Afgelopen maand hadden we de ‘Mooist Stemmen’ (categorie man) – battle. Volgend jaar hebben we rond dezelfde tijd de battle over de mooiste vrouwenstemmen. Dan zal mijn keuze niet Barbra Streisand zijn. Mijn hemel, wat heb ik een hekel aan haar gehad.
Wie vorige maand op mijn shortlist stond, was Marlon Williams. Twee keer heb ik over een liedje van hem geblogd, beiden van zijn onvolprezen en zeer indrukwekkende break-up plaat Make Way For Love uit 2018. Nobody Gets What They Want Anymore was volkomen terecht mijn song van het jaar 2018. In 2022 hadden we een battle over Intens Verdrietige Muziek, daar kon Marlon ook niet ontbreken. Over Al Green had ik nog nooit geschreven dus ik sta volledig achter mijn keuze van toen. (Jeff Buckley had natuurlijk ook zomaar gekund, of gemoeten, of de beste rockzanger Mike Patton, of John Fogerty! Mensen, John Fogerty! Ik dwaal af).
Dat Williams prachtig kan zingen, is geen geheim. Hem live horen zingen is een belevenis. Net na Make Way For Love stond hij met al zijn verdriet in TivoliVredenburg. Mannen die stoer zeggen dat ze zelfs niet hebben gehuild bij de geboorte van hun kinderen, hadden destijds naar een concert van Williams moeten gaan. Tranen over de wangen, gegarandeerd. In 2022 kwam zijn plaat My Boy uit. Ook een mooie plaat maar met aanzienlijk minder lading en daardoor ook wat minder hard binnen komend. Niettemin: ik samen met mijn liefie en mijn goede vriend Chris en zijn liefie naar Paradiso. Williams was innemend op het podium, gezellig keuvelend met zijn publiek. De liedjes van zijn break-up plaat vergezelde hij niet van een introductie, alsof hij te goed in zijn vel zat om die verdrietige liedjes van commentaar te voorzien en mogelijk met een beetje gene erop terugkijkt dat hij zich zo in zijn ziel heeft laten kijken.
Opeens zei hij: “This is a song from Barry Gibb” en begon meteen te zingen. En instant kippenvel. Wat zingt hij toch fantastisch en wat dùrft hij ook te zingen. Ik ben blij dat ik hem al met al drie keer live heb gezien, op het toppen van zijn kunnen. Eén van de beste zangers van dit moment, zonder twijfel.
Promises is een cover, Williams had dat zelf al gezegd. Een Barry Gibb-cover. Dan is het toch interessant om te weten: wat heeft Williams eigenlijk met het origineel gedaan? Hoe ver staat zijn versie af van de oorspronkelijke gedachte van de maker van het liedje?
Barry Gibb-liedje had Promises geschreven voor Barbra Streisand. Hij had het liedje zelf als demo opgenomen, waarschijnlijk om aan Streisand te tonen. Met een akoestische gitaar, wat strijkers, een bas en zijn kenmerkende falset. Een heel liedje Gibb op volle kracht is me wat veel, eerlijk gezegd. Waar Williams de melodielijn vandaan heeft gehaald, is goed te horen. Maar wat wint de Marlon-versie aan kracht door iets meer ingehouden te zingen en door het tempo aanzienlijk te verlagen.
En Barbra dan? Wat had zij er samen met Gibb van gemaakt? En heb ik altijd terecht een hekel aan haar muziek gehad? Maar eens Guilty opgezet, de plaat uit 1980. Op de hoes van de plaat staat alleen de naam van Streisand maar de foto op de hoes is van Barry Gibb en Barbra Streisand gezamenlijk, en dat is volkomen terecht. Het is eigenlijk een Bee Gees-plaat met Streisand als zangeres. En eerlijk is eerlijk, de muziek op deze plaat is onweerstaanbaar. Het titelnummer Guilty, Woman in Love, eigenlijk ontzettend goede liedjes.
Als je, zoals ik, deze plaat van Barbra inrolt via Marlon Williams, is Promises een grote verrassing. Typisch jaren-80, de productie kon niet uit een ander decennium komen. Behoorlijk up-tempo, met een Chic-achtige bas, disco zo je wilt. Ik neem aan dat voor Williams deze versie de kennismaking was met Promises. Het is ongekend dat hij uiteindelijk tot zijn versie is gekomen. Zijn vertolking van Promises rechtvaardigt volledig dat hij het nummer heeft gecoverd.
En Barbra? Een hele plaat vind ik nog steeds wat veel vibrato en pathos. Maar mijn hekel aan Barbra? Die was onterecht.