Alsof ze samen naast je op de bank zitten. Marike en Ron. Zonder stemverheffing, zonder spanningsboog, maar zo mooi en intiem gezongen. De stemmen van Marike en Ron zijn bijzonder fraai in balans. Beiden willen dat de ander straalt, waardoor ze samen zo prachtig stralen.
Nou heb ik sowieso weinig weerstand tegen Ron Sexsmith. De Canadees die iedere zoveel jaar weer een plaat uitbrengt die net ietsje anders is dan de vorige, maar ook weer heel erg hetzelfde en daarmee zo ontzettend eigen is voor Sexsmith. Ik heb hem leren kennen met Forever Endeavour uit 2013 en volg hem sindsdien trouw. Zijn stem voelt voor mij als een warme deken, als een schouder waar je soms even op kunt steunen. Het muzikale equivalent van de ogen van een labrador.
Troost brengt hij, zoals ook Elliott Smith mij troost brengt. Die troost kun je zomaar nodig hebben, als dingen in je leven net anders lopen dan je dat ooit had bedacht. Als er dingen in je directe omgeving gebeuren, waar je niets tegen kunt doen maar waar je wel mee hebt om te gaan. Die ervoor zorgen dat het pad dat je samen wilt bewandelen, aanzienlijk kronkeliger blijkt te zijn dan je had gehoopt. Dan kan muziek je omarmen. Muziek die rechtstreeks mijn hart in gaat, muziek waar ik geen weerstand tegen heb. De helende kracht van muziek.
Marike Jager kende ik dan weer niet goed. Dat ik haar een beetje heb gemist, is wel verwonderlijk. Zij was nota bene onze eerste gastcurator in de Ondergewaardeerde 30, waarin zij overigens een lans brak voor Ron Sexsmith. Al vanaf 2006 maakt zij muziek, nadat ze tijdens een wereldreis die haar onder meer in Nieuw-Zeeland heeft gebracht, liedjes was gaan schrijven. Marike was in 2014 een schuurtje in gegaan en had met haar akoestische gitaar een plaat opgenomen, waarmee zij vooral stilte heeft gezocht en gevonden. The Silent Song heet haar plaat en die is op een zondagochtend, als de rest van het gezin nog in ruste is, heerlijk voor het opstarten van de dag. Marike zingt sowieso zonder veel nadruk, zonder opsmuk, wat haar plaat ontzettend aangenaam maakt. Heel intiem, heel dichtbij. Haar muziek doet mij een beetje aan Heather Nova denken, maar dan eigenzinniger; in interviews verwijst zij zelf naar Fiona Apple als inspiratiebron.
Marike Jager is een zangeres die veel meer aandacht zou mogen krijgen. Zij is een begenadigd songwriter, die zich qua genres niet laat vastpinnen. Bijvoorbeeld haar COVID-19 plaat M ft. M, met Martijn Bosman, is aanzienlijk meer aanwezig, een indie-geluid. Het tekent haar verscheidenheid, haar eigenheid.
In de toekomst zal ik vast één van haar andere platen onder handen nemen, nu heb ik behoefte aan troost. En die vind ik bij Don’t You.
On-Nederlands Goed is een vreselijke term. Misplaatst calvinisme. En daarmee typisch Nederlands. On-Nederlands Goed impliceert dat er normaal gesproken weinig soeps uit Nederland komt en dat de uitzondering die regel bevestigt. Wat een flauwekul. Er komt al decennia fantastische, schitterende, geweldige, toffe muziek uit Nederland. Aandacht voor vergeten parels en nooit ontdekte muzikale schatten. Uit Nederland.
Afbeelding: still via mfveldhuis op YouTube