Denemarken is misschien niet het eerste Scandinavische land dat je associeert met muziek. Zweden heeft zoveel succesartiesten (en producers!) geleverd dat het bijna kan wedijveren met Engeland. Noorwegen heeft stiekem enorm veel goede alternatieve bands en singer-songwriters. Finland en IJsland (okay, officieel geen Scandinavië maar gevoelsmatig wel)? Death metal en Björk plus Sigúr Ros.
In de jaren negentig verantwoordelijk voor de golf van pop waarvoor wij snobs publiekelijk uiteraard onze neus op halen (maar wat op de Autobahn naar Funen opvallend goed werkt): Aqua, Toy-Box en S.O.A.P. Verder heeft Denemarken muzikaal misschien een wat degelijk (lees saai) imago: we noemen een Saybia, Volbeat, Asteroid’s Galaxy Tour, Alphabeat.
Niettemin is er genoeg fraaie Deense muziek om van te genieten en verdient Denemarken op dit moment op wereldtoneel onze volledige steun. Politiek én muzikaal. Make Denemarken Great Again. Steun onze noorderburen tegen de grillen van Trump. Daarom, als hart onder de riem: Danmarkskampen!*
* Denemarken-battle
Keuze Annemarie Broek: Jørgen en Grethe Ingmann – Dansevise (1963)
In 1963 was het Eurovisie Songfestival nog best overzichtelijk. Er deden slechts 16 landen aan mee; toch moesten we ook toen al lang wachten op de einduitslag omdat de Noorse jury naar verluidt een fout in de telling had gemaakt.
Denemarken werd vertegenwoordigd door Jørgen en Grethe Ingmann, muzikaal duo en echtpaar. Het was in meer opzichten een baanbrekende deelname: echtparen hadden zich nog niet eerder aangemeld en bovendien bleef Grethe staan terwijl Jørgen erbij ging zitten, zoals gitaristen in die dagen deden. Het liedje zelf is een melodieus 6/8 walsje met een weemoedige tekst, dat werd geschreven en gecomponeerd door Otto Francker en Sejr Volmer-Sørensen.
Het was de eerste keer dat Denemarken het songfestival zou winnen.
Andere noviteit: Grethe Ingmann overleed in 1990 en was daarmee de eerste overleden songfestivaldeelnemer.
Ingmann had als gitarist 1961 al veel succes geboekt met de Jerry Lordan compositie Apache, dat in de uitvoering van The Shadows al een hit was geweest in Europa. Helaas voor de Britse groep werd hun versie niet in de Verenigde Staten uitgebracht, zodat Ingmann daar onbedreigd de eerste positie in de hitparade kon bezetten. The Shadows kregen overigens nooit een voet aan de grond in de Verenigde Staten.
Voor Nederland deed Annie Palmen mee met het liedje Een Speeldoos. Helaas moest zij roemloos ten onder gaan en is het lied regelrecht in de vergetelheid beland.
Keuze van Quint Kik: Laid Back – White Horse (1983)
De hoogste plek in Groenland
Was dat even schrikken voor de Denen: staat er plots een Oempa Loempa in je achtertuin die de besneeuwde coniferen wel even wil overnemen. Ze kwamen voorlopig met de schrik vrij, net als de coniferen. In de zomer van ’84 waren de rollen nog omgedraaid, toen Laid Back met een dikke portie elektrofunk à la Prince circa Dirty Mind de Amerikaanse dansvloeren kwam veroveren.
Met een track vol vage verwijzingen naar seks en drugs, waar James Murphy van de LCDSoundsystem-battle van vorige week zijn vingers zou hebben afgelikt: White Horse. Van origine het B-kantje van Sunshine Reggae en heel wat meer rock & roll dan de lome reggaepop die het een jaar eerder zo goed deed in Europa (no. 1 in het thuisland, bij ons alarmschijf en de tweede plek).
