Social
  • RSS feed
  • Twitter
  • Facebook
 

Ondergewaardeerde Liedjes


Dream Theater – Solitary Shell

Als er één liedje is dat wat mij betreft meteen de Snob 2000 ingeworpen had moeten worden is dat Solitary Shell van Dream Theater. Ik heb me altijd wel geïdentificeerd met het personage die in de 3de persoon word omschreven als een monday morning lunatic. Het nummer is catchy, heeft een lekker refrein, en is een mooie mix tussen een highway classic, jazz, prog en een vleugje metal. Het klinkt optimistisch en melancholisch. Sommigen herkennen Solsbury Hill van Peter Gabriel. Ik niet hoor. Melancholiek herken je gewoon. Ik hoor het ook in heel veel nummers van The War On Drugs.

Het album Six Degrees Of Inner Turbulence is het wat mij betreft creatief gezien het hoogtepunt van de heren met 6 verhalen over mentale ziektes. Enkele jaren eerder leverde de band het album Falling Into Infinity. Op zich vind ik het geen slecht album, maar de band heeft toch last van de druk van de platenmaatschappij om iets te fabriceren waar ze zelf niet helemaal achter staan. Het daaropvolgende album, Scenes Of A Memory, part 2 produceren ze zelf en is een conceptalbum. Het wordt een succes en maar moet verbeterd worden, vinden de heren zelf, en dat lukt met het album waar dus dit nummer op staat.

Six Degrees of Inner Turbulence is een dubbelaar met op de eerste ceedee losse tracks en op de tweede een aantal die samen het titelnummer vormen. Eigenlijk is dit nummer dus een onderdeel uit een ruim 40 minuten durend nummer, maar in live concerten worden vaak de nummers afzonderlijk gespeeld (afgezien van het jubileum album The Score). Solitary Shell behandelt autisme.

Ik zal mezelf geen autist noemen, maar heb misschien iets meer autistische trekjes dan perfect gemiddeld persoon. Ja, ik zonder me wel eens af om van muziek te genieten. En ergens heel diep van binnen in mij leeft een madman die soms even stoom af wil blazen als het teveel wordt. Bij wie eigenlijk niet? Het punt is om die madman niet te vaak te laten zien.

Dit nummer is een ode aan de man die ik had kunnen zijn. Maar goddank ben ik niet perfect gemiddeld. Laat mij maar een monday morning lunatic zijn.

 
 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.