Een Nederlandse band die country/Americana maakt, dat is per definitie al On-Nederlands. En dan zijn ze ook nog eens goed. Tijd dus om het eens over El Pino And The Volunteers te hebben. Dit was(?) de band rond zanger David Pino waar onder andere ook Job Roggeveen (Happy Camper) en Harm Goslink Kuiper (Goslink) onderdeel van waren.
Tegenwoordig is het normaal dat platenzaken weer vooral vinyl verkopen. Toen debuutalbum Molten City in 2006 verscheen stond dit echter nog in de kinderschoenen. In deze periode waren juist vele platenzaken verdwenen door Napster en andere online piraterij. De speciaalzaken die nog over waren stonden nog vol cd’s met misschien een klein hoekje vinyl.
Dit was ook de periode dat ik zelf de overstap begon te maken. Mijn eerste cd zal vast iets van foute happy hardcore geweest zijn, maar voor mijn eerste vinylplaat had ik inmiddels toch wat smaak ontwikkeld. Door de bakken struinend viel mijn oog op Molten City, al was het maar vanwege het prachtige artwork! Ook de muziek viel bij mij helemaal in de smaak. En zo werd dit mijn eerste vinylplaat.
Nog altijd luister ik mijn muziek vooral als albums. En ook Molten City luister ik nog geregeld. Het is dus lastig om er een liedje uit te kiezen voor deze blog. Van opener Sodium Soaked Streets via Antwerp en El Degas naar afsluiter On The Radio, deze plaat klopt gewoon. Een muntje opgooien is misschien het eerlijkst, dus kwam ik op Heads Or Tails uit. Van het album het meest radiovriendelijke nummer. Er is nog wel een promo voor de radio van het nummer uitgebracht, maar een hit is het nooit geworden.
Op het album wordt volop terug gegrepen naar het instrumentarium zoals je dat bij country zou verwachten. Banjo, dobro, harmonica, mandoline en pedalsteel. Interessant hierbij is dat Harm Goslink Kuiper ook zijn eigen instrumenten maakte van fruitkistjes. Na het debuutalbum verliet hij de band echter waarna het geluid van de twee opvolgende albums ook minder country en americana invloeden hadden. Hun meest recente plaat is inmiddels ook alweer tien jaar oud en de website doet ook niet vermoeden dat er op korte termijn weer activiteit van de band te verwachten is. We zullen het voorlopig dus met de platen moeten doen.
On-Nederlands Goed is een vreselijke term. Misplaatst calvinisme. En daarmee typisch Nederlands. On-Nederlands Goed impliceert dat er normaal gesproken weinig soeps uit Nederland komt en dat de uitzondering die regel bevestigt. Wat een flauwekul. Er komt al decennia fantastische, schitterende, geweldige, toffe muziek uit Nederland. Aandacht voor vergeten parels en nooit ontdekte muzikale schatten. Uit Nederland.

Leuk, mooi keuze. Goede band en goede plaat was dat. Ik vind zelf Cougar het topnummer van het album, meteen maar weer eens opzetten.