Terug naar Tivoli, viel er op het affiche te lezen. Het bleek te gaan om een tentoonstelling over de oude locatie aan de Oudegracht 245. Van 1979 tot 2014 huisde de Utrechtse poptempel op deze door Utreg Punx zwaarbevochten plek. In de zomer van 2014 werd er gefuseerd met Muziekcentrum Vredenburg. In architectonisch opzicht een prachtige constructie, daar niet van. Bovendien verbeterde het geluid aanzienlijk. Toch is de Ronda niet hetzelfde als die naar verschaald bier geurende oude zaal, waar ik het eerste clubconcert in mijn nieuwe thuisstad zag: Grunge also-rans de Stone Temple Pilots
Op de tentoonstelling hangt een foto van zanger Scott Weiland. Er waren echter gedenkwaardiger concerten die ik daar mocht meemaken: Jon Spencer Blues Explosion ten tijde van Orange, de White Stripes circa White Blood Cells en The Cramps in hun nadagen. Op de tentoonstelling kun je je terug laten teleporteren via een integrale concertregistratie naar de begindagen van Urban Dance Squad. Persoonlijk ben ik nog altijd niet bekomen van een optreden in ’99 waarbij Rudeboy in militaire dracht het mitrailleurvuur opende op het publiek. Pré-Bataclan, maar de ontsteltenis was er niet minder om.
Een memorabele avond beleefde ik in 1993 bij de double bill van surfpunkers Man Or Astro-man? en de New Bomb Turks. Op de tentoonstelling in het Utrechtse Stadsarchief leerde ik dat punk en de oude Tivoli sowieso twee handen op één buik waren; veel aandacht gaat uit naar hoe de voormalige locatie herhaaldelijk werd bezet door krakers, met lokale punkgroepen in het kielzog. Die waren uit de grond geschoten na een al even inspirerende double bill van de Ramones en de Talking Heads in RASA, valt te lezen in de liner notes van de in 2021 ter gelegenheid van RSD verschenen compilatie Utreg Punx.
Voorland van deze bloemlezing was een in 1980 verschenen gelijknamige EP. Samen met early all-girl punkband Nixe, sprongen de Rakketax eruit. Ooit speelde mijn favoriete klusjesman mij een gehavend exemplaar van hun enige EP in handen, maar hierop bleek het te gaan om de doorstart. Rakketax opereerde in de eerste bezetting met frontvrouw Frederieke Nijenhuis. Ik heb niet terug kunnen vinden waarom Fretje het veld moest ruimen, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Rakketax Mach 1 aanmerkelijk meer smoel hadden dan de Gang Of Four-achtige voortzetting.
Bij de voordracht van een oerhollandse punkband voor deze wekelijkse rubriek had Ivy Green wellicht meer voor de hand gelegen. Of anders wel Utregse tegenhanger Blitzkrieg/ The Duds, waarin een 15-jarige Eric ‘Spinvis’ de Jong de drumstokjes beroerde. Toch durf ik te wedden dat wijlen John Peel instemmend zou knikken bij mijn keuze voor de Rakketax. Ook zijn hart zou gestolen worden door Fretje’s gekir in What’s For Dinner, één van drie bijdragen op Utreg Punx. Wat zeg ik: ik hoor Peelie met zijn oer-Britse stemgeluid gewoonweg verkondingen: I consider them On-Nederlands Goed!
On-Nederlands Goed is een vreselijke term. Misplaatst calvinisme. En daarmee typisch Nederlands. On-Nederlands Goed impliceert dat er normaal gesproken weinig soeps uit Nederland komt en dat de uitzondering die regel bevestigt. Wat een flauwekul. Er komt al decennia fantastische, schitterende, geweldige, toffe muziek uit Nederland. Aandacht voor vergeten parels en nooit ontdekte muzikale schatten. Uit Nederland.