Hoe zou het toch met Kim Janssen gaan? Ik kan me voorstellen dat die vraag niet bij iedereen op de lippen brandt, bij mij ook niet dagelijks, maar in het kader van On-Nederlands Goed was het een vraag die bij mij met enige regelmaat op kwam.
Kim Janssen is een muzikant met Groninger roots. Door het werk van zijn vader heeft hij in zijn jeugd weinig vaste grond onder zijn voeten gehad: van de ene grote Aziatische stad naar de andere. Iedere keer als Janssen weer wat vrienden had gemaakt, was het tijd voor afscheid nemen. Op enige moment begon hij daar niet meer aan en sloot hij zichzelf met zijn gitaar op. Hij ontwikkelde zich als muzikant. Bij terugkeer in Nederland heeft hij zijn muziek opgenomen; die werd opgepikt door een manager in de Verenigde Staten en hij vertrok weer, nu naar Massachutetts, om daar aan zijn muziek te werken. Het zal puur toeval zijn, maar Groninger Thomas Azier kent een min of meer vergelijkbare weg: als de muziek het nodig maakt om te verkassen, dan pak je je boeltje en verkas je. Wat het feit dat Janssen en Azier Groningers zijn daarmee te maken heeft, is voer voor onderzoek.
Vanaf 2007 is Janssen weer in Nederland aan het werk. Zijn plaat The truth is, I am always responsible uit 2009 bracht hem op Eurosonic / Noorderslag. Ook al had 3voor12 hem opgepikt, tot een doorbraak kwam het niet.
Die doorbraak leek er wel te komen in 2017, bij het verschijnen van zijn plaat Cousins. Een ontzettend ambitieuze, melodieuze en orkestrale plaat. Janssen werd een singer-songwriter genoemd, maar die term dekt niet de lading. Een singer-songwriter is in mijn hoofd toch iemand die met een akoestische gitaar kleine liedjes brengt. Dat kan van de muziek van Janssen niet worden gezegd. Cousins zwiert, walst, betovert.In zijn orkestrale, in het zwierige, doet Kim Janssen wel een beetje aan Sufjan Stevens denken ten tijde van Illinoise. Of aan Blaudzun. De muziek van Janssen is intiem en is van een grote schoonheid. In de zorg voor arrangementen klinkt ambitie door. Ambitie om de wereld te veroveren.
Hij stond in 2017 op Best Kept Secret, ik meen als eerste op de zondag in de Two. Een half lege tent nog, zoals dat gaat bij de vroege shift. Janssen had klassieke muzikanten bij zich: een cellist, violen, piano. Achtergrondzang. Nu is het geluid op Best Kept Secret eigenlijk altijd goed, maar de muziek van Kim Janssen klonk echt om door een ringetje te halen. Na 2017 zouden we nog veel van Kim Janssen horen, voorspelde ik na het adembenemende mooie concert, daar op het festivalterrein bij Hilvarenbeek.
Inmiddels is het al weer bijna negen jaar verder en lijkt het stil. Zijn site is nog bijgewerkt tot in 2024; bij ‘shows’ staat dat er geen evenementen zijn ingepland. Ik kwam nog het bericht tegen dat hij samen met Robin Kester en Remy van Kesteren zou optreden, maar veel daarover werd me eerst ook niet duidelijk. Totdat ik op de site kwam van Cape Sleep, waarop staat dat dit zijn nieuwe band is. In 2024 is de EP Video Days verschenen en later in 2026 is deze band op de podia te vinden. Zo zie je maar, op het moment dat je je als blogger zorgen gaat maken, geeft de artiest een teken van leven.
Dat Kim Janssen weer muziek maakt, is in ieder geval aanleiding om de schijnwerpers te richten op zijn prachtige album uit 2017. Zet Cousins maar eens integraal op en dompel je onder in zijn met zorg gemaakte prachtig klinkende muziek. Het vergt niet veel fantasie om te bedenken dat hij destijds, in 2017, zomaar een succesvolle tour door Frankrijk of België had kunnen doen. Zijn muziek is goed genoeg voor een internationale doorbraak.
On-Nederlands Goed is een vreselijke term. Misplaatst calvinisme. En daarmee typisch Nederlands. On-Nederlands Goed impliceert dat er normaal gesproken weinig soeps uit Nederland komt en dat de uitzondering die regel bevestigt. Wat een flauwekul. Er komt al decennia fantastische, schitterende, geweldige, toffe muziek uit Nederland. Aandacht voor vergeten parels en nooit ontdekte muzikale schatten. Uit Nederland.