Op 7 mei 2026 bestaat dit onvolprezen forum 15 jaar. Negen en een half jaar geleden schreef ik voor het eerst (Alizee met Moi Lolita), sinds 2019 enigszins frequent en vanaf de coronaperiode met zeer grote regelmaat. Zeker sinds ik onderdeel ben van Team Planning, dat onder veel meer de wekelijkse battles coördineert, is Ondergewaardeerde Liedjes best een belangrijk onderdeel van mijn leven geworden. Dat klinkt misschien wat pathetisch maar dat is niet zo bedoeld. Maar als voorbeeld: tijdens het hardlopen zit ik te broeden op een tekst voor een battle. Als ik bij concerten sta, vraag ik me af of de band of artiest in kwestie een blog rechtvaardigt. Tijdens het kijken naar een serie op HBO Max of Netflix heb ik Shazam aan staan, voor het geval een echt mooi liedje voorbij komt waar ik over moet schrijven.
Ondergewaardeerde Liedjes kost me enkele uren per week, maar, zoals ze zeggen, je krijgt er ook zoveel voor terug. Dankzij Ondergewaardeerde Liedjes heb ik Jacob de Greeuw kunnen vertellen wat Pergola voor mij heeft betekend. Dankzij Ondergewaardeerde Liedjes heb ik meermalen over mijn liefde voor muziek op Pinguin Radio kunnen vertellen. Dankzij Ondergewaardeerde Liedjes was ik met enkele bloggers gekroond tot winnaar van de Ekko-popquiz. Met Ondergewaardeerde Vriendjes (zoals mijn mede-bloggers bij ons thuis heten) stond ik al in concertzalen te kijken naar Swamp Dogg, Lewsberg, The GuruGuru en Lézard. Ondergewaardeerde Liedjes heeft mij vriendschappen opgeleverd met mensen, die iets meer van mij weten dan alleen mijn muzikale voorkeur. Het schrijven voor Ondergewaardeerde Liedjes helpt mij met het ordenen van mijn gedachten, mijn angsten, die dingen die mij bezig houden. Als je mij beter wilt leren kennen, kan ik je sommige blogs op Ondergewaardeerde Liedjes aanraden. Als ik me echt niet ok voel, log ik in op Ondergewaardeerde Liedjes en ga schrijven. Verder heeft het schrijven mijn creativiteit ontzettend aangewakkerd. En heb ook nog eens ontzettend veel muziek leren kennen; niet onbelangrijk bij het schrijven over Ondergewaardeerde Liedjes.
Nou? Overtuigd? Dat Ondergewaardeerde Liedjes best belangrijk voor mij is?
In december organiseren we de Snob 2000. De laatste keer heb ik mijn lijstje ‘beperkt’ tot die liedjes, waarover ik ooit heb geschreven. Dan hou je er nog vierhonderd over maar dan is daarmee de eerste schifting gemaakt, nietwaar. Hiermee stuit ik wel op een probleem want over één van de mooiste liedjes ooit heb ik niet geschreven en dat ik dus niet in mijn Snob 2000-lijstje heb kunnen zetten. Tot vandaag. In december komend jaar kan ik Martha van Tom Waits als één van de eerste liedjes op mijn lijst zetten.
Martha staat op Closing Time uit 1973. Waits was op dat moment 23. Bij het beluisteren van deze ongelooflijke prachtplaat is dat nauwelijks voorstelbaar, hij klonk toen al als een vijftiger. Martha bewijst hoe weinig je nodig hebt voor een schitterend liedje. Een piano, wat strijkers erbij, de stem van Waits en vooral het mooie invoelende verhaal. Ik ben normaal niet zo van de teksten maar deze zijn in mijn geheugen verankerd. Het verhaal (althans dat is mijn interpretatie) van de man op leeftijd, middelbare leeftijd of nog wat ouder, die zijn vriendin uit zijn jeugd nooit echt heeft kunnen vergeten en weer contact met haar opneemt. Het terloopse en toch precieze van zijn teksten: zo’n tussenzin dat hij ‘longdistance’ belt maar dat zij zich over de kosten geen zorgen moet maken. Het keuvelende gesprek over haar kinderen en over zijn huwelijk. En dan opeens, na al die jaren: “I love you can’t you see”.
Martha weet me iedere keer weer te raken. Iedere, iedere keer weer.
Like 🙂