Tot mijn verbazing is er nog niet over Gomez geschreven op Ondergewaardeerde Liedjes. Zouden ze niet ondergewaardeerd genoeg zijn? Eerder ondergesneeuwd schat ik. Hoog tijd dus voor een bijdrage want Gomez is wel een bijzondere band; rijk getalenteerd met drie goede zangers en vier songschrijvers. Wat een luxe. Het mooie aan de drie zangers is dat ze zo totaal verschillende en contrasterende stemmen hebben, waarbij vooral de lekkere schuurpapieren rasp van Ben Ottewell opvalt. Vooral de eerste twee platen eind jaren ’90 zijn meesterlijk.
Hun eerste album Bring It On uit 1998 was al behoorlijk succesvol, zeker in thuisland Groot-Brittannië, met gelijk een Mercury Prize in the pocket, waarbij ze favorieten als Massive Attack en The Verve achter zich lieten. Opvolger Liquid Skin uit 1999 vind ik nog beter. Geen grote koerswijziging, maar alles een tandje beter. Op het debuut werden de zangers nog redelijk verspreid over de nummers, op Liquid Skin komen ze veel meer samen in elk nummer. Op een natuurlijke manier nemen ze vaak ieder een deel van het nummer voor hun rekening. Gomez is vooral heel goed in hun spannende arrangementen, vol verrassende wendingen en bijzondere instrumenten, zoals bijvoorbeeld de sitar in opener Hangover, of de bizarre wendingen in Fill My Cup. Het begint vaak klein en bouwt op naar een meerstemmige climax.
Lekker verwarrend: de leadsingle van Liquid Skin is het nummer Bring It On, de titel van de eerste plaat dus. Rhythm & Blues Alibi is ook zo’n grandioze single. Maar hoogtepunt is wat mij betreft de afsluiter Devil Will Ride. Het begint rustig met zang gedrenkt in vocoder, lekker ruim in de strijkers maar het bouwt gestaag op, met een geweldige gitaarrif. Halverwege schakelt het ineens compleet om en komen er blazers als een marching band binnen. In die zin is het enigszins vergelijkbaar met Radiohead’s The National Anthem, hoewel die wel flink meer het experiment van de free jazz opzoekt. Devil Will Ride wordt een langgerekte mantra, waarbij de over elkaar heen buitelende blazers steeds meer uitpakken, en de zang in een euforisch If you will, devil will riiiide gaat hangen. Op een manier zoals Spiritualized dat ook kan. Of dat andere bandje met hun Hey Jude.
Ik zag ze in die tijd twee keer in de Melkweg, in 1998 en 1999. Steengoed, maar gaandeweg ben ik ze een beetje uit het oog verloren. Ze treden nog steeds op; er staat een tour in de UK gepland komende maanden. Ben Ottewell heeft nog een aantal redelijk succesvolle solo-albums gemaakt. Misschien komt die ook nog wel ooit voorbij op Ondergewaardeerde Liedjes.