Eurosonic Noorderslag, dag 2. We beklimmen de trappen van H.N. Werkman Stadslyceum. Een bijzondere locatie, waarvan ik eerder tijdens de speciaal vervaardigde ESNS-podwalk vernam dat ze stonden te dringen om hun gebouw beschikbaar te stellen als podium voor het meerdaagse festival. Ze wilden niet achterblijven bij concurrent Praedinius. Mijn gelegenheidskameraad is een Duitse festivalprogrammeur, die ik eerder op de avond ontmoette bij de borrel van de Belgische muziekindustrie. We kenden alle twee niemand en raakten met elkaar aan de praat. Na een laatste gratis Tripel van Le Fort achterover te hebben gegoten – die Vlamingen weten potdorie hoe je je gasten fatsoenlijk fêteert – besluiten Tobias en ik om die avond samen bandjes te gaan verkennen.
Na een niet noemenswaardig optreden in Huize Maas – ook al zo’n prachtlocatie – togen we schijnbaar zonder duidelijk plan over de Vismarkt. Tobias weet echter precies waar we zeker een kijkje moeten gaan nemen. En zo belanden we vlak voor het podium van Werkman, oog in oog met The New Eves. Daar heb ik vorig jaar zomer weliswaar iets over gelezen in Uncut, maar verder niet al te veel aandacht aan geschonken. Iets met folk meen ik me te herinneren, al is enkel de foto van vrouwen in witte jurken me bijgebleven. In de zaal met laag plafond hangt een sfeertje dat me bekend voorkomt van mijn middelbareschooltijd; familie en vrienden zitten rustig op de grond te wachten waar hun spruiten mee voor de dag zullen komen. De biertjes lijken door de ouderraad zelf te worden getapt.
Achter het drumstel neemt Ella Russell plaats, die haar aandeel het hele concert staand zal doen. Haar kameraden Kate Mager (bassist), Violet Farrar (gitaar, viool) en Nina Winder-Lind (cello, gitaar) volgen haar op de voet en nemen plaats achter hun instrument. Doodse stilte. Het eerste nummer Circles ontvouwt zich op een wijze die me doet denken aan Patti Smith’s debuut, al heeft het op een intrigerende manier ook wel wat weg van een luguber hoorspel, zoals de vier muzikanten elkaar beurtelings van alles toeroepen. De onverwachte tempowisselingen keren ook terug in het sterke Cow Song, dat uit de startblokken komt als T-Rex, maar halverwege lijkt te ontaarden in een scene uit folkhorrorklassieker The Wicker Man. Met open mond aanschouw ik dit allemaal vanaf de eerste rij.
Vijf nummers in het concert heeft de celliste op de voorgrond met volledig in haar macht. De beuk gaat erin met Highway Man. Een feministische herinterpretatie van een gedicht uit het begin van de vorige eeuw, waarin dit keer de mannen het afleggen tegen een vrouw die voor zichzelf opkomt. Begeleidt door een tribaal ritme, met onverwachte, dissonante uithalen op gitaar en cello. Genageld sta ik aan de vloer van Werkman; iedere uithaal van Winder-Lind’s strijkstok voelt als een zweepslag die het nummer in een volgende versnelling doet belanden. Eva is terug, ze komt met vier paar armen en benen en galoppeert zonder genade over onze hoofden. Na afloop van het concert grijp ik happend naar adem de playlist. Die blijkt te zijn geschreven op een authentiek proefwerkvel van het gymnasium.
Nog in Groningen begin ik aan een speurtocht. Wie zijn dit, waar komen ze vandaan, waarom heb ik dit over het hoofd gezien? Het overrompelende debuut The New Eve Is Rising lijkt afkomstig uit dezelfde new folkschool als het in 2024 alom bewierrookte False Lankum: folkpunk, met ondertonen van de Velvet Underground. Al was het stiekem nog betere zijproject Øxn van Lankum-zangeres Radie Peat eenzelfde soort lot beschoren als The New Eves: in al te diepe slaap verkerende muziekcritici. Een mager zeventje was al wat ze van Uncut kregen voor hun debuut, in de eindejaarslijstjes van OOR en Pitchfork ontbraken ze in het geheel. Hebben ze allemaal propjes in hun oren? Moeders, verstopt uw zonen en hoedt hen het komende festivalseizoen voor The New Eves!