Social
  • RSS feed
  • Twitter
  • Facebook
 

Ondergewaardeerde Liedjes


Wolf People – All Returns

Van sommige bands weet je nog precies wanneer je ze voor de eerste keer hoorde. Wolf People kwam voorbij bij Jan Douwe Kroeske, toen Kink FM nog bestond en hij korte tijd de ochtendshow presenteerde. Ik kende de band niet maar ik hing meteen aan de speakers van mijn PC – die zaten toen, op mijn werk, nog onderaan mijn beeldscherm. Jan Douwe draaide Silbury Sands van Wolf People’s tweede album Steeple, feitelijk hun debuut. Album één, Tidings, is een compilatie van singles en ander los materiaal.

Het Britse Wolf People maakt sixties/seventies rock met folkinvloeden. Eigenlijk sluit hun stijl haarfijn aan op Fleetwood Mac ten tijde van The Green Manalishi en Oh Well. Loom, snel, zacht, overstuurd, en dat alles met een psychedelische bluesy ondertoon. Een mooie anekdote is dat oprichter/gitarist Jack Sharp aan Tom Watt vroeg om bij hem te komen drummen. Hij had namelijk drumgeluiden uit diens huis gehoord. Tom bleek echter niet de drummer, dat was zijn zus.

Toch gingen de twee muziek maken en Tom heeft alsnog – niet onverdienstelijk, op een lekkere basic drumkit – de sticks opgepakt, later aangevuld met Joe Hollick (gitaar) en Dan Davies (bas). Het is typisch zo’n band – te introvert – die nooit echt groot zal worden, maar in het clubcircuit een vaste gast met vaste schare fans is. Gestaag, zonder gehaast, bouwen zij hun repertoire uit. Om de drie jaar een nieuw plaat en met het laatste album ook opgepikt door De Volkskrant, waar Menno Pot een lovend verhaal schreef over Ruins.

Vóór Ruins bracht de band in 2013 Fain uit. De vakbroeders van Pinguin Radio ontfermden zich vervolgens over All Returns, draaiden deze regelmatig, zetten hem in de keuzelijst van de Graadmeter en jawel, na een aanhoudende klim víer weken lang op min-één. Een prachtnummer met alle kenmerken van hun muziek. En, zoals de titel All Returns in zich heeft, is het opgebouwd als een cirkel, met bijna gespiegelde helften. Het eindigt zoals het begint, centraal rond een heftige gitaar-eruptie. Zo’n plaat hoort nu eenmaal in de Snob 2000 te staan. Een welkom alternatief tussen de bekendere happen. Your vote please!

 
 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.