Nadat Laid Back in 1989 weer een hit te pakken had met Bakerman, werd White Horse heruitgebracht in een lauwe remix. Twintig jaar later stofte Laid Back het broertje Cocaine Cool af, dat al die tijd op de plank was blijven liggen. Beide haalden het niet bij de remix, die een Britse DJ in 2006 bakte van Bakerman: Shaun Baker (geen grap) behaalde er de hoogste plek mee, uitgerekend in Groenland.
Keuze van Vincent: Mercyful Fate – Evil (1983)
Zonder deze Denen geen Amerikaanse trash
Mercyful Fate heeft mede de blauwdruk getekend voor veel trash, speed en extreme metalbands met hun debuutalbum Melissa uit 1983. Maar voor veel (met name) religieuze Amerikanen zou het geen groot verlies geweest zijn als deze band niet bestaan had. Immers, extreme metal met de corps paint, het snijdende gekrijs van vocalen en gitaar, is niet voor iedereen weggelegd en al helemaal niet voor tere Amerikaanse zielen. Niet voor niets stond het nummer Into The Coven van hetzelfde album wegens vermeend occultisme op de originele Filthy Fifteen lijst naast Venom, Black Sabbath en Judas Priest aan de ene kant en Sheena Easton en Cyndi Lauper aan de andere. Een breed spectrum zullen we maar zeggen.
Maar er zijn ook mensen die er wel degelijk blij mee zijn dat er ook andere geluiden gehoord konden worden, ook in Amerika. Zonder deze Denen waren Amerikaanse bands als Slayer, Megadeth, Testament, Exodus én Metallica (met die welbekende Deense drummer) qua geluid nooit zo geworden als ze geworden zijn. En in de afgelopen maanden is deze band en is dit nummer wel toepasselijk. Evil.
And I was made a mercenary
Ooh in the legions of Hell
And now I’m king of pain, I’m insane
Ik ga niet zeggen dat het visionair was. Ik ga niet zeggen dat bepaalde presidenten krankzinnig zijn. Ik ga ook niet zeggen dat bepaalde presidenten naar de hel gaan. Immers, dat hij niet naar de hemel gaat heeft hij zelf al aangegeven.
Keuze Willem Kamps: Dizzy Mizz Lizzy – Silverflame (1993)
Krønsj
Dizzy, Miss Lizzy zong Larry Williams voor het eerst in 1958, al werd Lizzy zeven jaar later pas echt bekend dankzij een bandje uit Liverpool. Wellicht herinnert u ze nog: The Beatles. 23 jaar later waren er drie scholieren in Kopenhagen die op hun beurt een bandje begonnen. Als Beatles-fan kozen zij – een eerbetoon – Dizzy Mizz Lizzy als bandnaam. Dat de jongens iets in hun Deense mars hadden bleek wel dat zij twee jaar later de bandcompetitie Rock Træf wonnen alsook de hoofdprijs van DM i Rock in ’93 (na een derde plaats in ’92).
Een demo kon worden gemaakt, waarvan twee liedjes radio hits werden. Eén daarvan: Silverflame. Die hits leidden weer tot hun debuutalbum bij EMI. Daarop opnieuw Silverflame, want nu kon elke Deen de stevige ballad ook aanschaffen, en dat gebeurde volop want er gingen ruim 220.000 exemplaren van het album over de toonbank. Zo werd het het best verkochte Deense Rockalbum ooit. En hier in Nederland? Mizz was ten opzichte van Miss behoorlijk undervurderet. Pas toen zanger/gitarist Tim Christensen solo ging kreeg hij hier enige bekendheid.
Kwam als soloartiest Tim’s Paul McCartney-voorliefde naar voren, bij Dizzy Mizz Lizzy werd gesproken van grunge, vermoedelijk omdat de band ooit Nirvana als voorbeeld had genoemd. Maar grunge? Nee, het is stevige rock, met fijne zangpartijen en lekker gitaarwerk. Laten we het krønsj noemen, Deense grunge, de stijlen vliegen ons tegenwoordig toch om de oren. Wat dat dan is? Luister maar naar Silverflame, die topballad. Mizz ‘m niet.
