Now This Is Music 3 (1985), kant C/ track 3 kent in de live-uitvoering van Slippery People met gemak het meest dansbare nummer van de hele verzameldubbelelpee. De reeks vormde het Nederlandse antwoord op de immens populaire Britse tegenhanger Now That’s What I Call Music. Van beide reeksen had ik als tiener meerdere delen in de kast staan. Een relatief goedkope manier om aan zoveel mogelijk hits te komen. Ga maar na: bij Vroom & Dreesman betaalde je dertig pietermannen voor zo’n dubbelelpee, een bedrag waarvoor je in die dagen met moeite vijf losse singletjes kocht.
Slippery People was midden jaren tachtig mijn kennismaking met de Talking Heads. Samen met Once In A Lifetime en Girlfriend Is Better kwam hij geregeld voorbij op Music Box, in de periode 1983-’87 een Europese tegenhanger van clipkanaal MTV. In de energieke live uitvoering, afkomstig uit de concertfim Stop Making Sense. Ik geloof niet dat mijn ouders me er in die tijd mee naartoe hebben genomen. Ik zou me vermoedelijk kapot gegeneerd hebben om met hen op de bioscoopstoelen te gaan staan dansen. Maar alleen op mijn zolderkamertje voor de spiegel… geen twijfel mogelijk.
Behalve door de muzikanten werd de live-versie van Slippery People helemaal gemaakt door die twee achtergrondzangeressen/ danseressen. De brug op 2.16 in het nummer is één van de hoogtepunten uit de concertregistratie; zoals zanger David Byrne al dansend helemaal losgaat met de dames. Groot was mijn verbazing toen de nogal tamme studioversie me voor het eerst ter ore kwam: wat een suffe bende! Een schim van de live versie, hoe kon het ooit zo subtiel ingehouden begonnen zijn? Dat bleek overigens te gelden voor de meeste nummers op Speaking In Tongues.
Er was een slinky cover voor nodig om me te doen inzien dat de ingehouden versie van Slippery People op een ander niveau minstens zo goed werkt als de uitbundige versie. Mits in de juiste handen: die van Pops Staples en zijn dochters, welteverstaan. In 1985 had ik nog nooit gehoord van dit Staple Singers, een familie van protestzangers met een indrukwekkende staat van dienst. Onlangs nog schreef een collegablogger over het vorig jaar verschenen solo-album van Mavis (86), hun geheime wapen en de last Staple standing. Weinig stemmen klinken zo volhardend en verleidelijk ineen.
Pas na mijn studie zou ik de platen ontdekken, waarmee de Staple Singers begin jaren zeventig hoge ogen gooiden op het STAX-label uit Memphis. Indirect bleek ik ze overigens wel te kennen: op Now That’s What I Call Music 4, kant B/ track 7 was een coverversie te vinden van hun grootste hit Respect Yourself. Adepten van de sophistiepop The Kane Gang hadden er ook in Nederland een hitje mee, wat ze op een optreden in Top Pop te staan kwam. Enkele jaren later lanceerde acteur Bruce ‘Moonlighting’ Willis er zijn zangcarrière mee, maar kwam in Nederland niet verder dan de tipparade.
In hetzelfde jaar als Stop Making Sense, waagden de Staple Singers zich voor het album Turning Point aan een versie van Slippery People. Hun interpretatie bleef redelijk dicht bij de onderkoelde aanpak van het origineel, maar pakte net even iets funkier uit. Medeverantwoordelijk hiervoor was David Byrne zelf, die hier zijn inner Nile Rodgers leek te channelen. Een optreden in Soul Train kwam de Staple Singers te staan op populariteit onder een nieuwe generatie. Sindsdien wil Slippery People nog wel eens opduiken in Mavis’ solo-set, zoals bij dit optreden in het Apollo Theater, New York mèt een very special gast.