Amazing Stroopwafels – Ik ga naar Frankrijk

Rien de Bruin van The Amazing Stroopwafels is overleden. Zijn overlijden bracht herinneringen van een jaar of 40 geleden boven. Dat zit zo.

“Als er ergens twee fietsen achter elkaar rijden, dan zendt de Belgische televisie het uit, nietwaar?” zei Mart Smeets ooit eens tegen Jose de Cauwer. “Nee, drie is wel het minimum” was de droogkomische repliek van De Cauwer. De fietsliefhebber komt volledig aan zijn of haar trekken tegenwoordig, sommige etappes worden integraal uitgezonden.

Dat was vroegah, als in de jaren ’80, wel anders. Overdag was sowieso nog niets op TV behoudens het testbeeld en AVRO’s Kinderbios op de woensdag. Een touretappe werd in de regel pas uitgezonden vanaf half 4. Soms hadden de heren wielrenners er niet zo veel zin in of was er een boerenblokkade geweest ofzo, en zaten zij ruim achter op het langzaamste tijdschema. Dan werd er zelfs gewacht met uitzenden. Mijn liefde voor wielrennen zat er al vroeg in. Ik was gek op de verhalen achter het wielrennen, de shirtjes. Ik had mijn favorieten en duidelijke vijanden. Ik kon Bernard Hinault echt niet lijen, toen ik een jaar of 9 was. Pascal Simon die in de Tour van France van 1983 als jonge renner de gele trui droeg en was gevallen, zijn schouder had gebroken en nog zes dagen in het geel door reed, waarna hij huilend afstapte. Lucho Herrera met die vederlichte tred. Greg Lemond die zich ontpopte als een publiekslieveling en als grootste vijand van Hinault. Zelfs de massasprints met Bontempi, Van Poppel, die toch grootser leken dan de huidige massasprints. De truitjes destijds: de zwarte blokken op het witte Peugeot-shirt, het shirtje van La Vie Clair. Ik kon van de Tour de France echt geen genoeg krijgen.

Maar als gezegd: de uitzending op TV begon vaak laat. Gelukkig was daar Radio Tour. Met Theo Koomen en Jacques Chapel achterop de motor, die vertelde dat Maarten Ducrot aan een krankzinnige solo was begonnen richting Epinal en zijn voorsprong langzaam uit aan het bouwen was (1985). Wielerwedstrijden op de radio prikkelden op een prachtige manier de fantasie, je kon zelf de omgeving bedenken waar jouw helden doorheen fietsten. Als er even geen wedstrijdverslag was: de muziek uitgezocht door Herman van der Velden. Uiteraard heel veel Franstalige muziek. Gilbert Becaud, Julien Clerc, Yves Montand. En The Amazing Stroopwafels.

In mijn herinnering kwam “Ik ga naar Frankrijk” van The Amazing Stroopwafels iedere dag op Radio Tour de France voorbij. Waren The Amazing Stroopwafels ieder jaar wel de NOS Tour Artiest. Dat ontzettend aanstekelijke deuntje, het verwachtingsvolle in de teksten (“Nog drie minuten, en dan gaat mijn trein”), je kreeg vanzelf zin om naar La Douce France te gaan, en nooit meer terug te komen. Alhoewel de liefde voor het land nou ook niet overdreven moet worden:

Ikzelf vind Frankrijk ook niet je dat
Maar ja ik ga toch want je moet toch wat

Enige ergernis had ik wel toen in 2007 de Tourartiest aller tijden werd uitgekozen en dat opeens Rowwen Hèze was gekozen. Hartstikke leuke muziek hoor, maar wat heeft Bestel Mar in vredesnaam met de Tour te maken, of zelfs maar met Frankrijk?

The Amazing Stroopwafels was in en rond Rotterdam een razend populair combo met teksten die gingen over Grootstedelijk Rotterdam. Och was ik maar, in Capelle Schollevaar. Oude Maasweg (het fietspad dat iedereen met lycra in de buurt van Rotterdam kent, kijk ook dit prachtige Top 2000-filmpje). De Reus van Rotterdam. De chroniqueurs van het menselijke in de grote stad.

Op 1 april 2025 stond nog een paginagroot artikel over The Amazing Stroopwafels in De Volkskrant. “7320 optredens in 46 jaar en The Amazing Stroopwafels zijn nog niet klaar”, was de kop. Een artikel van Merlijn Kerkhof, zoon van oprichter Wim Kerkhof, die op dat moment anderhalf jaar de vervanger was van Rien de Bruin, die sinds 1984 slaggitarist, accordeonist en tweede zanger was geweest. Bij Rien de Bruin was in november 2023 darmkanker geconstateerd en hij had op dat moment besloten: het is klaar. Het artikel leest als een liefdevolle ode aan muzikanten tegen wil en dank, mensen die niet anders kunnen dan muziek maken en blij zijn met iedere tien mensen of zelfs minder, die de moeite hebben genomen om een kaartje te kopen voor een concert.

Gisteren liet Merlijn Kerkhof weten dat Rien de Bruin (links op de foto) aan darmkanker is overleden. Hij is 79 geworden.

Afbeelding: Rotterdamse Kost