Ik had een perfecte dag. De zon scheen. ’s Ochtends ging ik een eindje fietsen. Tussen de middag lunchte ik met m’n moeder op de Markt in Eindhoven. ’s Middags ging ik op bezoek bij een oudtante die onlangs haar 98ste verjaardag had gevierd. ’s Avonds zag ik Noah And The Whale in Doornroosje. Het was een fijn concert. Niet hemelbestormend, maar op een perfecte dag is dat meer dan genoeg. Ik weet zelfs de datum nog: 1 oktober 2011.
Toch associeer ik Noah And The Whale met het voorjaar. Hun derde plaat Last Night On Earth pak ik altijd uit de kast als de temperatuur voor het eerst in maanden weer naar de twintig graden kruipt en het zonnetje uitnodigt om te gaan fietsen of skateboarden. Vrolijke songs als Tonight’s The Kind Of Night, Waiting For My Chance To Come en Just Me Before We Met zijn dan de perfecte soundtrack.
Of misschien speelt onbewust mee dat het album dat de band vóór Last Night On Earth uitbracht The First Days Of Spring heet. Maar waar dat album orkestraal klinkt, zijn op Last Night On Earth de strijkers ingewisseld voor synthesizers: een folkband met een eightiesgeluid, inclusief gospelkoor. Daardoor klinkt Noah And The Whale nostalgisch.
Die nostalgie gaat verder dan de instrumenten. Alle songs gaan over mensen die terugkijken op belangrijke momenten in hun leven. Zanger Charlie Fink die in Give It All Back denkt aan de eerste ongemakkelijke optredens van z’n band. De hoofdpersoon in albumopener Life Is Life die à la Herman uit de liedjes van Acda & De Munnik een nieuw leven begint. Of Lisa, uit L.I.F.E.G.O.E.S.O.N., die mijmert over haar wilde jaren, toen ze nog met haar heupen zwaaide: das war einmal.
De regels uit de bridge van L.I.F.E.G.O.E.S.O.N., over zonder spijt terugkijken op je leven, vormen het leidmotief van het album:
On my last night on earth, I’ll pay a high price
To have no regrets and be done with my life
Altijd als ik Last Night On Earth hoor, en dan vooral die twee regels, ben ik terug in 2011. Op die perfecte dag. Bij dat concert van Noah And The Whale, en bij mijn oudtante, die niet lang daarna zou overlijden. Het stemt melancholiek, maar ook vrolijk.