Dit is een verhaal over een liedje dat is ingehaald door een tenenkrommende cover. Het is tijd om dat onrecht recht te zetten.
Een paar jaar geleden bestormde een fenomeen met de naam Jan Biggel de Hollandse Hits-lijsten met het liedje Ons Moeder Zeej Nog. Of misschien wel alleen in Noord-Brabant, daar wil ik vanaf zijn. Feit is dat je geen skihut-feestje kon bijwonen zonder geconfronteerd te worden met de klanken van deze zingende stukadoor. Misschien ken je ‘m ook van liedjes als Verkeerde Gat, M’n Oma Die Heeft ‘n Stoma en Lillike Linda.
Niet zo lang geleden kwam Jan (met zijn muziek) ter sprake op mijn werk. Ik benoemde dat zijn grote hit eigenlijk een cover was, en wel van To Whom It Concerns van Chris Andrews. Niemand die het origineel kende (ook niet nadat ik het had opgezocht op Spotify).
Wat blijkt: de Nederlandse cover is ruim 30 miljoen keer beluisterd, het origineel tikt nog niet eens de 3 miljoen aan.
To Whom It Concerns is niet de grootste hit van Chris Andrews: dat is Yesterday Man uit 1965. In Nederland behaalde het liedje de tweede plek in de top 40, op andere landen kwam Yesterday Man zelfs op 1. Pretty Belinda, uit 1969, was in Nederland ook nog tamelijk in trek en kwam tot de achtste positie in de hitlijsten.
To Whom It Concerns behaalde de nummer 3-positie in 1965. Als je het hoort, word je meteen teruggevoerd naar het midden van de jaren zestig: de opnametechniek, zang, thematiek, aan alles hoor je dat we op het hoogtepunt van de Beatlemania zijn op dit moment.
Er zit een leuke gimmick in de muziek van Chris Andrews: de backbeat. En daarmee wordt hij gezien als een (witte) pionier van reggaemuziek.
Andrews schreef ook veel muziek voor andere artiesten, waaronder The Mamas & The Papas, The Fortunes en Suzi Quatro. Hij leeft nog steeds; in 2016 liet hij zich naturaliseren tot Duitser uit frustratie met de Brexit.