Keuze Henk Tijdink: Sort Sol – Let Your Fingers Do The Walking (1993)
Voor D.
In 1996 ging onze klas op excursie naar Praag. Het was een geweldige reis! Met zijn allen in de bus. Het alcoholbeleid was minder streng als dat tegenwoordig is. Eerlijk gezegd denk ik dat er helemaal geen alcoholbeleid was, als we de volgende ochtend maar weer op tijd bij de bus waren.
We waren allemaal zo’n 16 of 17 jaar oud en in hetzelfde hotel zaten ook leerlingen van een middelbare school uit Denemarken. Om een lang verhaal kort te maken: er zat een leuk Deens meisje bij en de interesse bleek wederzijds.
Na de excursieweek bleven we contact houden. Bij afwezigheid van mobiele telefoons en social media ging dat destijds nog gewoon per brief. Ondanks de afstand hebben we elkaar nog bezocht en heb ik zelfs de Kerstdagen en de jaarwisseling eens doorgebracht in Denemarken. Zo kan ik dan ook vloeiend iedereen Glædelig jul og godt nytår (Fijne Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar) wensen in het Deens.
En ondanks dat de verkering uiteindelijk voorbij was, bleven we nog wat contact houden, tot ook dat uiteindelijk verwaterde.
Het was in de jaren negentig gemeengoed om voor “je verkering” een cassettebandje samen te stellen met muziek. Omdat je die muziek mooi vond en je wilde dat de ander het ook zou horen. Muziek verbind nu eenmaal. En, eerlijk is eerlijk, de meeste artiesten kunnen gevoelens beter verwoorden dan dat de gemiddelde puber dat kan.
En zo heb ik dan ook een aantal nummers van Sort Sol toegestuurd gekregen. Ik herinner me de nummers Eileen Alphabet en Written in the Wind. Maar vooral het nummer Let Your Fingers Do The Walking maakte indruk op me.
De muziek van Sort Sol is een mooi souvenir en blijft onlosmakelijk verbonden aan herinneringen uit die mooie tijd.
Keuze Erwin Tijms: Björk & The Greenlandic Choir – It’s Not Up To You (2001)
Declare independence
Al een jaar of twintig lijkt het alsof Denemarken voor Nederlanders het grote voorbeeld is. Het land van melk en honing, ons nieuwe gidsland. We haalden er een gedoogconstructie, minderheidskabinet en jeugdzorg vandaan. En er is iemand die allerlei borden meende te zien in Denemarken, maar die bestonden enkel in haar eigen hoofd. Heel kenmerkend, want Nederlanders projecteren hun eigen diepste wensen nu eenmaal graag op Denemarken.
Ik heb dat altijd een bijzondere situatie gevonden, want Denemarken is een heel ander land dan Nederland. Waar Nederland het moet hebben van de open houding naar de buitenwereld, is Denemarken wat meer … in zichzelf gekeerd. Sommige mensen zouden zelfs xenofoob zeggen, in de traditionele betekenis van het woord. Overeenkomsten zijn er natuurlijk wel. Zo hebben beide landen een duistere koloniale geschiedenis waar ze zelf wat moeite mee hebben. De Denen hebben de Groenlanders niet bepaald netjes behandeld al die tijd. Nog geen half jaar geleden was er zelfs een rel over dat de Denen een pasgeboren baby weghaalden bij een Groenlandse vrouw.
Maar ondanks de traumatiserende geschiedenis blijven de Groenlanders liever onderdeel van het Deense Koninkrijk dan dat ze zich aansluiten bij de Verenigde Staten. Groenland was niet te koop. Dat is natuurlijk geen Stockholm-syndroom. Ze hebben groot gelijk.
