Je had Van Dyke Parks, Steve Van Zandt, Van Halen, Vandenberg en Van Paaschen. Die laatste zegt u waarschijnlijk niets, maar dat was begin jaren tachtig een jonge collega met zo’n mouwloos spijkerjasje, vol met metalbandlogo’s. Hij werd dus Vàn Paaschen, tot vervelens toe. In ’83 was daar dan weer een échte Van in de muziekwereld. Van Otterdyke (bij de burgerlijke stand: Ed van Otterdijk). Van Otterdijk bracht vrijwel onaangekondigd zijn album The Syrens uit. Niet alleen een opmerkelijke release, maar ook van een opmerkelijke kwaliteit want, te categoriseren onder on-Nederlands goed.
Ed van Otterdijk had de klassieke richting van het conservatorium doorlopen, begon vervolgens een band, maar was daar gauw mee klaar. “Ik ga het gewoon alleen doen”, bedacht hij en zo gezegd, zo gedaan. In zijn woning in Eindhoven verbouwde hij een ruimte tot studio en ging aan de slag. Het eerste resultaat was de single You. Plaatsgenoot Frits Spits was ervan gecharmeerd, evenals Felix Meurders. Het plaatje deed overigens niets in enige hitlijst, maar leidde wel tot een contract met het grote WEA.
Doe-het-zelver Ed werkte vervolgens een dik jaar in zijn eigen studio aan het album. Hij zong en speelde gitaar, beroerde alle toetsen, baste en drumde. Omdat hij niet álle beoogde partijen van zijn rijke arrangementen kon spelen, vroeg hij bevriende muzikanten voor bijdragen, waaronder een hoboïst, een saxofonist, een harpiste en een drietal zangeressen. Een jaar lang aan de slag met een taperecorder, in een krappe thuisstudio, bekleed met eierdozen. Het resultaat? Verbluffend.
WEA – onder de indruk – bracht het album uit en de verkoopcijfers waren behoorlijk, zo’n zesduizend exemplaren gingen over de toonbank. Helaas voor Ed vertrok zijn labelmanager. De nieuwe verwachtte vervolgens een commerciëler geluid en daar paste Van Otterdyke voor. Hij ging zich toeleggen op componeren en produceren. Zo werkte hij voor en met Do, Close II You en Re-union. Wel maakte hij meerdere albums in eigen beheer, gepubliceerd door Dennis Music, een soort van muziekuitgeverij. Ook dit jaar heeft hij nog een aantal nummers uitgebracht.
Terug naar het begin, terug naar You, de single die niets deed, maar wel een mooi vervolg kreeg, het album The Syrens. Een plaat die je in de hoek zou kunnen zetten waar bijvoorbeeld ook The Alan Parsons Project staat; prog, mooi gearrangeerd, beetje orkestraal maar niet al te complex en met overzichtelijke nummers van vier a vijf minuten. Ook You kwam op die plaat. Het vlotte liedje is eigenlijk gewoon een lekkere popsingle met fraaie arpeggio’s en wees eerlijk, hoe kan het dat alleen Frits Spits en Felix Meurders de hitpotentie onderkenden? Zou het ontbreken van een flitsende video in de tijd van het opkomende MTV de oorzaak zijn? Wie het weet mag het zeggen.
Dat on-Nederlands goed hè, bekijk de video op Youtube en lees één van de reacties: “Vorig jaar pas erachter gekomen dat dit geen opname uit Engeland of VS was, maar uit Eindhoven”.
On-Nederlands Goed is een vreselijke term. Misplaatst calvinisme. En daarmee typisch Nederlands. On-Nederlands Goed impliceert dat er normaal gesproken weinig soeps uit Nederland komt en dat de uitzondering die regel bevestigt. Wat een flauwekul. Er komt al decennia fantastische, schitterende, geweldige, toffe muziek uit Nederland. Aandacht voor vergeten parels en nooit ontdekte muzikale schatten. Uit Nederland.