Het was een behoorlijk eind fietsen van Eindhoven naar Lierop. Het was ook nog eens berekoud. Maar we hadden het over voor de double bill van Beam en Seedling in de Nirwana. De reli-rock van Beam, de band waar Blaudzun ooit deel van uitmaakte, boeide me niet zo. Maar Seedling was mijn favoriete band van het moment.
Seedlings debuutalbum Elevator Tourist vind ik zelfs een van de beste albums ooit van Nederlandse bodem. Helaas is het niet te streamen. Daardoor zullen de meeste mensen nooit de onderhuidse, broeierige spanning van Every Match Must Crash & Burn, of de verleidelijke extase van Cool Baby, My Hips Go Woo horen. Want Seedling, de band rond zangeres Marg van Eenbergen, herbergde die twee zielen in hun muziek. En met violiste Susanne Linssen hadden ze een extra troef in handen. Toch klonk de band noch als Ierse folk, noch als dEUS. Seedling klonk vooral als Seedling; haar eigen muzikale niche.
In Nederland vonden ze weinig weerklank. Seedling was écht on-Nederlands goed. Ze mochten op audiëntie bij de Britse radio-dj John Peel. De Grote Peel die hoort dat het goed zit: een beter keurmerk is er niet. Het noisy Sensational Vacuum haalde zelfs Peels Festive Fifty van 2001. Seedling toerde door het Verenigd Koninkrijk met het eveneens geweldige Melys (dat uit Wales kwam, dus die bewaren we voor een andere keer).
Twee jaar na Elevator Tourist verscheen de opvolger Let’s Play Boys & Girls, geproduceerd door Theo ‘Van Rock’, Margs vader. De band klonk gelikter, maar de liedjes waren iets minder. In The Upshot zit een slimme verwijzing naar Mark E. Smith van The Fall, een favoriet van Peel. En net als met het vorige album was er weinig aandacht in Nederland. Een jaar na die release stopte de band ermee.
Op die koude winteravond zag ik Seedling in de Nirwana. Die trouwens amper was gevuld. Waar het jongerencentrum twee maanden terug nog uit z’n voegen had gebarsten bij het concert van Racoon, was er amper interesse voor Beam en Seedling. Toen ik het album Elevator Tourist wilde kopen, bleek de band al te zijn vertrokken. Waarschijnlijk teleurgesteld over de lage opkomst. On-Nederlands goed.
Negen jaar geleden heeft een Engelse fan Every Match Must Crash & Burn op YouTube gezet met de toelichting ‘incredible live band from the Netherlands’. Sindsdien is het iets meer dan 300 keer gedraaid. Er staan twee reacties onder de video. De eerste is van zangeres Van Eenbergen zelf, die de uploader bedankt voor het compliment.
De tweede is van mij: waarom is dit geweldige album nergens te streamen?
On-Nederlands Goed is een vreselijke term. Misplaatst calvinisme. En daarmee typisch Nederlands. On-Nederlands Goed impliceert dat er normaal gesproken weinig soeps uit Nederland komt en dat de uitzondering die regel bevestigt. Wat een flauwekul. Er komt al decennia fantastische, schitterende, geweldige, toffe muziek uit Nederland. Aandacht voor vergeten parels en nooit ontdekte muzikale schatten. Uit Nederland.