Toch, om nu Denemarken een hart onder de riem te steken in een battle, het gaat mij wat ver. Ik vind het toch het op een na saaiste land van Europa en dat werkt ook muzikaal door. Na wat denken kwam ik op Trentemøller, maar we zouden geen ø’s gebruiken, dus dat feest gaat niet door. Gelukkig tourde favoriet Björk (uit IJsland, ooit een Deense kolonie, en met een ö) met het Greenlandic Choir voor het album Vespertine. Zelf was ze recent heel uitgesproken over de Groenlandse situatie: declare independence. It’s Not Up To You zong ze samen met het Groenlandse koor. Laat het een boodschap aan de VS en aan Denemarken zijn.
Keuze Ed van Nunen: Tim Christensen – Whispering At The Top Of My Lungs (2003)
Keihard fluisteren
Tim Christensen is een behoorlijk grote jongen in Denemarken (en Japan) maar in de rest van de wereld is hij volgens mij niet zo heel bekend. Hij was de hoofdman van de band Dizzy Mizz Lizzy en nogal geobsedeerd door The Beatles en Nirvana. Hun titelloze debuutalbum uit 1994 was een flinke rockhit in Denemarken. Check het lekkere openingsnummer Waterline. Dat je je band vernoemt naar een Beatles-nummer (met een paar hippe ‘zz’ i.p.v. ‘ss’), betekent overigens natuurlijk niet automatisch dat het dan een goede bandnaam is. Maar dat terzijde.
In 1998 was het al weer over met Dizzy en schoot Tim in een flinke depressie. In 2003 kreeg hij een wake-up call toen er 60.000 mensen op zijn optreden afkwam. Hetzelfde jaar kwam z’n tweede soloplaat Honeyburst uit, waarop hij vrijwel alles zelf inspeelde. Prijsnummer van die plaat is Whispering At The Top Of My Lungs. Het begint heel rustig (Close your eyes…) en gaat na een minuutje over in een aanstekelijk walsje. Alles werkt toe naar hét moment als de hele band erin knalt. Geheel in loud-quiet-loud-stijl van Nirvana en Pixies gaat het weer terug naar quiet om die opbouw nogmaals en nu, vanuit volledige stilte, nog groter in te zetten met een mellotron-solo, een andere obsessie van Tim. Hij sluit ‘m af, weer in driekwarts, met een vurige, in flanger-effect ondergedompelde, gitaarsolo. Erg goed gedaan.
Hij trad met de plaat alleen in Denemarken en Nederland op, om af te sluiten in Abbey Road. Ik zag ‘m in 2004, met geweldige band, in Rotown. Hij kon het wel, die Tim.
Keuze Patrick Schellen: The Raveonettes – Love In A Trashcan (2005)
De Amerikaanse liefde is wel bij het grofvuil gezet
De Chipito met een cavia op zijn hoofd heeft het flink in zijn bol gehad het afgelopen jaar. Met als gevolg een flink bekoelde relatie met Europa. Met name de relatie met Denemarken werd bij het grofvuil gezet. Meneer was boos omdat hij de Nobelprijs voor de Vrede niet gekregen had, terwijl hij toch zo duidelijk had laten weten die graag te willen. Groenland moest dan maar zijn troostprijs worden. De ironie van zijn opmerkingen dat Denemarken geen eigendomsrecht had omdat er honderden jaren geleden een Deense boot aan land was gegaan zal hem volledig ontgaan zijn. Om een songtitel van Manic Street Preachers aan te halen: Ifwhiteamericatoldthetruthforonedayit’sworldwouldfallapart. Vooralsnog is het met een sisser afgelopen, maar de liefde is voorlopig wel in de vuilnisbak.
