Ondergewaardeerde Liedjes


Ondergewaardeerde Playlist: David Bowie

Het idee van de Ondergewaardeerde Playlist: stel een lijst samen met liedjes die het grote publiek (onterecht) niet of nauwelijks kent, van een band, zanger of zangeres met een behoorlijk oeuvre. Als er één artiest is van wie je kunt zeggen dat hij een oeuvre heeft, dan is het wel David Bowie.

Vijftig jaar lang is hij actief geweest, van 1966 tot zijn dood in 2016. In de tussentijd maakte hij de meest uiteenlopende periodes door, met bijbehorend veranderingen in zijn muziek en stijl. Van het brave Britse broekie op London Boy (1966), tot one hit wonder met Space Oddity (1969), de commerciële doorbraak met Ziggy Stardust in 1972, een heel scala aan albums met verschillende stijlen in de jaren die volgden, zijn creatieve outburst in de Berlijnse periode eind jaren zeventig, status als mega-artiest met Let’s Dance in de jaren tachtig, de dip in het decennium erna, de wonderbaarlijke herrijzenis in de jaren negentig en de onverwachte comeback in 2013.

Het is bijna écht te veel om op te noemen. Wat Bowie heeft gedaan en heeft betekend voor de muziek, dat is bijna niet te bevatten. Toch hebben we een poging gewaagd om een Ondergewaardeerde Playlist over zijn werk samen te stellen – alle Top 2000-noteringen waren bij voorbaat uitgesloten. En dat waren er nogal wat.

Het resultaat? Een prachtige, indrukwekkende lijst met liedjes waar je je van kunt afvragen waarom ze niet óók bij het grote publiek bekend zijn. Met verrassend veel hoge noteringen voor zijn ‘latere’ werk – alles vanaf de jaren negentig.

De podcast werd dit keer opgenomen met host Stefan Koopmanschap en samenstellers Edgar Kruize, Alex van der Meer en Jeroen Mirck.

De playlist is te vinden op Spotify, de podcast is, zoals altijd, te beluisteren op de site van KINK en ook via Spotify.

 

 
 

1 Comment

  1. Matthijs

    Met heel veel plezier heb ik de podcast geluisterd. De balans ligt wel heel zwaar op de jaren 90. “Mijn Bowie” is die van de jaren 70 – de flirt met soul, The Thin White Duke en de Berlijnse trilogie die hij samen met Brian Eno maakte. Voor de geschiedschrijving had daar echt meer aandacht voor gemoeten. Maar daar staat tegenover dat het me weer hongerig maakte naar de latere platen. Dank mannen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.