Nederland doet dit jaar niet mee aan het Songfestival. De ene blogger vindt dat jammer, de andere terecht, de derde kan het werkelijk niets schelen. Dat we dit jaar niet meedoen, prikkelt wel de fantasie. Want als Nederland wel had meegedaan dit jaar, wie was dan eigenlijk de perfecte deelnemer geweest? De bloggers van Ondergewaardeerde Liedjes breken daar, in de week dat het Eurovisie Songfestival 2026 plaatsvindt, het hoofd over.
Keuze Klaas Kloosterman: Jan Rot – Lia (1990)
De noodlottige avonturen van de echte fan
Als ouderwetse liefhebber vind ik dat er een Nederlandstalige inzending naar het songfestival moet. Dat de uitvoerder helaas niet meer onder ons is: het zij zo (want we gaan toch niet). Lia is een song van het meer dan geweldige album Hoop & Liefde – ook alweer 35 jaar oud. Het is zijn beste album, denk ik. Jan Rot promootte toentertijd het album met een geweldig combo (gitaar, bas, snare & accordeon): wat een feest.
En geweldige liedjes: neem Lia, vrij naar Lea van The Cats. Lea was dé superfan van de Volendamse Veermannen, ze verongelukte onderweg naar een concert van de band. Ze brachten Lea uit als eerbetoon. Het werd een van hun grootste hits. Jan Rot haalt Wilma van stal om vanuit een soort van Droste-perspectief nieuw licht over deze dramatische gebeurtenis te laten schijnen.
“Je blijft vanavond hier en daarmee uit”
Roept moeder kwaad. Daar ligt Lia snikkend
Op haar bed. Nu zijn ze zo dichtbij en zal
Je zien dat zij niet gaat. Dan voelt zij in
Haar zak de sleutels van de Mobylette…
Keuze Marco Groen: De Raggende Manne – Dat Komt Door Je Grote Bek (1994)
Tact met een hoofdletter
Al vanaf 2023 is ‘United By Music’ de vaste slogan van het Eurovisie Songfestival. Zo ook dit jaar, hoewel je hier natuurlijk vraagtekens bij kunt zetten. United zijn de deelnemende landen allang niet meer en sinds een kakelende kip de hoofdprijs in de wacht wist te slepen is eveneens duidelijk geworden dat de Music er ook niet zoveel toe doet. Mijn inziens is het eerder een meningencircus geworden waar menigeen een moreel plasje over doet.
In zo’n situatie dien je jezelf te beroepen op diplomatie en zul je misschien op een subtiele wijze duidelijk moeten maken dat de ingeslagen weg mogelijkerwijs niet iedereen bevalt. Kortom, ik zou De Raggende Manne naar het Songfestival sturen. Figuren die een boodschap weten over te brengen. Een klein shock-effect voor het grote doel op de langere termijn waarbij best wat trommelvliezen mogen sneuvelen. Alles om weer de muziek op de voorgrond te krijgen. Tevens lijkt het mij best grappig om zo’n zaal in totale verbijstering te zien na het horen van het gegil van Fosko.
Zei ik Fosko? Er kleven er natuurlijk wel wat praktische bezwaren aan het heen sturen van de Raggende Manne. Een eventuele reünie is ietwat lastig te regelen. Gelukkig hoef ik daar tijdens het schrijven van een blog totaal geen rekening mee te houden. Het ingezonden lied is tevens een kleine tijding richting AVROTROS.
Keuze Patrick Schellen: Paulusma – Something In Return (2011)
Voor die pannenkoeken van de EBU
Mijn gevoelens ten aanzien van het songfestival zijn nooit beter verwoord dan door Hans Teeuwen. Het is het festival van de wansmaak en het lijkt meer om gimmicks te gaan dan om de muziek. Als ik dan voor iemand zou pleiten is het Jelle Paulusma. Hij is niet vies van politieke teksten, zowel in zijn nummers voor Daryll-Ann als in zijn solowerk. Als iemand ze daar in Wenen had moeten vertellen dat ze even normaal moeten gaan doen, is hij de juiste persoon voor mij. Hij had er vast een prachtig nummer voor geschreven met een cynisch bijtende tekst op redelijk opgewekte muziek.