En dan is het een klein bruggetje naar dit liedje van The Raveonettes. Alleen al dat fantastische rammelende intro! The Raveonettes zijn een van oorsprong Deens duo bestaande uit zangeres Sharin Foo en multi-instrumentalist en zanger Sune Rose Wagner. Ook hier is de ironie niet ver te zoeken want de band trok naar de Verenigde Staten om hun doorbraak te forceren. Rond hun debuutplaat was er dan ook redelijk wat hype rond de band. In elk geval in de alternatieve popbladen. Een doorbraak naar het grote publiek kwam er uiteindelijk niet, maar de band is nog altijd actief en dat kunnen lang niet alle bands uit deze periode zeggen.
Keuze Freek Janssen: Klumben & Raske Penge – Faxe Kondi (2012)
Rappen in het Deens werkt verrassend goed
Ik heb er hier al vaker over geschreven: in Denemarken ligt een van mijn favoriete plekjes op deze wereld. Het is een camping in het Jutlandse Vammen waarin muziek centraal staat. Elke avond komen campinggasten bij elkaar bij een kampvuurtje, nemen instrumenten mee en spelen iets. Of luisteren alleen, onder het genot van een biertje, of Cocio.
Of Faxe Kondi.
Faxe Kondi is het Deense Seven-Up. En heel lekker. Als we de grens over zijn, kopen we eerst een paar flessen (tja, je moet maar een traditie hebben). Bij toeval kwamen we er vorige zomer achter dat een Deens rapduo in 2012 een megahit scoorde met een ode aan Faxe Kondi. Of we dat samen wilden instuderen, vroeg campingeigenaar Georg ons. Prima! Ik op bongo, mijn zoon op marimba (ja, die hadden we meegenomen) en Georg verzorgde de vocals.
We hadden de hele tent mee. Al was het maar om een keertje hiphop best wel verfrissend was tussen alle folk en classic rock die vaak te horen is op de camping.
Deens staat bekend als een beetje een boers taaltje, met woorden die mompelend worden weggemoffeld. Zeg maar het Gronings van Scandinavië. Maar als raptaal werkt het verrassend goed.
Keuze Jan-Dick den Das: Mike Tramp – Trust in Yourself (2014)
Deense Amerikaan
Micheal Tremoenau komt uit Kopenhagen, inmiddels 65 jaar oud en heel lang geleden begonnen in het bandje Vesterbro Ungdomsgård. Later werd hij zanger van de band Mabel die in 1978 Denemarken vertegenwoordigde tijdens het Eurovisie Songfestival. Inmiddels noemde hij zich zelf Mike Tramp en verhuisde in 1982 naar Amerika, waar hij samen met gitarist Vito Bratta de band White Lion oprichte. En van die band kun je zeggen dat ze redelijk succesvol was, totdat ze in 1991 ophield te bestaan. Tramp ging naar een andere band Freak of Nature om in 1996 een solocarrière te beginnen.
Als soloartiest heeft Mike Tramp aardig wat albums uitgebracht waarvan sommige in het Deens waren. In 2014 bracht hij het album Museum uit. Het album opent met het nummer Trust In Yourself, een lekker nummer dat Trump zelf, ook in de tekst, aanmerkt als een protestlied. We zijn inmiddels 12 jaar verder en inmiddels opgezadeld met een Amerikaanse president die het niet uitmaakt hoe hij de geschiedenisboeken haalt, als hij ze maar haalt. Het is natuurlijk beangstigend om te zien hoe dit gaat dat één persoon de wereld zo in rep en roek kan brengen.
In 2014 zong Mike Tramp het al:
Don’t trust my government and those who make the law
Deleted: If they want peace, why do they start another war?
Deleted: And all this preaching ‘bout what’s right or what is wrong
Deleted: Have led this simple man to write this protest song
Het is inderdaad een simpel, maar mooi liedje. En dat hebben we in deze tijden wel nodig.
