Perfectie bestaat niet. Ernaar streven is zelfbedrog. Daarom koester ik juist de imperfectie. In leven, in liefde en zeker ook in muziek. De mooiste muziek heeft vaak een rafelrandje. Misschien wel het mooiste muzikale rafelrandje is bewandeld door Daniel Johnston (1961-2019), een Amerikaanse singer-songwriter die het lofi-genre wist terug te brengen tot de meest rudimentaire basis. Simpeler, ongepolijster en breekbaarder bestaat niet.
Ik voel een vertederende liefde voor het werk van Johnston. De introverte Amerikaan worstelde met het leven en vooral met zichzelf. Hij had een bipolaire stoornis, maar slaagde er toch in om muzikant te zijn en zelfs live op te treden. De ultieme overwinning voor iemand die zichzelf geregeld verliest. De pijn in zijn leven klinkt prachtig door in zijn muziek. Het nummer True Love Will Find You In The End (van het album 1990, uit 1990) werd zelfs een culthit. Mijn persoonlijke favoriet is Impossible Love, van de latere plaat Rejected Unknown (1999). We lijken een onzekere puber te horen. Helemaal zuiver klinkt het allemaal niet, maar stiekem horen we een heerlijk aanstekelijke melodie. Aandoenlijk en authentiek.
Impossible Love is tweemaal prachtig gecoverd. Ik zou allereerst stil willen staan bij een blues-bewerking door Tim Schmidt, bekend als bassist van The Eagles. Zijn versie uit 2005 is rauw en puur, maar weer heel anders dan het origineel. Een respectvol eerbetoon.
Het ultieme eerbetoon aan Daniel Johnston kwam al een jaar eerder uit: de verzamel-cd The Late Great Daniel Johnston: Discovered Covered, met bijdragen van bekende bands en artiesten als Tom Waits, Beck, Eels, Bright Eyes en TV On The Radio. Mijn favoriete track van dit tribute-album is Impossible Love, omdat Violent Femmes-zanger Gordon Gano er een bijna perfecte rocksong van heeft gemaakt. Alles klopt eraan. Gano zingt hem krachtig en tegelijk kwetsbaar. Pas toen ik deze versie hoorde, wist ik hoe fantastisch Impossible Love is.