Come on, baby, tell me, what’s the word? Oh, Word Up! (Up!) Wie kan deze woorden niet dromen en luidkeels meezingen met Cameo, of eventueel met Korn in een coverversie? Een fantastisch nummer met eeuwigheidswaarde, maar Cameo is zoveel meer dan deze wereldhit. Ze werden al opgericht in 1974 door de frontman en rode draad door de band-historie heen; Larry Blackmon. Als The Players dan wel The New York City Players gingen ze van wal, maar na twee jaar veranderden ze de naam naar Cameo, omdat de Ohio Players al bestonden en ze verwarring wilden voorkomen. Het werd Cameo en het was vette funk geïnspireerd door onder andere Parliament. In de jaren 80 is Cameo veel diverser geworden en komen invloeden vanuit reggae, hiphop en r&b erbij en dat maakt ze zo compleet. Daarbij laten ze zien dat ze humor hebben en in de goede zin van het woord zijn ze ook een beetje ‘fout’.
Op de albums She’s Strange (1984) en Single Life (1985) komt steeds nadrukkelijker de typische Cameo-sound naar boven met herkenbare synthesizer samples, snoeiharde drums en daaronder uiteraard de vette funkbas. Maar zoals ik al zei, is Cameo veel meer en maken ze ook gevoelige soul en r&b nummers. Het herkenbare van Word Up en de wat meer hiphop- en r&b-invloed komen mooi samen in Single Life, de titelsong van eerdergenoemd album.
Single Life wordt als single uitgebracht en kon slechts rekenen op een bescheiden nr. 15 in de hitlijst van Engeland. Het nummer gaat over het vrijgezellenbestaan, maar laat er geen misverstand over bestaan dat dit Single Life wel met de nodige pleziertjes gepaard gaat. En ook dit wordt op komische wijze gespeeld in de videoclip. In deze clip krijgt Blackmon zijn blockhead, voor het eerst de strakke contouren die hem zo kenmerken. Single Life is een mooie opmaat naar hun meest succesvolle plaat Word Up, maar helaas neemt het succes daarna toch in snel tempo weer af. Hoog tijd dus om Cameo een flinke herwaardering te geven.