Sommige vieren hun succes op latere leeftijd, andere lijken voor eeuwig achter het net te vissen. Arme, arme Farmer’s Boys. Currently residing in the where are they now-files, is de term die Britse muziekbladen voor dit soort bands reserveren. Bij het zoeken naar informatie over hen, stuitte ik direct op een probleem: de Farmer’s Boys blijken hun naam te delen met maar liefst twee andere acts: behalve een obscuur country-duo uit de jaren vijftig, ook nog met een Duitse nu metal-act uit de jaren negentig. Hun lichtvoetige indiepop kon echter niet verder verwijderd zijn van beide genres.
All Music Guide zegt hierover: alsof Edwin Collins van Orange Juice een avondje is gaan stappen met de toetsenist van de Human League. Nou ben ik verzot op beide bands, dus waren de verwachtingen hooggespannen. Na lang zoeken wist ik de hand te leggen op hun tweede album, met daarop hun bijna claim-to-fame: een cover van Cliff Richard’s In The Country. De videoclip had ik midden jaren tachtig weleens voorbij zien komen op Music Box. Baaa-bababa-baaa-bababa-baaa-bababa-baaa, Britse situatiekomedie, waarin de met schapenmaskers getooide Farmer’s Boys half verscholen zaten achter een heesterperkje.
Daar diende zich meteen het probleem aan: die jongens van het buitenleven klonken veel en veel te beschaafd, de braafheid droop ervan af. Een soort proto-Housemartins, al wisten die muziek voor kantoorpikkies net even iets beter te brengen. De Farmer Boys’ opvolger Phew Wow deed het niet veel beter, maar laten we eerlijk zijn: de eeuwigheidswaarde van You say you’ve lost your girl/It’s not the end of the world… Let’s go and do some drinking legt het tegen die van It’s happy hour again. Toch maar even achter dat eerste album aangegaan, maar hiervan bleef het merendeel van de liedjes nog minder hangen.
Een uitzondering bleek Muck It Out. Een even verslavende als vergeten klassieker met Verrukkelijke Vijftien-allure. Over een dansbaar synthesizerdeuntje met een alomtegenwoordige drumcomputer croont zanger Chris “Baz” Basford met zijn falsetto het onweerstaanbare refrein. Meerdere John Peel-sessies ten spijt wist hun op één na grootste hit in de UK maar net de top 50 te kietelen. Dat er toch een markt voor bleek te zijn, ontdekten 25 jaar later de voor een Mercury Music-prijs genomineerde Wild Beasts. Bleken de Farmer’s Boys achteraf gewoon hun tijd ver vooruit te zijn.