Keuze Luistertips: Broken Twin – Sun Has Gone (2014)
You Can’t Put Your Arms Around a Memory
Broken Twin is Majke Voss Romme uit Denemarken. Ik maak kennis met haar muziek, als ik haar als support zie tijdens een optreden van Daughter in 2013. Live wordt ze bijgestaan door Nils Gröndahl. Vooral bekend als violist van Under Byen. Piano, gitaar, viool en subtiele elektro begeleiden haar stem. Breekbaar en sober met een donkere ondertoon. Zonder gitzwart te worden. Op dat moment heeft ze alleen de EP Hold On To Nothing en de single Sun Has Gone uitgebracht. Een heerlijk nummer waar de eerder genoemde ingrediënten van haar muziek prima uit de verf komen. Een repeterend loopje op piano zorgt voor een herkenbare melodielijn, waarna haar vocalen het verhaal vertellen. Toewerkend naar een mooi hoogtepunt, vormgegeven door gelaagde soundscapes.
Op de b-side wordt de piano vervangen door gitaar. In het refrein aangevuld met subtiele klanken van een viool. You Can’t Put Your Arms Around A Memory is een cover van het gelijknamige nummer van Johnny Thunders. De voormalige zanger van The New York Dolls. Ze heeft het origineel minutieus ontleed om het op een geheel eigen wijze weer in elkaar te zetten. Pas als je goed luistert, herken je de oorsprong. Omdat ze de tekst verder ongemoeid heeft gelaten, is de essentie van de oorspronkelijke compositie intact gebleven.
Later weet ze een plek te krijgen bij Anti Records. Het label waar op dat moment ook Tom Waits en Lost In The Trees hun platen uitbrengen. Daar wordt het eerste volwaardige album May gereleased. Daar zal het bij blijven. De cover van Thunders is helaas niet op die plaat terechtgekomen.
Keuze Marco Groen: Myrkur – Dybt I Skoven (2015)
Hljóðs bið ek allar helgar kindir
Freja, Frigg en Iduna ga aan de kant, want een nieuwe Noorse godin is opgestaan in een Scandinavisch land. De Asynja in kwestie noemt zichzelf Myrkur, maar staat in Midgard ook wel bekend als Amalie Bruun. Dat is namelijk veel handiger bij het afsluiten van een platencontract. In een geüpdatet versie van de Poëtische Edda zal ze bekend staan als een godin die concertgangers weet te betoveren door haar muziek; een opmerkelijke combinatie van black metal en folk, aangevuld met een stem als een Lorelei.
Voor een idee van de sfeer die Myrkur oproept kun je een beetje denken aan bands als Heilung of Wardruna, hoewel het ook weer niet helemaal te vergelijken is. Myrkur is namelijk tamelijk uniek en trekt dankzij de serene muziekstijl (vooralsnog) geen types aan die tijdens een concert hardop nog even de laatste ontwikkelingen bij B&B Vol Liefde bespreken. Bij Myrkur overheerst gepaste stilte vanuit het publiek. Een ander voordeel van de aanwezigheid van Asen (Noorse Goden) is het ontbreken van de IJsreuzen (Jötun) die normaal gesproken vlak voor mijn neus gaan staan, waardoor ik de band alleen kan zien wanneer zo’n gast een filmpje staat te maken met zijn telefoon.
Myrkur heeft een verhalende muziekstijl, wat vooral handig is wanneer je vloeiend Deens spreekt. Mocht je die taal niet beheersen, geen nood, want sommige liedjes worden in het Oudnoors, Zweeds of Engels gezongen. De onderwerpen lopen uiteen van Noorse mythologie, folklore, natuur en moeilijke materie als gevoel en abstracte dualiteiten. Kortom, tijdens de ervaring van een concert van Myrkur komt er minsten één keer een nummer voorbij die je nekharen om een goede reden overeind gaan zetten. En zo niet, dan ben je minstens één avondje van het jaar lekker stil geweest.
Added:
Keuze Erik Stam: Heilung – Alfadhirhaiti (2015)
Anders
Anders is een naam die in Denemarken veel voorkomt. Wellicht komt het doordat niet alle leden van Heilung uit Denemarken komen dat niemand van de groep de naam Anders draagt maar dat de band anders is, is wel duidelijk. Met muziek en een show gebaseerd op de ijzer- en Vikingtijd is een optreden van Heilung meer een belevenis dan een concert.
