En God zeide: Daar zij een uitspansel in het midden der wateren; en dat make scheiding tussen wateren en wateren! Nooit gedacht dat ik ooit met een Bijbelvers een blog zou beginnen, maar ja, ik moet toch echt nodig aandacht besteden aan Water, een totaal vergeten Nederlandse band, en een lied van hun debuut The Second Day. Dat uitspansel, die scheiding tussen de wateren, flikte God op dag twee van zijn zesdaagse scheppingstrip. Dag zeven schiep ie alleen nog even gauw een fauteuil en ging lekker onderuit hangen.
Wat ie in de gauwigheid vergeten was zal ik ‘m altijd blijven aanrekenen: muziek. Onbegrijpelijk ook! Was toch heerlijk geweest, op zondag in je stoel luisteren naar muziek? Gelukkig heeft de mens die omissie later gerepareerd en in een later stadium zijn wij van Ondergewaardeerde Liedjes in het gat gedoken om vergeten songs voor het nageslacht te bewaren. En zo kom ik weer uit bij Water.
Holiday Hideaway was de opener van het album en hun eerste single. Het nummer kende weinig succes: vier weken Tipparade, met als hoogste notering #16. Dat geringe succes was kenmerkend voor de band. Een band die zeker niet misselijk was. Opgericht door Ron Westerbeek die zijn sporen had verdiend in Sandy Coast (Summer Train was van zijn hand) maar daar in de schaduw verbleef van Hans Vermeulen. Reden om in ’74 van de Sandy Coast het Water in te lopen.
Eén van zijn kompanen was John LaGrand, de meester op de mondharmonica, voorheen de sterren van de hemel spelend bij Livin’ Blues, nog zo’n band die in de categorie on-Nederlands volkomen op haar plek zou zijn geweest. Zo mooi als hij bij Water speelt, vaak heel anders dan het scheurende smoelschuiver bij Ted Oberg cs. Zijn geluid en frasering doen hier aan die andere meester, Toots Tielmans, denken.
Het zal de naam geweest zijn, want vaste vorm kreeg de band niet. Gedurende haar bestaan vlogen leden in en uit en ook de stijl veranderde. The Second Day is meer funkrock georiënteerd en opvolger Damburst, een conceptalbum over het verdwijnen van leven (God verhoedde! Hij heeft die immers niet voor niets geschapen op dag zes) is meer prog. Geloof was er wel in de band. Het debuut verscheen bij Philips en Damburst, opgenomen in The Roundhouse Studio’s bij Vertigo. Productie: Chris White van The Zombies. On Nederlands kun je stellen, en dan ook nog eens goed!
Maar toch, commercieel wilde het allemaal niet lukken, de bandwisselingen hielpen ook niet en in 1977 was de kraan leeg. Doodzonde. Spotify kent ze niet, Shazam komt tot ‘geen resultaat’. Alleen YouTube weet van hun bestaan. Daarom, wellicht als laatste druppel op een gloeiende ondergewaardeerde plaat, breng ik ze nog een keer onder de aandacht met After the Ball, eveneens van The Second Day. 51 jaar oud, maar nog net zo fris als tijdens de schepping.