Ik zal niet snel zeggen dat ik fan ben van een artiest. Fandom heeft voor mij toch iets stalkerigs als gillende tienermeisjes voor het hotel van hun idool. Of kritiekloos alles goed vinden en de behoefte voelen om ook minder werk te verdedigen. Fan zijn beschouw ik niet per se als iets heel gezonds.
Toch heb ik ook een enkele uitzondering. Anne Soldaat is er daar een van. Niet dat ik hem ooit ben gaan stalken, maar ik ben wel vaak naar concerten van hem geweest. Solo, met Daryll-Ann, met Tim Knol, met Clean Pete en vorig jaar ook bij een Neil Young Tribute. Ik vind het echt een waanzinnige gitarist en singer/songwriter.
Bij Daryll-Ann is ook het overgrote deel van mijn favoriete nummers door hem geschreven. Neem bijvoorbeeld Raga The Messenger, Equally Sympathy of Time Out. Stuk voor stuk echt fantastische nummers en ik had moeiteloos een paar andere in dat rijtje kunnen zetten. Maar goed, ik zal mezelf ervan weerhouden om hier een lange opsomming te zetten om mijn punt te maken.
Na de breuk van Daryll-Ann begon hij in 2007 zijn solocarrière nog onder de naam Do-The-Undo. Dit leverde een fantastisch album op met een wat steviger geluid dan de eerste drie platen die onder zijn eigen naam volgden. Op zijn meest recente solo-album, Facts & Fears uit 2021, keerde hij weer een beetje terug naar dit stevigere geluid. Mijn persoonlijke favoriet van dit album is Hibernation Generation. Ik heb nou eenmaal een zwak voor gitaarsolo’s.
Maar het is niet alleen de muziek die me aanspreekt, de tekst vind ik ook echt mooi gevonden.
how can I escape
my inevitable fate?
this pink elephant
occupying my space
my back to the future
the past in my facethis rational approach
well it’s not helping me
the year you were born
I turned twenty-three
soon I will face
my life-expectancy
Het is wel duidelijk dat hij hier zingt over het grote leeftijdsverschil met zijn partner en de lastige gevolgen die dat kan hebben. Het is de olifant in de kamer, maar door daar over te piekeren verliest hij heden en toekomst een beetje uit het oog. Gelukkig heeft hij daar in het nummer ook een oplossing voor bedacht. Een winterslaap van een generatie en ze lopen weer gelijk:
just cool my body
to many minus degrees
stuffed in a freezer
I’ll wait for release
science will get there
have patience pleaseand when I defrost
after so many years
I open my eyes
and they fill up with tears
your beauty has aged
and the gap disappeared
Ook sentimentaliteit ben ik doorgaans wars van, maar ik ben niet van steen. Het kan natuurlijk niet, maar het heeft voor mij wel iets ontroerends dat je op die manier denkt over je eigen sterfelijkheid. Kortom dit nummer heeft alles voor mij waarom ik Anne Soldaat zo goed vind en ja, misschien mezelf zelfs wel fan moet noemen…
Afbeelding: Guido van Nispen via Wikimedia