De jaren negentig zorgden voor een nieuw geluid. Ook hier in Nederland was een omslag gaande. De jaren tachtig waren definitief voorbij. Voor liefhebbers van alle wave en elektronische varianten misschien jammer, voor anderen, waaronder ikzelf, een zegen. Ook in Tilburg begon een groepje muzikanten zich te roeren. Eerst voorzichtig – werkend aan een volwaardig repertoire – en vervolgens de boer op met een demo. En wat voor boer. De vijf mannen en twee vrouwen stapten op Dave Stewart af, gewoon, toen hij in hun Tilburg was voor een optreden in Noorderligt.
Dat groepje muzikanten noemde zichzelf Soft Parade. Met zo’n naam denk je natuurlijk meteen aan The Doors, die hun vierde album zo noemden. De muziek van Soft Parade ligt inderdaad veel meer bij The Doors dan bij datgene wat vooral in die jaren tachtig werd gemaakt, al is het alles behalve een obligate kopie van de sound van Morrison cs. Je hoort bijvoorbeeld ook de eenvoud van Velvet Underground en die beide sixties-voorbeelden dan weer versmolten in dat nieuwe, wat luchtiger, jaren negentig-jasje. Die strakke, hoekige schoudervullingen eruit, zeg maar.
Terug naar het Noorderligt, naar Dave Stewart, ja, de Dave van Eurythmics. Hij is gecharmeerd van de demo Bleedin’ Hearts en het resulteert erin dat hij Soft Parade een contract aanbiedt bij zijn eigen platenmaatschappij Anxious Records (onderdeel van Warner). In de maanden februari en maart in 1992 wordt het album Puur opgenomen, deels in Engeland, deels in Frankrijk. Stewart doet de productie en, het zal ‘m vermoedelijk iets extra’s opleveren, de ‘feed backs’ (whatever dat mag zijn) op When Violets Meet en hij speelt slidegitaar op Eric Says. Naast producer en muzikant is Dave ook nog een verdienstelijk fotograaf want de mooie portretfoto’s op de inlay zijn ook van zijn hand. Een soort DIY-platenbaas dus.
Puur kun je zien als een parade van zachte liedjes. Een bandnaam is zelden zo passend geweest. Pas bij het derde nummer verheft zanger/gitarist Hans Bos zijn stem. Er staat slechts een tweetal up temponummers op. Toch, die rustige liedjes veroorzaken een geweldige flow, waarbij de single When Violets Meet voor mij toch echt het hoogtepunt vormt. Rustig en onderkoeld zingt Bos zijn zanglijnen, op een vederlichte groove, en dan halverwege die prachtige mondharmonica. Ik smelt.
Een wereldnummer. On-Nederlands goed, in alle bescheidenheid, al verdient de band dat predicaat alleen al dankzij de bemoeienis van Dave Stewart. Want: welke Nederlandse band debuteert nou bij een Brits label?
On-Nederlands Goed is een vreselijke term. Misplaatst calvinisme. En daarmee typisch Nederlands. On-Nederlands Goed impliceert dat er normaal gesproken weinig soeps uit Nederland komt en dat de uitzondering die regel bevestigt. Wat een flauwekul. Er komt al decennia fantastische, schitterende, geweldige, toffe muziek uit Nederland. Aandacht voor vergeten parels en nooit ontdekte muzikale schatten. Uit Nederland.