Every day’s just like a vacation with you
Die zin alleen al, dan ben je gevoelsmatig halverwege de zon. Dan hoef je niet eens meer naar Cuba of een ander eiland in de Caribisch gebied. Urge Overkill heeft je de zon gebracht.
In het midden van de grunge-hausse, in 1993, kwam opeens Saturation uit, het vierde album van Urge Overkill. Terwijl alle pubers en post-pubers besloten om ongewassen Hendrix-shirtjes te dragen, het haar zo te laten groeien dat het net over de ogen viel en ontzettend bezig waren met Teenage Angst, was Saturation een verademing. Een zonnige plaat, niet alleen qua lyrics (het tweede liedje heette ook al Tequila Sundae, een track over de zon in Sillicon Valley) maar ook qua muziek.
Urge Overkill is een drietal en eigenlijk is dat de mooiste opstelling voor een rockband. De beperking van het zijn van een drietal schept juist ruimte, zorgt ervoor dat het geluid niet is dichtgesmeerd. Geen Springsteenachtige taferelen, met nog een viool en twee synths en een sax en drie gitaren en nog meer instrumenten om het geluid dicht te smeren. Gitaar, bas, drum, zang, meer heb je niet nodig. De beste bandjes bestaan uit drie muzikanten: Jimi Hendrix Experience, The Police, Nirvana, The Presidents of the United States, Cream, The Jam, ZZ Top, Motorhead, Crowded House, Primus, Triggerfinger, Muse, Morphine, Placebo, Supergrass. De meest tijdloze muziek komt van drietallen.
Urge Overkill is opgericht in 1985 door Nathan “Nash Kato” Kaatrud (zanger/gitarist), Johnny “Blackie Onassis” Rowan (zanger/drummer) en Eddie “King” Roeser (zanger/gitarist/bassist). Hun eerste plaat was nog geproduceerd door Steve Albini, die later Urge Overkill, na hun Neil Diamondcover Girl You’ll Be A Woman Soon, haatte. Urge Overkill was in het hokje Punk rock en Post punk geplaatst; iets dat ik eigenlijk niet zo hoor in Saturation. Eerstelingen Jesus Urge Superstar en The Supersonic Storybook wel trouwens, dat waren echt vintage grungeplaten. Saturation is wat dat betreft een stijlbreuk.
Urge Overkill. Voor eeuwig gekoppeld aan Pulp Fiction maar dat is niet het hoogtepunt van deze band. Dat is Saturation, twaalf tracks met de meest zonnige rockmuziek die je kunt voorstellen. De eerste plaat op major Geffen, die in die tijd uitpakte met veel goed geproduceerde rockplaten. Waar de door Albini geproduceerde platen (uiteraard) nog rauw klonken, grungy, waren op Saturation andere invloeden hoorbaar. Ik hoor er zelfs Beach Boys in, alhoewel ik die niet tegen kwam in de lijstjes “invloeden op Saturation”. Wat wel op de lijstjes van invloeden staat: glamrock. T-Rex, Bowie, The Cars. Urge Overkill was gegroeid en dat komt hun muziek op Saturation echt ten goede. Wat een heerlijke zomerse plaat is dit. Dat Sister Havana, echt, de wolkenhemel breekt open bij het refrein. En dan eindigt het liedje ook nog eens op prachtige wijze: in een fade-out.
In 1997 viel Urge Overkill uit elkaar. Onderlinge ruzies, drugs en alcohol, een cliché is een cliché omdat het vaak waar is. Zanger Nash Kato en bassist King Roeser kwamen in 2004 weer bij elkaar, met een nieuwe bassist, toetsenist en een drummer. Zoals verwacht mag worden: met zijn vijven bleef de magie uit. Het is wat het is. Drummer Blackie Onassis was geen onderdeel meer van deze start-up. Hij is in 2023 overleden.
Gelukkig hebben we Saturation nog. Die gaat onderweg naar de vakantiebestemming geheid aan, of die bestemming nou Havana is of de Spaanse kust.
“Waar kan ik heen, ik kan niet naar Duitsland. Wil niet naar Duitsland, daar zijn ze zo streng”
Waar we deze vakantie wel naar toe gaan? Naar Leeds, Belgrado, Havana en uiteindelijk weer naar huis. Een hele maand songtitels en bandnamen met de mooiste bestemmingen.
“En de USSSSR….dat gaat me net te ver”