Ooit beledigde ik een vriend én een artiest door te beweren dat die artiest (Moby, ten tijde van Play en 18) muzikale porno produceerde. Die vriend was fan, dat begrijpen jullie. Ik kwam tot die nogal boude bewering omdat ik het immense succes van Moby probeerde te doorgronden. Als ik zelf naar Moby luisterde riep dat, afhankelijk van de intensiteit van luisteren, twee wat tegenstrijdige emoties op. Hoorde ik toevallig een nummer op de (auto)radio of in de kroeg, was mijn aandacht direct getrokken: ‘Goed nummer, zeg!’ Luisterde ik geconcentreerd thuis, was het oordeel vaak ‘Mwhoa….”.
Waarom dat hele verhaal over Moby terwijl dit blog gaat over Archive? Het is het aanloopje naar de constatering dat ik met de band Archive bij mezelf diezelfde tegengestelde gevoelens ervaar als luisteraar.
Archive ken ik in eerste instantie via de Snob 2000. Op nummer 179 (gestegen van 502!) vinden we daar afgelopen jaar hun song Again. Dit 16:19 minuten durende epos begint nogal sloom: waar gaat dit naar toe? Zet het op als je schoonfamilie op de thee komt: niemand valt het op. Beetje jaren 70 prog. Na 4:18 wordt het een ander verhaal. Ook daar moet de boel nog even op stoom komen, maar het basloopje en de terloopse toets voorspellen veel goeds. Al met al wordt het de volgende 10 minuten steeds heftiger. En bijzonder: als ik ervoor ga zitten denk ik: oké…. Maar als ik bijvoorbeeld aan het schaatsen of aan het afwassen ben: Allemachtig, wat een nummer!!
Nog veel bonter maakt de song van vandaag – Wake up Strange – het. Veel simpeler kun je een liedje niet in elkaar draaien. En toch, steeds als ik het nummer weer op de radio hoor: en dat gebeurt vaak, Pinguïn Radio is een grote promotor van de band; elke keer bij de eerste noten gaan de haartjes op de arm weer omhoog staan en schieten de oortjes in de spits! Hoe doen ze dat toch die archiefmedewerkers?
Dat het een lieveling van Pinguïn is, snap ik ook wel. Elk radiostation draait graag van die nummers die hun luisteraars gelijk kietelen (hé, wat is dit ???) Zo is een act als The Haunted Youth bij Pinguïn – en ver daarbuiten – natuurlijk ook groot geworden. Toen het gitaarintro van Teen Rebel door de duinen van Vlieland galmde en langs de bosranden scheerde, wist ik ook niet hoe snel ik me een weg naar het podium moest banen, terwijl ik thuis nooit een plaat van de band op zal zetten.
Maar vandaag dus Wake Up Strange van Archive. Weet zeker dat die dit jaar de Snob 2000 in gaat knallen.
Overigens: het is natuurlijk absoluut niet toevallig dat de muziek van Moby in de jaren 0 continu werd gebruikt in documentaires over toen maatschappelijk zeer relevante thema’s.