Zoals Daryll-Ann bijvoorbeeld When War Is On speelde voor “Die pannenkoek in Amerika” tijdens hun meest recente tour. Maar ook zoals zijn solonummer Something In Return van album Up On The Roof. Laat je niet bedriegen door de vrolijke klanken, dit nummer stelt het kindermisbruik in de Katholieke kerk aan de kaak. Een spiegel die, uiteraard op andere gronden, ook de songfestivalorganisatie voorgehouden kan worden. Waar zijn ze mee bezig?
Keuze Jeroen Mirck: Jett Rebel – Pineapple Morning (2014)
Frisse knul met live-reputatie
Stop met zoeken, want ik heb de perfecte kandidaat gevonden om Nederland te vertegenwoordigen op het Songfestival – als we niet door Israël (en een beetje Joost) hadden bedankt voor de eer. Mijn keuze valt op Jett Rebel, de Lenny Kravitz of desnoods Prince van de Lage Landen. Leuke, jonge, frisse knul die het goed doet in de promo-filmpjes, maar ook een multi-instrumentalist die van meerwaarde kan zijn nu live-muziek weer lijkt te zijn toegestaan. Met een knallende gitaarsolo maakt hij echt het verschil.
Bizar trouwens hoe weinig credits onze Jelte Steven Tuinstra in de praktijk eigenlijk krijgt: hij staat niet in de Top 2000 en al evenmin in de Snob 2000. Op Ondergewaardeerde Liedjes schreven we nog nooit over hem. Wat een schande. Mijn beste herinnering aan hem is een concert op Bevrijdingspop in Haarlem. Hij blies me als muzieksnob omver, maar wist ook het grote publiek aan zich te binden. Jett Rebel verdient meer waardering, niet in de laatste plaats op het Eurovision-podium. Kijk alleen al de videoclip van Pineapple Morning (van het album Hits for Kids) om te zien dat dit echt gaat werken.
Keuze Freek Janssen: NYVE – Never Again (2025)
Verademing
Pas als je zelf mag nadenken over je inzending voor het songfestival, realiseer je je hoe moeilijk die keuze is. Er zijn verschillende benaderingen.
Het meest spetterende optreden? Dan zou ik voor De Staat gaan, met een Witch Doctor-achtige performance. Een handreiking naar andere culturen in Europa? Jaaa, we sturen Altin Gün (met als bijkomend voordeel dat we veel stemmen zouden krijgen uit Türkiye)! De beste live-artiest van Nederland? Dan zou Typhoon hoge ogen gooien. De meeste kans om te winnen? Floor Janssen!
Ik ga voor een ander selectiecriterium: een jong talent dat een internationaal podium zou moeten krijgen. NYVE is een Nederlandse zangeres van net iets meer dan twintig lentes out. En ze klinkt als de lente. NYVE (echte naam Nynke Veen) combineert lichtvoetige, melodieuze bossanova met andere genres als jazz en blues. Doet een beetje denken aan Lianne La Havas, en dat is altijd een goed idee. Never Again, van haar debuut-EP On My Own uit 2025, zou een verademing zijn tussen al het schreeuwerige songfestivalgeweld.
Keuze Remco Smith: Pitou – Too Good To Go (2026)
Eigenzinnig
Dat de beste muziek wereldwijd van de hand van vrouwelijke muzikanten komt, is al lang geen geheim mee. Dat dat voor Nederlandse muziek ook geldt, evenmin. Eén van de meest interessante zangeressen is Pitou Nicolaes, op de wiki-pagina aangeduid als singer-songwriter. Pitou is echter veel meer dan dat. Haar eerste plaat Big Tear zou je nog enigszins folk kunnen noemen; haar eerder dit jaar uitgekomen P2 is een hele grote stap vooruit. Vreemde songstructuren, bezwerende zanglijnen, arrangementen die bij iedere beluistering nieuwe ontdekkingen meebrengen. Pitou is totaal eigenzinnig en daarmee is P2 één van de beste platen van 2026.
Lang is gedacht dat Nederland flauwekulmuziek moest sturen naar het Eurovisie Songfestival. Sieneke, De Toppers, wie kent Joan Franka nog? Inmiddels weten we dat kwaliteit gewoon leidt tot goede noteringen. Hoe leuk was het geweest om zo’n authentiek talent als Pitou naar het Songfestival te sturen?
Beeld door Sims2aholic8 – Eigen werk, CC BY 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=148306920