Op 21 september 2024 speelde de groep in Afas live, en ik was een van de bezoekers. Als je Heilung een beetje kent kan je je ook voorstellen wat voor publiek eropaf komt. Veel zwarte kleding, veel alternatief, punk, baarden. Ik was dan ook hogelijk verbaasd dat in de parkeergarage ook juist veel dames in korte jurk, op hoge hak en geflankeerd door strak gesoigneerde mannen rondliepen. Duidelijk anders dan Heilung publiek. In de Ziggo Dome bleek de Amerikaanse band Aventura te spelen. Groot in bachata, gitaarmuziek maar dan uit de Dominicaanse Republiek. Ik had er nog nooit van gehoord en, na een korte luistersessie, zal ik ook niet snel een concert bezoeken. In ieder geval heel anders dan wat Heilung op het podium bracht. Toch was het mooi om te zien hoe anders mensen hun concert beleven en dat, zo vlak onder de Johan Cruijff ArenA groepen met volledig andere interesse zo makkelijk door elkaar heen liepen.
Wat dat betreft is de tekst die Heilung zelf onder de video plaatst mooi toepasselijk:
Remember, that we all are brothers
All people, beasts, trees and stone and wind
We all descend from the one great being
That was always there
Before people lived and named it
Before the first seed sprouted
Keuze Remco Smith: MØ – Final Song (2016)
Laalaa (Laalaa!) Po (Po!)
Nederland is een ontzettend aangeharkt land. Alles geregeld, een commissie voor ieder stukje snippergroen, biljartstrakke wegen. Met al het gemopper op Nederland (echt, die gewezen cliënt die iedere keer dat ik hem aan de telefoon had, zei dat Nederland een dictatuur is: kom aan!), ik kan daar niet zo goed tegen. Er kan veel beter maar zo slecht hebben we het hier niet. Ik hou van Italië maar rij eens door de Povlakte, met al het afval langs de wegen. Rij eens vanuit Eijsden België in en voel het verschil in kwaliteit van wegdek. De armoede en geweld in de banlieue. In de top 3 van Teletubbielanden, staat Nederland wereldwijd op nummer 3, in my honest opinion. Nog achter Oostenrijk overigens. Onbetwiste winnaar? Denemarken. Zelfs de Deense heuvels glooien, alsof Tinkywinky en Dipsy zomaar van achter een boom kunnen komen hoppen. En die creepy zon met babygezicht opeens tussen de wolken door piept.
Waar Denemarken Oostenrijk ruim mee verslaat: met muziek. Dat heeft overigens vooral te maken met de staat van de Oostenrijkse muziek. Deense muziek heeft het predicaat saai en met een band als Saaibia is daar wel wat voor te zeggen. Vaak genoeg vindt Deense muziek het oh zo prettig klinkende randje tussen pop en alternatief. Om die reden stond MØ al eens op Best Kept Secret. Met goede popmuziek, zeker als dat een rafeltje heeft, is niets mis.
Keuze Jeroen Mirck: Nanook – Aarnuaq (2018)
Groenland klinkt niet als Amerika
De territoriumdrift van Donald Trump is beschamend en gevaarlijk. Zijn obsessie om Groenland in te lijven is niet alleen een ondermijning van de wereldorde zoals we die al driekwart eeuw kennen, maar bovenal totaal absurd. Luister naar de Groenlandse rockband Nanook om te beseffen dat de VS werkelijk helemaal niets te zoeken heeft in dit Noord-Amerikaanse stukje Denemarken. Het nummer Aarnuaq (Talisman) heeft bovendien een tekst waar Trump nog iets van kan leren: over verantwoordelijkheid en gemeenschapszin. Je bent niet op aarde voor jezelf, maar voor elkaar. Mooie winterse videoclip ook. Eén ding is direct duidelijk: dit is niet Amerika.