkomt op een open plein. Die contrasten maken het luisteren de moeite waard, zelfs als je halverwege denkt dat je muzikale opvoeding tekortschiet.

Daarbij is het geniale “loopen” natuurlijk niet te negeren. Je speelt een riff, neemt dat op en speelt het af zodat je er een nieuwe riff overheen kan leggen. Dat is precies wat hier gebeurt. Daardoor krijgt het geheel een gelaagdheid waar sommige bands alleen van kunnen dromen. Vooral het live loopen heeft Khn tot een kunst verheven.

Angine de Poitrine is geen band voor iedereen, en dat is waarschijnlijk precies de bedoeling. Ze vragen iets van hun publiek: aandacht, geduld en een bereidheid om het bekende los te laten. Maar voor wie zich eraan overgeeft, ligt er een ervaring klaar die je niet snel vergeet. En laten we eerlijk zijn, in een wereld vol voorspelbare playlists en algoritmes die je precies geven wat je al kent, is een beetje muzikale verwarring misschien precies wat je nodig hebt.

Fabienk vind ik hun briljantste en meest groovy nummer. Vandaar deze keuze.